Gönülçelen Kitap 3
Yazar
Alex Fox
Okur
129K
Bölüm
31
Ölümcül bir güçle lanetlenmiş ölümsüz bir Peri olan Tatiana, sevgili Nicodemus'la büyülü bir törende evlenmenin eşiğinde. Ancak sırlar ve karanlık güçler birlikteliklerini darmadağın etmekle tehdit ediyor. Cadılarla, vampirlerle ve kadim lanetlerle dolu bir dünyada yol alırken Tatiana, geçmişiyle yüzleşmek ve sevdiklerini korumak için fedakârlıklar yapmak zorundadır. Lanetinden kurtulmanın bir yolunu bulabilecek mi, yoksa geçmişinin gölgeleri onu yutacak mı?
KUZGUN
Kitap 3: Süpürgelerle Resim Yapmak
Edgar Allen Poe’nun “Kuzgun” şiiri.
Çemberin ortasında kuzeye dönük duruyordum. Alnımda, doğumuna yardım ettiğim yavru kedinin kanından çizilen Üç Ay Tanrıçası sembolü, Kuzgun şiirini kafamda tekrar edip duruyordum.
Karanlık ve geceyle yaşadığım uyuma ve gündüze kıyasla bana verdiği huzura rağmen, bu mecliste sıradan karanlık bir cadı olmama izin verilmemişti.
Sahip olduğum tek gücün onlar için işe yaramaz olması zaten yeterince kötüydü. Eğer türümüze dikkat çekecek olursam, cezalandırılırdım. Ruh eşimin bir vampir olmasını dilemek de beni nefret edilen biri yapardı.
Bu meclise uymuyordum. Ailem ben beş yaşındayken bir yangında -durduramadığım bir yangında- öldüğü için onların vesayetindeydim; insan yasaları on dokuz yaşımda artık özgür olduğumu söylese de, bana istedikleri gibi davranabilirlerdi.
On sekiz yaşıma geldiğimde kaçmak istememe rağmen kaçmamıştım. Bunun bir anlamı olmazdı. On altı yaşındayken kaçmak istediğimi öğrendiklerinde... Cadıların canını sıktığınızda hayatın ne kadar karanlık olabileceğini çok çabuk öğrenmiştim.
Şimdi burada, sessizce bu çemberin ortasında duruyor, zavallı savunmasız yavru kedinin yasını tutuyordum. Ölmüş annemin kemikleri etrafıma saçılmıştı ve çemberin ortasına kadar eşlik ettikleri vampir kral karşımda duruyordu.
Bağlanmamış ya da giydirilmemişti, önümde otururken yüzü ifadesizdi. Alnına çizilmiş Hades sembolü gece kadar siyahtı.
Çember etrafımızda titreşmeye başladı.
Sihrin nabzını hissederek gözlerimi kapattım. Kullanamadığım bu sihri, beni işe yarar hale getirecek büyüye dahil etmeyi planlamışlardı. Çünkü işe yaramazsan, bir kenara atılırdın…
“Ne tek bir tüyünü kıpırdattı, ne de başka bir şey çıktı ağzından.
Ta ki ben zoraki mırıldanana kadar, ‘Daha önce diğer dostlar uçup gitti,
Yarın o da terk edecek beni, tıpkı uçup giden umutlarım gibi.’
Ama kuş dedi, ‘Bir daha asla!’“ diye inledikten sonra, gerçeklik ve büyü arasındaki ipin koptuğunu ve bedenime giren güç patlamasını hissettim.
Tanrıça, bana yardım et…
***
Araba yolculuğunda sessiz kaldım. Yapmaya çalıştıkları büyü işe yaramamıştı; onun yerine sırtımda dev bir gül oluştu. Dikenleri günden güne vücudumda büyüyor, damarlarım boyunca bir virüs gibi yayılıyordu.
Sanırım Güzel ve Çirkin hikâyesini yazan kişi gerçek hayattan esinlenmiş. Belki bir kurt adam ya da bir yaratıkla evlenmiş bir cadıdan...
