Black Hollow 1: Büyülenmiş Luna
Yazar
Lee Ellis
Okur
377K
Bölüm
25
“Yolumdan çekil,” diye gürlüyor huysuz adam… ama dibimde dururken.
Kat, Black Hollow’a yeni bir başlangıç için geldi; sürekli ona dik dik bakan ve sanki o çözemediği bir sorunmuş gibi davranan, yabani ve kalıplı bir adam için değil. Tüm bu tuhaflıklar başlamadan önce, o sadece akşamdan kalma bir motel mahmurluğuyla Thorn Veterinerlik’teki yeni işine başlayan yetenekli bir veteriner teknikeriydi. Sonra Kael, yaralı bir Alman kurdu ve o “köpeğime yanlış bir şekilde dokunursan seni ısırırım” tavrıyla içeri girdi. Kat, hayvanın patisini sarmak için adamın önünde diz çökmek zorunda kaldı. Teşekkür etmesini beklersiniz değil mi? O ise Kat’in tam ismini, tadı çok güzelmiş gibi telaffuz etti. Ki bu… hiç nazikçe değil. Daha sonra Kat, küçük kara kedisinin peşinden ormana dalar ve Kael’i bir açık hava spor alanında üstsüz halde bulur; her yanı ter, kas ve hata dolu bir manzara. Adam hâlâ ona emirler yağdırmaya çalışmaktadır (Kat ondan nefret etmelidir – nitekim ediyor da). Ama adam yine de eline bir fener alıp arama yapmasına yardım etmek için onu “sürü arazisine” götürür ve evet, siz de onunla geliyorsunuz.
Ağaçların arasına beraber adım atarlar. Adam onu önce duvara mı kıstıracak yoksa koruyacak mı?
Bölüm 1
KAT
Altı ay önce biri bana Google Haritalar'da bile olmayan bir kasabada, kolumu dirseğime kadar bir Saint Bernard'ın kıçına sokacağımı söyleseydi, güler, ağlar ve muhtemelen kendime bir kadeh şarap daha doldururdum. Ama Black Hollow'daki ilk günümde kendimi tam olarak burada buldum: Üzerimde şüpheli bir leke olan bir veteriner forması vardı, nefesimi tutuyordum ve hayat seçimlerimi ciddi ciddi sorguluyordum.
Kasaba tabelasında şöyle yazıyordu: Black Hollow'a Hoş Geldiniz. Nüfus: Kendi İşine Bak.
Sevimli. Gerçekten çok dost canlısı.
Buraya birkaç hafta önce geldim. Kasabaya geleli sadece otuz yedi dakika olmuştu ki bir veterinerden iş teklifi aldım. Bu adamın suç belgesellerinden daha çok sırrı vardı ve doldurulmuş bir sincap kadar duygusuzdu. Dr. Elias Thorn. Soğuk. Sessiz. Ve Azrail'i bile kaçıracak kadar suratsız.
Ama anlaşılan o ki, en tuhaf şey ürkütücü orman değildi. Selam vermeden önce beni kokluyor gibi görünen kasaba halkı da değildi. Hatta yerel barın sadece et servis etmesi bile değildi; sebze yoktu, salata yoktu, sadece... et vardı.
En tuhaf şey oydu.
Uzun boylu, dövmeli ve dünyaya öfkeli biriydi. Kael insana kendi adını bile unutturacak türden bir adamdı. Onunla ilk tanıştığımda, sanki ben onun halısına işemişim gibi bana ters ters baktı. İkinci seferinde mi? Bana sürüsünden uzak durmamı söyledi.
Bunun ne anlama geldiğini bile bilmiyordum. Ama işte buradaydık.
Ve görünüşe göre?
Alfayla eşleşmiştim.
O benim yaşamak için fazla inatçı olduğumu düşünüyordu. Ben de onun normal davranmak için fazla huysuz olduğunu düşünüyordum.
Ama dürüst olalım; sırlarla, bölgeci kurtlarla ve sinirlendiğinde hırlayan adamlarla dolu bu kasabada biri hayatta kalacaksa...
O kişi bendim.
Çünkü benim sevgi dilim iğnelemeydi.
Ve hiç kimse, keskin çene hatlarına sahip bir metre doksanlık bir tüy yumağı bile bana emir veremezdi.
BİRKAÇ HAFTA ÖNCE
Black Hollow'a adım attığımda elimde tam olarak üç şey vardı:
1. Gizemli bir tıkırtısı olan, yarım yamalak çalışan bir araba. Bu ses ya egzozdan geliyordu ya da küçük bir hayaletten.
2. Yepyeni, parlak bir veteriner teknikerliği sertifikası. Ve şehirde tam olarak sıfır iş teklifi.
3. Bol kafeinle desteklenmiş ve tamamen sahte olan bir “yaparım” tavrı.
Klinik, sanki ormana doğru kaçmayı umuyormuş gibi kasabanın kenarında duruyordu. Tabelanın üzerine soluk beyaz bir boyayla Thorn Veterinary yazılmıştı. Binanın kendisi ise tek bir fırtınada çökecekmiş gibi görünüyordu. Çok çekici.
