Bölgedeki Aşk 1. Kitap
Yazar
Sofia Jade
Okur
169K
Bölüm
32
Hannah, Wesley ile olan geçmişini geride bıraktığını—ya da en azından bunu görmezden gelmeyi öğrendiğini—sanıyordu. Aralarında bir okyanus varken bu işe yaramıştı. Washington, DC'ye dönmenin basit olması gerekiyordu: bir düğün mekanı seçmek, yakışıklı cerrah nişanlısıyla evlenmek ve kaçtığı her şeye kapıyı tamamen kapatmak. Ancak bunun yerine Wesley ile—eski sevgilisiyle, ilk aşkıyla ve hiçbir zaman tam anlamıyla iyileşmeyen o kalp kırıklığıyla—ansızın burun buruna gelir. Artık alevlerin ve yara izlerinin damgasını taşıyan bir itfaiyeci olan bu adamı görmezden gelmek imkansızdır. Hannah bir zamanlar onun kendisi için ne kadar çok şey ifade ettiğini unutmuş olabilir, ama Wesley her şeyi hatırlamaktadır ve geçmişin henüz ikisiyle de işi bitmemiştir.
BÖLÜM 1
HANNAH
“İşte gelin geliyor!” dedi Baylor ince bir sesle. O sırada Los Angeles'ın merkezindeki Urban Glamour Gelinlik Butiği'nin giyinme odasından çıkıyordum.
Gülümsedim. “Gerçekten oluyor, değil mi?”
“Kesinlikle öyle. Ama bence balık modelini seçmelisin. Kıvrımların sergilenmeyi hak ediyor,” diye karşılık verdi. Başka bir gelinlik askısına doğru yürüdü. Danışmanın bizim için seçtiği elbiseleri incelemeye başladı.
“Al bakalım, bu elbise formda sırtını gösterecek ve vücut hatlarını öne çıkaracak.”
“Bunu bir deneyeceğim.” Baylor'ın bana uzattığı güzel elbiseye baktım.
Beyaz keten perdeyi kenara çektim ve giyinme odasına geri döndüm. A kesim elbiseyi çıkarıp yerine balık model gelinliği giydim. Üst kısmını kaplayan narin dantelleri ve önde cesur, derin bir dekoltesi vardı. Arkası ise benim asla kendi başıma seçmeyeceğim kadar çok ten gösteren çarpıcı bir sırt detayına sahipti. Üst kısmı kalçalarıma tam oturuyordu. Etekleri aşağıya doğru genişliyor, kıvrımlı hatlarımı vurguluyor ve beni sevimli bir deniz kızına benzetiyordu.
Edwin bunu beğenecek mi? Yoksa çok mu gösterişli bulacak?
Nişanlım her zaman daha sade ve klasik tarzda bir adam olmuştu. Düz çizgileri ve net kesimleri severdi. Los Angeles'ın en iyi cerrahlarından biri olduğu düşünülürse, bu son derece mantıklıydı.
Giyinme odasından çıktım ve Baylor için abartılı bir şekilde etrafımda döndüm. “Ne düşünüyorsun?”
“Aman. Tanrım. Harika görünüyorsun,” diye bağırdı. Heyecanla ellerini çırpıyordu. “Bu elbiseyi seçmesen bile kesinlikle balık kesimden şaşmamalısın. Bütün gün denediklerin arasında sana en çok yakışan model bu oldu.”
“Peki sence Edwin bunu beğenir mi? O sanki daha çok A kesim ya da prenses model seven biri gibi geliyor bana.”
Baylor gözlerini devirdi. “İyi ama elbiseyi giyecek olan o değil, öyle değil mi? Bu senin de düğünün. Kendini yansıtan bir şey seçmelisin.”
Başımı salladım. “Haklısın. Bazen evleneceğime hâlâ inanamıyorum.” Ellerimi yanaklarıma bastırdım ve yüzümün kızardığını hissettim.
“Onun yanına taşınıp beni terk edeceğin gerçeğine ben de inanamıyorum. Sırf onunla evleniyorsun diye aynı evde yaşamak zorunda değilsiniz,” diye takıldı. Abartılı bir şekilde göz kırptı. “Hayatımda ikinci kez senden ayrı yaşarken ben ne yapacağım?”
Birlikte biriktirdiğimiz yılların anılarını düşünerek kıkırdadım.
Baylor ve ben küçüklüğümüzden beri ayrılmaz bir ikiliydik. Washington, DC'de aynı koruyucu ailenin evinde birlikte büyümüştük.