Yine de aşk, büyülerden ya da böyle bir lanetten sihirli bir şekilde kurtulmuyordu. Daha çok gençtim, muhtemelen ruh eşim henüz doğmamıştı.
Onca emek harcanmıştı ve şimdi beni yarın babasının yerine taç giyecek olan vampir prense veriyorlardı. Önümdeki bulanık ve çamurlu geleceği hâlâ tam olarak hissedemiyordum.
Bir daha asla.
Geleceğimi değiştiren büyüyü düşünürken şiir bir kez daha kafamda yankılandı.
Meclisimizin baş rahibesi Iona bile bana bu büyünün işe yarayacağına, onun yanında durup meclisi koruyacağıma ve sonsuza dek baştaki ikinci yönetici olacağıma söz vermişti. Geleceğimde harika şeyler olduğunu söylemişti.
Zayıf küçük serçe…
Bir daha asla.
Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülüp ellerime damladı. Bir vampirle evlenmek büyük bir onur değil, bir ölüm fermanıydı.
Bunu en başından beri planlamış olmalarına imkân yoktu. Iona’nın ikinci Odira’sı küçük bir çanta hazırlamamı emrettiğinde bana söylemişti, bu arabanın bunca zaman boyunca geleceğimde yazılı olmasına imkân yoktu.
Bana karşılık onların kralı... Artık hasarlı mal olsam bile…
Bunu da söylemişti. Güldü. “Sanırım hasarlı mal olmana rağmen vampirin gelini olacaksın.”
O kahkaha kafamın içinde yankılandı. Ayrılırken ağlamamıştım ama şimdi, koyu camlar açıkken ve araba otoyolda ilerlerken gözyaşlarımın akmasına izin verdim. Ne kadar uğraşırsam uğraşayım, cadılar meclisi için yeterli değildim.
Birdenbire gerçekleşen büyük bir sarsıntı hıçkırmama ve koltuğumda kaymama neden oldu. Kendimi sabitlemek için elim otomatik olarak kapı koluna uzandı.
Bu aptalcaydı. Bir yanım hep bunu istemişti; zaten gecenin lekelediği biriydim ve kendimi en rahat hissettiğim yer orasıydı.
Kaderimi kontrol eden ve bana patronluk taslayan o iğrenç cadılardan kurtulduğum için sevinç gözyaşları döküyor olmalıydım.
Bu yıl çok az gidebildiğim kampüste bile, kız öğrenci yurdundaki cadılar sırf bana sataşmak ya da onlar için bir şey yapmamı istemek adına benimle konuşurlardı.
Nate benden bu yüzden ayrılmıştı.
Aslında ondan çok hoşlanmamıştım. Dürüst olmak gerekirse, oradaki erkeklerin çoğu ilgimi çekmemişti. Çok gürültülüydüler ve sadece bacaklarını ayırıp beş dakika boyunca sevişmek için kızları yatağa atmaya çalışıyorlardı.
Ben bundan daha fazlasını istiyordum ve Nate bana istediğimi vermemiş olsa da, oldukça romantik davranmıştı.
Tuhaf bir şekilde, onu ziyaret ettiğim eski bir mezarlıkta bulmuştum; sonbaharda çok güzeldi. Nate, Gotik olarak tanımlanabilecek biriydi; klasik ve iyi giyinen türden…
Sanırım onda en çok sevdiğim şey de buydu; ben en rahat hissettiklerimin arasında yürüyemesem bile, o sahip olduğum karanlık eğilimleri anlıyordu.
Bir keresinde beni The Cruxshadows konserine götürmüştü ve Helios, Home ve Eye of the Storm’a aşık olmuştum. Kalbimin en derin yerlerine hitap ediyorlardı.
İlk kez korse ve dirseklerime kadar uzun eldivenler giymiştim. Ayrıca ilk kez dudaklarıma siyah ruj sürmüştüm.
Küpelerim sahteydi ve doğal rengi koyu kuzgun olan saçlarım simsiyah boyanmamıştı ama ortama kusursuz bir şekilde uyum sağlamıştım.
