The Skylar Rains 2: Düşlerin Yanılsaması İkinci Kitap
Yazar
E. Hereygers
Okur
18.6K
Bölüm
63
Uzaylı ziyaretçiler Dünya'ya çakıldığında, Lux Elmrose'un bildiği hayat paramparça olur. Gizemli bir Rainer olan Jax ile birlikte büyüyen Lux, aralarındaki bağın her şeye göğüs gerebileceğini sanıyordu; ta ki Jax hiçbir uyarı yapmadan ortadan kaybolup onu kalbi kırık ve kafası karışmış halde bırakana dek. Ancak bu kayboluşun ardındaki gerçek, hayal ettiğinden çok daha karanlıktı.
Yıldızların ötesinden tehlikeli sırlar gün yüzüne çıkarken, Lux kendini iki dünya arasında kalmış; aşk, sadakat ve kendisi, Jax ve gezegenleri arasındaki o hassas çizgiye dair bildiği her şeyi değiştirebilecek kozmik bir gizemin içinde bulur.
Bölüm 1
LUX
Moira'da yaz mevsimi hiç kolay değildi. Dışarısı o kadar sıcaktı ki, kapıdan çıkar çıkmaz ter içinde kalıyordum. Skylark bana Yaz Gündönümü diye bir şeyleri olduğunu söylemişti ve kutlama için hepsinin bir hafta tatili vardı.
Kampüsten ve oradaki muhteşem sakinlerinden biraz uzaklaşma fırsatı bulduğum için mutluydum. Key Mainer denen ünlü tatil beldesine bir gezi yapacaktık.
Welkin ailesiyle birlikte gidiyordum, istemeyerek de olsa. Aramız bozulmadan önce Kai'nin babalarından biri beni aile gezisine davet etmişti ve hâlâ beni sevmeye çalışıyorlardı —en azından babaları öyle. İlginç bir hafta olacaktı, çünkü Melixes ve annesi benden pek hazzetmiyordu ve Kai'yle aramdaki gerginliği çok daha ciddiye alıyorlardı.
Sahil kasabasına Helibus'la gidecektik. Bavulumla birlikte çekinerek Kai'ye yaklaşırken, arkamdan tiz bir kahkaha duydum.
“Sürpriz!” diye bağırdı Skylark ve kollarını açarak bana doğru koştu. “Bu hafta biz de sizinleyiz!” Arkasında, ikiz kardeşlerin ikisi de yüzlerinde aynı sırıtışla bana doğru yürüyordu.
“Skylark, burada ne halt ediyorsun?” diye tısladım.
“Aileme Key Mainer gezisinden bahsettim, bütün hafta boşuz ve orada bir evimiz de var… Biz de size katılalım dedik.”
Benim ikizlerle yaşadığım şeylerden —ya da Kai'yle olan durumdan— tamamen habersizdi. Kolunu bıraktım ve sinirle burnumun köprüsünü sıktım.
“Günaydın, Tatlım.” Ash popoma şaplak attı ve Helibus'a doğru yürümeye devam etti. Umurunda bile değildi.
“Bunu yapmaması lazım,” dedi Oak neredeyse robotik bir sesle ve kardeşini uyarmak için adımlarını hızlandırdı.
“Annem ve babam zaten Key Mainer'da. Az önce aradılar. Sahil evindeler,” dedi Kai.
Bana beceriksizce bir alın öpücüğü kondurdu ve aceleyle beni Helibus'a doğru sürükledi. Tam biner binmez kapılar kapandı ve her şey hareket etmeden önce koltuklarımıza oturmak için sadece birkaç saniyemiz kaldı.
Oranın güzel olduğunu söylediklerinde abartmıyorlarmış. Mor dalgalar pembe kumlu sahile çarpıyordu. Hayatımda gördüğüm en uzun palmiye ağaçları rüzgârda sallanıyordu. Üstelik canlı sahil yolu ve kıyı boyunca sıralanan restoranlarıyla bana tam olarak Miami'yi hatırlatıyordu.