Kapıyı itip açtığımda tepemde bir zil çaldı. Hemen antiseptik, ıslak köpek ve başka bir şeyin kokusu yüzüme çarptı. Daha miskli bir kokuydu. Daha topraksı. Neredeyse... vahşi?
“Merhaba?” diye seslendim ön odaya adım atarak.
Başında huni olan bir golden retriever, resepsiyon masasının arkasından bana gözlerini kırptı. Sanki telefonlara o bakıyor gibiydi. Görünürde hiç insan yoktu.
“Yeni veteriner teknikeri sen olmalısın,” dedi arkamdan bir ses.
Çiğneme oyuncakları standını neredeyse devirerek arkamı döndüm. Orada duran adam uzundu; hem de bayağı uzundu. Saçları koyu renkti ve içinde hafif gümüş pırıltılar vardı. Gömleğinin kolları kıvrılmıştı. İnsana kalp atışlarını duyabiliyormuş gibi hissettiren bir durgunluğu vardı. Gözleri gri rengin tuhaf bir tonundaydı. Fırtınalı değildi. Üzgün değildi. Sadece... soğuktu. Temkinliydi.
“Ben... değilim. Resmi olarak değil,” dedim çenemi kaldırarak. “Ama hem kediler hem de köpekler tarafından üzerime kusulmasını içeren bir özgeçmişim var. Yani yeterli olduğumu söyleyebilirim.”
Gülümsemedi. Tanrım, bu adam çok eğlenceliydi.
“Dr. Thorn,” dedi elini uzatarak. Sanki bana bir iş değil de ticari bir anlaşma teklif ediyor gibiydi. “İşe alındın. Hemen başlıyorsun.”
“Şimdi mi?”
“Üzerinde forma var.”
“Çünkü yedi saattir araba kullanıyorum ve bunların beli lastikli,” dedim ifadesiz bir yüzle. “Ormana eğlencesine sırlar gömen birine benzeyen bir adam tarafından işe alınmayı beklediğim için değil.”
Dudağı seğirdi. Bir gülümseme değildi. Ama belki de gülümsemenin bir gölgesiydi.
Onu arka tarafa kadar takip ettim. Orada, kafasında uydu anteni büyüklüğünde bir huni olan huysuz bir buldog şiddetle kendi ayağını çiğnemeye çalışıyordu. Dr. Thorn bana eldiven uzattı. Sanki hemen işe koyulmamı bekler gibi bir el hareketi yaptı.
“Kısa bir soru,” dedim eldivenleri takarken. “Bana şaka mı yapılıyor? Bu bir korku filmi seti mi? Çünkü burası kesinlikle 'ortadan kaybolursun ve kimse seni araştırmaz' enerjisi veriyor.”
Tek kaşını kaldırdı. “Hep bu kadar çok mu konuşursun?”
“Sadece rahatsız olduğumda. Ya da açken. Veya karşımda çözülmemiş travmaları ve tanrı kompleksi olan, duygularını bastırmış tam bir felaket gördüğümde.”
Bana gereğinden bir saniye daha uzun süre baktı. Sonra bana bir şırınga uzattı.
“Tebrikler,” dedi. “Black Hollow'da benimle böyle konuşan tek kişi sensin. Sürü seni çok sevecek.”
Durakladım. “Sürü mü?”
Gözlerini kırptı. “Sürekli. Sürekli ekip dedim.”
Tabii.
Ben de İngiltere Kraliçesiydim.
O gün öğleden sonra mola odasına girdim. Burası aslında sadece bir mini buzdolabı ve yiyeceklerin etiketlenmesiyle ilgili iğneleyici bir notun bulunduğu bir köşeydi. Küçük masada sade bir kahve içen bir adam oturuyordu. Adamın üzerinde bir motorcuyu bile utandıracak kadar çok dövme vardı.
Başını kaldırdı ve yemin ederim ki yumurtalıklarım oracıkta kendini feda etti.
Kötü çocuk imajını adeta bir bilim dalına çevirmişti. Camı kesebilecek kadar keskin çene hatları vardı. Üzerindeki siyah gömlek günahkâr derecede dardı. Bakışları Bana dokunursan ölürsün diyordu. Ve gözleri benimkilerle buluştuğunda yüzünde bir duygu belirdi.