Baylor, hayatının zorlu ilk yıllarının ardından, dört yaşındayken orada kendine bir yuva bulmuştu. Bir yıl sonra, çocuk esirgeme kurumu tarafından bulunduktan sonra ben de oraya gelmiştim. Ailem uyuşturucu bulmak için Florida'ya gitmişti. Beni dairemizde üç hafta boyunca yapayalnız bırakmışlardı.
Yetkililer beni almaya geldiğinde, koruyucu annem bir çocuğa zar zor benzediğimi söylemişti. Neyse ki, kendi başıma hayatta kalmaya çalıştığım o üç haftaya dair hiçbir anım yok.
Smith ailesinin yanına ilk yerleştiğimde utangaç ve ürkektim. Ama Baylor hemen bana bağlandı. Tıpkı bir yol gösterici ışık gibi beni korkulardan korudu. Hayatın zorluklarını bolca mizahla aşmamı sağladı.
Çocukluğumun geri kalanında ve yetişkinliğimde de böyle olmaya devam etti. O sadece bir arkadaş değildi. O benim ailemdi ve bugünlerde aile kavramına en yakın olan kişiydi.
Koruyucu ailemizin evi her zaman çok hareketliydi. Her birinin kendi hikayesi ve mücadelesi olan toplam yedi koruyucu çocuktuk. Bu durum anne babamızı sürekli farklı yönlere koşturuyordu. Ancak bazılarımız evlenip kendi ailelerini kursa da aramızdaki bağlar hep güçlü kaldı. Koruyucu kardeşlerimiz geniş ailemiz oldu. Onların çocukları da çok sevdiğimiz yeğenlerimiz haline geldi.
Gelecek hafta ziyarete gittiğimde bazılarını görmek için sabırsızlanıyordum.
“Yani düğün mekanlarına bakmak için benimle DC'ye gerçekten gelmiyor musun?” diye sordum. Derin bir iç çektim.
Edwin'in ailesi ve arkadaşlarımızın çoğu artık Batı Yakası'nda yaşıyordu. Buna rağmen ben, geniş koruyucu ailemin yaşadığı DC'de evlenmekte ısrar etmiştim. Hepsinin batıya seyahat etmesi çok masraflı olurdu. Ayrıca DC bana her zaman evimmiş gibi hissettirecekti.
Edwin benimle oraya sadece bir kez ziyarete gelmişti. Geniş ailem, o iş için Batı Yakası'na dönmeden önce onu tanıma fırsatını pek bulamamıştı. Bu ziyaret, onların Edwin hakkında daha çok şey öğrenmeleri ve onunla bağ kurmaları için iyi bir fırsat olacaktı.
Ne yazık ki, bu son dakika mekan değişikliği zamanımı epey daraltmıştı. Ekim ayındaki düğünümüzden önce bir mekan ve organizatörler bulmak için sadece altı kısa ayım kalmıştı.
“Özür dilerim, gelemem. Şu sıralar işler çok yoğun. Ama söz veriyorum, Haziran ayında gelin partin için seninle geleceğim. Onu kaçırma ihtimalim yok.”
“Güzel, baş sağdıcımın yanımda olmaması riskini göze alamam,” dedim gülümseyerek.
“Tamam, bence bugünlük bu kadar yeter. Gidip öğle yemeği yiyelim. En azından elbisenin modeline karar verdik,” dedi. Ben ise o sırada elbiseyi çıkarmak için giyinme odasına yönelmiştim.
Birkaç dakika sonra Los Angeles'ın kalabalık sokaklarına geri dönmüştük. Kol kola girmiş, güzel Kaliforniya bahar havasının tadını çıkarıyorduk.
“Gelecek hafta bakacağın mekanlardan bahsetsene bana?”
“Seçenekleri en beğendiğim üç yere indirdim. Bir sanat müzesi, şehrin kalbindeki eski tarihi bir kilise ve DC şehir merkezinin biraz dışında yenilenmiş büyük bir çiftlik.”
Baylor kaşlarını kaldırdı ama seçimlerim hakkında yorum yapmadı. “Kulağa eğlenceli geliyor. Öncelik verdiğin bir yer var mı?”
“Hepsi çok güzel. Açık fikirli olmaya çalışıyorum. Umarım onları gördüğümde doğru olanı hissederim.”
“Eh, neye karar verirsen ver, mükemmel olacak. Büyüdüğümüz şehirde evleniyorsun. Hiçbir şeyin senin bu büyük gününü mahvetmesine izin vermeyeceğim.”
Sadece bunun doğru olmasını diledim.