Kendimle ilgili her şey ince, solgun ve güzel hissettiriyordu ve yeteneğim zayıf diye beni yargılamayacak insanların arasında olduğumu hissetmiştim.
Olsa olsa, geleceği görebilmemin havalı bir şey olduğunu düşünürlerdi. Nate öyle düşünmüştü.
Ama sonra ona kız öğrenci yurdundaki kızlardan biri olduğumu göstermek zorunda kaldım; onlar için bir kuklaydım ama yine de onlardan biriydim. Trans olduğunu açıklayan yakın bir erkek arkadaşını havuza itmem söylenmişti.
Ondan hoşlanmıştım. Wyn, ameliyat geçirse de geçirmese de kesinlikle çok güzel bir kız olmuştu. Nate beni odasına getirdiği birkaç seferde bana karşı temkinli davranmıştı ve şimdi onu suçlayamazdım.
Bana söyleneni yaptım ve kızlar ona bir sürü kötü isim taktı. Nate eninde sonunda onu havuzdan çekip çıkardı.
Makyajı akmış, kısa doğal saçlarını kapatmak için taktığı uzun ve kızıl peruk kafasından kaymıştı. Özür dilemeye ve onlara yardım etmeye çalışsam da Nate aldığım emri duymuştu.
“Yeterince şey yaptın.”
Zihnimde onun hıçkırıklarını da duyabiliyordum; yeteneğim anıların içimde yankılanmasına neden oluyordu. İnsanlar buna depresyon diyebilirdi, ama cadılar öngörü yeteneğimin beni empatik olmakla kutsadığını da söylerdi.
Ama ben bundan şüpheliydim. Geleceği gördüğümde başka duygular hissedebiliyor, izlenimler ediniyordum. Görmek için çok çaba sarf ettiğimde en iyi manevrayı bu şekilde yapmıştım.
Hiçbir şekilde onu incitmek istememiştim. Aksine, Wyn’den garip bir şekilde etkilenmiştim. Yüz hatları yumuşadıkça ve daha kadınsı görünmeye çalıştıkça... Bunu yapma şekliyle ilgili bir şeyler öteki dünyalara aitti.
Sanırım bu beni erkek arkadaşımın terk etmesinden daha çok incitti.
Yine de onlar insandı. Cadı olmanın nasıl bir şey olduğunu anlamıyorlardı. Eninde sonunda hayatlarına bensiz devam edeceklerdi.
Araba yavaşlayınca ellerim titremeye başladı. Onları göğsüme bastırdım. İşte buraya kadardı…
Emniyet kemerimi çözüp kapıya doğru uzandım. Şoförü bekleyebilecek olsam bile, ne faydası vardı ki? Beklemek beni sadece daha fazla kaygılandırırdı.
Ya da ben öyle sanıyordum.
Elim kapıya dokunduğu anda donup kaldım, ölümümün görüntüsü beni ele geçirdi.
Bu, alışık olduğum bulanık, yarım yamalak kehanetlerden değildi. Aksine, kapıyı açıyor olmamın dupduru görüntüsüydü.
Prensle gece yapılması planlanan taç giyme törenine kadar görüşmeyecektim. Beni odasına götürecekler ve beyaz ipek bir elbise giydireceklerdi. Ardından yatağın üzerine oturup bekleyecektim... Peki ya sonra?
Gümüş gözleri kıpkırmızı parlayacak, kestane rengi saçlarını kulaklarının arkasına sıkıştırarak, ona söylediğim anlamsız sözleri duymazlıktan gelecek ve boynuma doğru eğilecekti. Duyduğum tek şey etime batan dişleri olacaktı ve üstüme karanlık çökecekti.
Gözlerimdeki ışık kaybolurken ölümün soğuk kucağı beni sardı.
“Bir daha asla,” diye bağıran kuzgun, etrafımda uçup görüntüyü uzaklaştırdı.
Geri dönmüştüm, bir kez daha elim kapının kolunda, arabada oturuyordum.
Meclisim beni ölüme göndermişti.