Şaşkınlık mı? Kafa karışıklığı mı? Öfke mi?
Harika.
İlk tanışmalarda bu her zaman harika bir karışımdır.
“Buralı değilsin,” dedi. Bu bir soru değildi. Alçak sesli, boğuk bir ifadeydi.
“Sen de karşılama komitesi olmalısın,” dedim karşısındaki sandalyeye çökerek. “Dur tahmin edeyim. Küçük kasaba hayatının tehlikeleri hakkında beni uyarmak için buradasın. Yoksa doğal halinde mi bu kadar dost canlısısın?”
Gülümsemedi. Tabii ki gülümsemedi. Bütün kişiliği derin bir sessizlik ve sert bir göz teması üzerine kurulmuş gibiydi.
“Ben Kael,” dedi sonunda, gözleri hâlâ benimkilere kilitliydi. “Yoluma çıkma.”
Gözlerimi kırptım. “Oh! Burası senin gizlice bir seri katil olduğunu açıkladığın kısım mı? Ve bu kasaba senin tüm o yaramaz küçük sırlarını saklıyor, ben de sadece var olarak her şeyi mahveden habersiz yabancıyım, öyle mi?”
Çenesi seğirdi.
Güldüm. “Tanrım, çok gerginsin. Az önce bana hırladın mı? Bu... kasabanın selamlama şekli falan mı?”
Sandalyesini geriye doğru iterek ayağa kalktı. O harika saniyede, boynuna doğru çok hafif bir kızarıklığın yayıldığını gördüğümü sandım.
“Buranın göründüğü kadar sessiz olmadığını göreceksin,” diye mırıldandı. Sanki rüzgar ona hakaret etmiş gibi odadan çıkıp gitti.
Sandalyeme yaslandım ve kahvemden yavaş bir yudum aldım.
Black Hollow, seni tuhaf küçük kasaba.
Sanırım burayı seveceğim.
***
Klinikten ayrıldığımda üzerimde o şüpheli Saint Bernard lekesine ek olarak omzumda kanlı bir pati izi vardı. Ayrıca “ormana yalnız gitme” konusunda üç tane istenmeyen uyarı almıştım. Üstelik Dr. Thorn'un normal bir insan gibi göz kırpmadığına dair içimde giderek artan bir şüphe oluşmuştu. Dürüst olmak gerekirse, kıyafetlerimi değiştirip dışarı çıkabildiğim için minnettardım.
Güneş tepelerin ardında batarken çoktan turuncuya boyanmıştı. Black Hollow'un sokakları yavaş yavaş boşalıyordu. Sanki kasaba halkının bahsetmek istemediği ortak bir uyku saati vardı.
Siri'ye yemek seçeneklerini sordum. Siri adeta bana güldü ve haritada tek bir yer gösterdi: “The Rusty Fang - Bar, Izgara ve Her Perşembe Canlı Müzik.”
Mükemmel.
Bina sanki bir ahırdan dönüştürülmüş gibiydi. Ama bunu yapan kişi hayatında hiç ahır veya inşaat izni görmemiş olmalıydı. Ağır kapıyı itip açtım ve anında tam bir sessizlikle karşılaştım.
Bütün kafalar bana döndü.
Çatallar havada donakaldı. Biralar ağızlara giderken yarı yolda durdu. Bir adam lokmasını çiğnerken bana öyle bir baka kaldı ki ağzını kapatmayı unuttu.
Kapı eşiğinde donakaldım, gülümsemem titredi. “Merhaba?” demeyi denedim. “Barış için geldim. Çoğunlukla sadece açım.”
Kimse cevap vermedi.
Tam beş saniye boyunca odadaki tek ses tavan vantilatörünün hafif gıcırtısıydı. Vantilatör çok şey görmüş ve sadece hayata tutunmaya çalışıyormuş gibi dönüyordu.
Sonra barın arkasından bir ses yükseldi. “Hasiktir. Sen veterinerdeki kız olmalısın!”
Dönüp baktığımda kalın göz kalemli, uzun boylu kızıl saçlı bir kadın gördüm. Yüzünde, bana birazdan yabayla saldırıya uğramayacağımı hissettiren bir gülümseme vardı.
Profesyonel bir edayla tezgâhın üzerinden bir şişe bira kaydırırken, “Ben Stacy,” dedi. “Buraya taşındığımda bende de aynı ifade vardı: Yarı korku, yarı açlık. Gel. Otur. Şuradaki Hank, odanın diğer ucundan senin kokunu almaya çalışırken kalp krizi geçirmeden önce otur.”
Gözlerimi kırptım. “Neyimi almaya çalışıyor?”
“Kokunu,” diye tekrarladı rahat bir tavırla. “Sürekli etrafı koklar. Merak etme, çoğunlukla zararsızdır.”
