Denek
Yazar
Tami
Okur
🔥10.4M
Bölüm
28
On kapı. On canavar. On interaktif veri toplama seansı.
MIT'den aldığı doktora derecesi ve belini büken öğrenci kredisi borçlarıyla Cat Woods, STEM (Seks, Teknoloji, Deneyler ve Canavarlar) odaklı bir yeraltı laboratuvarındaki yaratıklardan "örnek toplamak" üzere şüpheli derecede iyi maaşlı bir işi kabul eder.
Cat'in dehşete düşmesi gerekirdi… o halde neden sürekli bir sonraki kapıyı açmak istiyor?
TW: standart dışı penetrasyon, sıvılar (çeşitli), cumulative veri, anal gezinme, bodymorpherotica, imkânsız büyüklükte penisler
Yeni Bir Hayat
1. Kitap: Test Deneği #1
Bir sonraki testten önce uyutmam gereken küçük kurbağaya dikkatlice uzanıyorum. Üzerinde çalıştığım diğer tüm kurbağalar gibi, o da kıvranıyor ve elimden kaçıyor.
Ne yazık ki, bir ksenobiyolog olarak hoşuma gitmese de bu işimin büyük bir parçası. Ondan kurtulmak için bu zavallı hayvancağızı öldürmem gerekiyor. Çünkü tamamen nesnel bir bakış açısıyla, tüm araştırmalarım asla önemli bir şeye yol açmayacak.
İç çekerek bu kaygan ufaklığı yakalamayı tekrar deniyorum. Sonra aniden doğrudan elimin üzerine zıplıyor. Bir anlığına donup kalıyorum. Sanki ne yapacağımı anlıyormuş gibi doğrudan bana bakıyor.
Elimi nazikçe çeviriyorum. Kurbağa avucumun içinde dolaşıyor. Gözlerini benden hiç ayırmıyor.
Minik başını yavaşça okşuyorum. “Hey, ufaklık,” diye fısıldıyorum. “Bunu yapmayı gerçekten hiç istemiyorum.”
Elbette bir vıraklamadan başka cevap gelmiyor. Ama kulağa öyle... yalvarıyormuş gibi geliyor ki? Biri izliyor mu diye omzumun üzerinden arkama bakıyorum. Yalnızım.
Dolaptan bir kutu çıkarıyorum. Üstüne birkaç delik açıyorum. Sonra ufaklığı içine koyuyorum.
***
Kurbağayı gizlice birkaç sokak ötedeki bir parka çıkardıktan sonra işe geri dönüyorum. Mutlulukla özgürlüğe doğru zıplayıp uzaklaştı! Telefonum titriyor.
Bilinmeyen
Dün gece İNANILMAZDI! Seni tekrar becermek için sabırsızlanıyorum. Sen ne çılgın bir kadınsın, bunu bilmelisin! ÇOK ATEŞLİ.
İç çekiyorum ve mesajı siliyorum. Tek gecelik bir ilişkiydi ama adam bunu anlamadı. İlişkilerle ya da sadece seks partneri olmakla ilgilenmiyorum.
Bu noktada aseksüel olabileceğimi düşünmeye başlıyorum. Beni yanlış anlamayın, sekse çok ilgi duyuyorum. Ama yaparken hiç zevk almıyorum. Dün gece de bir istisna değildi.
Beni gerçekten doyurabilecek bir adam aramaya devam ediyorum. Ama hala aç hissederek uyuyakalıyorum. Bugüne kadar yaşadığım tek orgazmları kendi ellerimle yaşadım.
Öğle yemeğinde, ksenobiyolog meslektaşlarım kendi son deneylerindeki “büyük başarıları” hakkında susmak bilmiyorlar. Öf.
Genç bir meslektaşım olan Sam, “Peki ya sen, Catherine? Son zamanlarda büyük bir buluş yaptın mı?” diye soruyor.
“Yok,” diyorum. “İşimle hiçbir yere varamıyormuşum gibi hissediyorum.”
Başka bir meslektaşım olan Jasmine, “Belki de yönetimin dikkatini çekemiyorsundur,” diyor. “Rachel gibi değil. O çok güzeldi ve o kadar çok dikkat çekti ki, alt katlarda gerçek işler için çok gizli bir terfi kazandı. Sanırım işi kabul etti. Çünkü bir daha hiç geri dönmedi.”
“Alt katlarda ne var?” diye soruyorum. Bu ofisin alt katları olduğunu bile bilmiyordum.
“Kimse bilmiyor. Ama görünüşe göre, büyük patronlar paralarını gerçekten o projelere yatırıyorlar.”
***
Günün sonunda ben çıkarken topuklu ayakkabılarımın sesi boş koridorlarda yankılanıyor.
Arkamda gürleyen bir ses duyduğumda irkiliyorum.
“Bayan Woods?”
Arkamı dönüyorum ve bir güvenlik görevlisi görüyorum. Dışarısı karanlık olmasına rağmen güneş gözlüğü takıyor. Kulağında da bir iletişim cihazı var.
“Bay Sire sizinle konuşmak istiyor,” diyor. Bay Sire mi? Bu nasıl aptalca bir isim böyle?
Başımı sallıyorum ve onu asansöre kadar takip ediyorum.
Aşağı inmeye başlıyoruz. İçimde bir heyecan dalgası hissediyorum. Görünüşe göre Jasmine'in bahsettiği şu alt katları görebileceğim. Sonra heyecanım korkuya dönüşüyor. Neden ben? Neden şimdi? Başım dertte mi?
Sessizce, “Peki... Bay Sire kim?” diye soruyorum.
Güvenlik görevlisi bana şaşkınlıkla bakıyor. “Patronunuz,” diye yanıtlıyor.
Gözlerimi kocaman açıyorum. Hiçbir zaman “Bay Sire” diye birini duymamıştım. O kesinlikle benim patronum değil! Benim patronum Bay Rudens. Ama sanırım, belki de... Bay Sire, Bay Rudens'ın patronudur?
En alt kata ulaşana kadar başka hiçbir şey söylemiyorum. Zemin seviyesinin çok ama çok altında. Kapılar zifiri bir karanlığa açılıyor.
Paniğe kapılmaya başlıyorum. Asansörde kalmaya çalışıyorum. Ancak güvenlik görevlisi beni kolumdan yakalıyor.
Artık yürümüyorum bile. Ürkütücü bir kapıya ulaşana kadar beni öylece peşinden sürüklüyor. Tüm bu kat sadece tek bir koridordan ibaret. Tamamen karanlık ve tek bir kapıya çıkıyor.
Adam bana, “İçeri gir,” diye bağırıyor. Başımı sallıyorum. Derin bir nefes alıyorum ve kapıyı vuruyorum.
Kapının arkasından yumuşak bir ses, “Girin,” diye sesleniyor. Kapıyı açıyorum ve içeri giriyorum. Hiçbir şey göremiyorum. Gözlerimin buradaki karanlık aydınlatmaya alışması için biraz zamana ihtiyacı var.
Odanın arka tarafında tek bir pencere seçebiliyorum. Ya da, bir dakika. Hayır, o gerçek bir pencere değil. Yıldızlı bir gökyüzünün sahte bir manzarasını yansıtan bir televizyon ekranı.
“Pencerenin” önünde bir adam duruyor. Çok uzun boylu. Benden rahatça üç baş daha uzun. Arkası bana dönük.
Tamamen bana dönmeden önce, “Ben Bay Sire. Adımı duymamış olabilirsiniz ama ben bu tesisin sahibiyim,” diyor.
Zayıf ama kaslı ve çok yakışıklı biri. Yüz hatları keskin. Ancak nazik, lacivert gözleri bana yumuşak ve sıcak bir şekilde bakıyor. Bu loş ışıkta pek anlayamıyorum. Ama saçları ya siyah ya da çok koyu bir kahverengi.
Otururken, “Yanlış bir şey mi yaptım?” diye soruyorum. Gülümsüyor ve o da oturuyor.
“Aksine. Çalışmalarınızı gözlemliyorum ve çok memnunum.
Burada pek çok ksenobiyoloğumuz var. Ama hiçbirinde sizin kadar... araştırmacı bir ruh yok. Test denekleriniz hakkında bilgi edinmek için elinizden gelenin fazlasını yaptığınızı gördüm. Ama aynı zamanda onlara nezaketle ve diyebilirim ki... acıyarak yaklaşıyorsunuz?”
“Daha çok şefkat diyelim,” diyerek onu düzeltiyorum. Başını sallıyor. Bundan memnun olmuş gibi görünüyor.
Arkasındaki daha önce fark etmediğim bir kapıyı işaret ediyor. “Sizin için bir teklifim var. Aşağıda çalışacaksınız,” diyor.
“Kendi laboratuvarınız, kendi bütçeniz ve kendi çalışma saatleriniz olacak.
Maaşınızın iki katını kazanacaksınız. Tamamı şirket tarafından karşılanan en iyi sağlık hizmetlerine erişiminiz olacak. Hatta isterseniz bu mülkte ücretsiz olarak yaşayabileceksiniz. Üstelik her isteğinize itaat eden hizmetçileriniz de olacak.”
Gözlerimi birkaç kez kırpıştırıyorum. Bu bir şaka olmalı. Sesli bir şekilde, “Benimle... alay mı ediyorsunuz?” diye soruyorum.
Kaşlarını kaldırıyor. “Maaşınızı üç katına çıkarabilirim,” diye teklif ediyor. Cevap vermek için ağzımı bile açamadan düzeltiyor, “Tamam, dört katı. Son teklif.”
“Bu fazlasıyla yeterli!” diye haykırıyorum. Gülümsüyor, başını sallıyor. Dikkatlice, “Ama... neden?” diye soruyorum. “Tehlikeli mi?”
“İşiniz her zaman tehlikeliydi, Bayan Woods.”
“Cat diyebilirsiniz,” diyorum.
Gülümsemeye devam ediyor. “Zehirli bir böceğin basit bir iğnesi ya da zehirli bir yılanın ısırığı... ve işiniz biter.” Ellerini kenetleyerek öne doğru eğiliyor. “Daha önce bundan rahatsız görünmüyordunuz. Şimdi ne değişti?”