Yavaşça bara yaklaştım ve sanki beni ısıracakmış gibi tabureye tırmandım.
Önüme bir menü fırlatan Stacy göz kırparak, “Siz yeniler her zaman Alacakaranlık Kuşağı setine girmişsiniz gibi davranırsınız,” dedi. “Rahatla. Biz ısırmayız.”
“Kışkırtılmadıkça mı?” dedim düz bir sesle.
Burnundan güldü. “Aynen öyle. Zamanla alışırsın.”
Menüye göz gezdirdim. Yüzde doksanı etten, yüzde beşi de farklı bir şekle sokulmuş etten oluşuyordu. Ve sadece “Deneme Bile.” yazan, şüpheli derecede boş bir vejetaryen bölümü vardı.
“Salata... var mı?” diye sordum.
Şaka yollu bir fısıltıyla bana doğru eğildi. “Burada o kelimeyi söyleme. Paniğe neden olursun.”
Onu şimdiden sevmiştim.
Menüdeki en az tehditkâr görünen şeyi sipariş ettim. Adı “Kurt burgeri” olan bu yemeğin “gerçek etle, soru sorulmadan” geldiği söylendi. Açıkça bana bakmamaya çalışan bir grup insana bakmamaya gayret ettim.
Paranoyak değildim. Yemin ederim. Ama kör de değildim.
Müzik kutusunun yanındaki bir kadın resmen havayı kokladı. Kokladı. Sanki ben bir Yankee Candle mummuşum gibi.
“Peki, bu kasabanın olayı ne?” diye sordum Stacy'ye. “Her zaman böyle... misafirperver midir?”
Omuz silkti. “Sadece yabancılara alışık değiller. Buraya pek ziyaretçi gelmez. Sen bir nevi... sürpriz oldun.”
“Bunu bir iltifat olarak kabul edeceğim.”
İfadesi biraz yumuşarken, “Etmelisin,” dedi. “Buraya gelen çoğu insan ya hemen gider ya da ilk günlerinde klinikte işe giremez. Thorn genellikle yabancıları işe almaz.”
Kaşlarımı çattım. “Öyleyse beni neden işe aldı?”
Stacy bana uzun uzun baktı. “Belki de senin bir yabancı olduğunu düşünmemiştir.”
Tamam. Bu hiç de gizemli değildi.
Akşam yemeğinden sonra motelime yürüyerek dönmeye karar verdim. Tabii “Hangi eti çiğ yemek en güvenlidir?” sorusunun da yer aldığı yerel bar bilgi yarışmasını atlattıktan sonra... Ki doğru cevabı bilememiştim.
Sadece birkaç sokak ötedeydi ve benim temiz havaya ihtiyacım vardı.
Çıkarken Stacy göz kırparak elime kahverengi bir kese kâğıdı tutuşturdu. İçinde ucuz bir şişe kırmızı şarap ve üzerinde şöyle yazan bir yapışkan not vardı: İlk Günü atlattığın için. Kimse izlemiyormuş gibi iç. Çünkü izliyorlar.
Çok sevimli.
Motel eski, gıcırdayan ve kesinlikle saatlik ücret alan türden bir yerdi. Odam küf ve çocukluk travması kokuyordu. Perdeler ay ışığını veya uzaklardan gelen uluma seslerini engellemek için hiçbir işe yaramıyordu.
Haliyle anahtarlık şeklindeki bir tirbuşonla şarabı açtım, doğrudan şişeden uzun bir yudum aldım ve odamın önündeki kıymık dolu bankta oturmak için dışarı çıktım.
“Gece yarısı büfesindeki ana yemekmişim gibi herkesin bana dik dik baktığı bir kasabaya taşınmaya şerefe,” diye mırıldandım.
Arkama yaslandım ve aya baktım. Çoktan dolunay olmuştu ve benim bilmediğim bir şeyi biliyormuş gibi parlıyordu.
Uzaklarda bir yerde bir şey uludu.
Ve bu bir çakal gibi değildi.
Hayır. Bu daha uzundu. Daha kalındı.
Yakındı.
Bir yudum daha aldım.
“Eğer burası bir tarikat çıkarsa, ben de katılıyorum,” diye mırıldandım. “Kaybedecek hiçbir şeyim yok.”
Ve bununla birlikte kapüşonlumu daha sıkı çektim. Şarabıma duygusal destek içeceğiymiş gibi sarıldım ve Kael'in gözlerini düşünmemeye çalıştım. Ya da bana sanki bir tehditmişim gibi bakışını...
Ya da bir sözmüşüm gibi.
Öyle ya da böyle, işlerin çok tuhaflaşmak üzere olduğuna dair bir hissim vardı.