“Şey... böyle bir teklifin altında bir bit yeniği olmalı.”
“Ah, o mu.” Elini sallıyor. “Önce size yapmamız gereken bir... dizi fiziksel test var. Ve sizin için rahatsız edici olabilecek bazı sorular var.”
“Reddedebilir miyim?” diye soruyorum.
“Elbette,” diyor. Sonra biraz daha yaklaşıyor ve ekliyor, “Ama reddetmeyeceğinizi hissediyorum.”
Gülüyor. Bunun sesi çok sıcak ve çok davetkar. Hiç tanışmadığım bu gizemli patrondan çekinmem gerekirdi. Ama nedense çok nazik görünüyor.
Aslında beni etkileyen dış görünüşü ya da sözleri değil. Sesinde ve gözlerinde bana ona hemen güvenme isteği veren bir şeyler var.
“Tamam o zaman,” diyorum. Memnun bir halde başını sallıyor. Sonra kalkmama yardım etmek için elini uzatıyor.
Teni soğuk hissettiriyor. Buradaki karanlık düşünülürse, güneşe pek çıkmadığını tahmin ediyorum. Ben ayağa kalkar kalkmaz elimi bırakıyor. Bu teması biraz özlediğimi fark ediyorum.
“Buradan.” Elini düz bir şekilde kapının önüne bastırıyor ve kapı açılıyor. Sanırım bir tür el izi algılama teknolojisiyle çalışıyor. İçeri yürüyorum. Kapı aramızda kapanıp yok oluyor. Geriye sadece boş, beyaz bir duvar kalıyor.
Bu da ne...?
Gizemli bir şekilde kaybolan kapıdan arkamı dönüyorum. Her iki yanında pek çok kapı olan uzun, beyaz bir koridor görüyorum.
Sağdaki ilk kapıya gidip kulpu deniyorum ama hiç kımıldamıyor. İçeriye bakmak için üstte bir boşluk var ama yetişemiyorum. Çok yüksekte kalıyor. Bu devler için mi yapılmıştı?!
Diğer kapılardan birinin arkasından ani bir gümleme sesi duyduğumda irkilerek nefesimi tutuyorum. Bunun kilitli olduğuna sevindim!
Koridordan en sona kadar yürümeye devam ediyorum. Bu son kapının üzerindeki tabelada “Klinik” yazıyor. Ben de kapıyı çalıp içeri giriyorum.
Beyaz bir laboratuvar önlüğü giymiş genç bir adam karşımda bilgisayar başında oturuyor. Başını kaldırıp beni gördüğünde gülümsüyor.
“Cat olmalısın. Ben Richard.” Ayağa kalkıyor. Onun da çok uzun boylu olduğunu fark ediyorum. Boyu bir seksenin çok üzerinde olmalı. Yine de patrondan biraz daha kısa.
“Benim,” diyorum.
“Sana fiziksel muayene yapmam gerekiyor. Ama önce sormam gereken bazı sorular var.”
Hala gülümseyerek, üzerinde yeşil bir örtü olan standart bir hastane yatağını işaret ediyor. Üzerine zıplıyorum ve ellerimi kucağımda kavuşturuyorum.
“Yakın ailen var mı? Ebeveynlerin? Kardeşlerin?” diye soruyor.
“Hayır. Annem babam öldü, kardeşim yok.”
“Güzel,” diyor. Bu iyi bir şeymiş gibi görünmüyor. Onun neden umursadığını biraz merak ediyorum ama o sadece devam ediyor. “Yakın kişisel ilişkileriniz var mı? En iyi arkadaşlar, romantik ilişkiler?”
“İkisi de yok.”
“Çok iyi.”
Okurken, “Bilinen karaciğer yetmezliği, böbrek sorunları veya buna benzer herhangi bir fiziksel hastalığınız var mı?” diye soruyor.
“Yok.”
“Daha önce cinsel ilişkiye girdin mi?” diye soruyor. Kaşlarımı çatıyorum ve hemen cevap vermiyorum. Bu yüzden açık ve sıcak bir yüz ifadesiyle başını kaldırıp bana bakıyor. “Bunlar bu pozisyon için gereken standart sorular ve bir cevaba ihtiyacım var. Daha önce cinsel ilişkiye girdin mi?”
“Bu... çok tuhaf.”
“Bazı ksenobiyotikler belirli feromonların kokusunu alabilir. Bu da çalışmanı etkileyebilir,” diye açıklıyor. Yavaşça başımı sallıyorum. Burada bakirelerin kokusunu alabilen yaratıklar mı var?!
“Şey, daha önce seks yaptım,” diyorum. Önündeki kağıda bakarak bir şeyin üzerini çiziyor.
“Cinsel tercihleriniz nelerdir?”
“Iıı... yani... hetero mu yoksa homo mu?” diye soruyorum.
Kıkırdayarak bana bakıyor. “Mesela.”
“Şey, oldukça açığım sanırım.” Kadınlarla pek deneyimim olmadı ama buna karşı da değilim.
“Peki cinsel sınırlarınız nelerdir?” diye soruyor.