Welkin sahil evinde kalıyorduk, Briareve sahil evinden sadece iki bina ötede —ki bütün hafta bu kadar yakın olmayacağımızı umuyordum. Ama benim şansımla, tabii ki iki ev ötede olacaklardı.
Welkin sahil evi, sahil versiyonu bir Barbie villasına benziyordu. Yine oldukça büyüktü, iki pembe kulesi ve okyanusa bakan oval bir havuzu vardı. Ne yazık ki evin içinde diğer Welkin de vardı. Kötü Welkin ve onun deli sevgilisi.
Kai bu hafta sonu Melixes ve Sebastian'la aynı evi paylaşacağımı söyleyebilirdi en azından.
İki güneşin keyfini çıkarıyordum, bronzlaşmaya çalışıyordum. Küçük beyaz bir bikini giymiştim. Skylark yanımda kırmızı bikiniyle uzanmış, Telvice'inde bir şeyler yapıyordu. Kai ve Melixes aileleriyle birlikte pazara gitmişti.
Briareve'leri güzel bir barbekü için davet etmişlerdi. Sebastian ne hikmetse sahilde bize katılmıştı. Birkaç metre ötede cankurtaranlarla konuşuyordu. Dövmeleri güneş ışığında parlıyordu ve gözlerimi acıtacak kadar canlı renkte, aşırı kısa turuncu deniz şortunu giyiyordu.
“Hadi yüzmeye gidelim, Lulu.” Skylark, Telvice'ini çok pahalı değilmiş gibi fırlattı ve yerinden fırladı.
“Yok ya… Ben burada iyiyim. Sağ ol, Sky.”
“Hadi ama, Lulu, lütfen!” Su fobimden haberi yoktu, o yüzden ısrar etmeye devam ediyordu.
“Tamam. Ayak parmaklarımı sokarım.” İstemeyerek onunla deniz kenarına gittim, suya her baktığımda gelen o korku boğazımı sıkmaya başlamıştı bile. Su serinlikle dokunuyordu tenime. Skylark sevinçle çığlık atarak koştu ve dev bir dalganın içine kafadan atladı.
“Yok…” diye iç çektim. “Olmayacak bu iş.” Geri dönmek ve bir daha asla açık suya bu kadar yaklaşmamak istiyordum.
İki dev kol belimi sardı ve beni havaya kaldırdı. Çığlık attım. Öyle korkmuştum ki sesimi bulmakta zorlanıyordum. Arkama bakmadan —sadece limon kokusundan— Ash olduğunu anladım.
“Hayır, Ash, lütfen hayır! Anlamıyorsun! Lütfen!” Yalvarıyordum, kollarını tırnaklıyordum. Hâlâ oyun oynadığımı sanıyordu.
“HAYIR!” diye bağırdım, çoktan ağlıyordum. Su artık belime kadar gelmişti. Panik —çığlık çığlığa, her şeyi yutan bir panik— damarlarımda çınlıyordu. Burada ölecektim.
Beni havaya fırlattı ve yüzüstü bir dalganın içine düştüm.
O göl partisinde neredeyse boğulduğumdan beri suyun altına girmemiştim. Anında buz gibiydi. Suyun altında çığlık attım. Yukarı çırpındım. Boğularak ve öksürerek sonunda yüzeye çıktım. O kadar felç olmuştum ki kendimi suyun üstünde bile tutamıyordum. Tekrar battım. Gözlerimin önünde noktalar uçuşuyordu ve görüşüm bulanıklaşıyordu. Bu korkudan bayılacaktım resmen.
İki elin beni yukarı kaldırdığını hissettim ve sert bir bedene yaslandırıldım.
“Tatlım, ne oluyor?” Ash beni tutuyordu, kollarına çarpan dalgaları umursamadan. Ben tam bir enkaz haldeydim, körlemesine ondan uzaklaşmaya çırpınıyordum. Bana çarpan dalgalar beni öldürmeye çalışan canavarlar gibiydi.
Var gücümle taşaklarına bir tekme attım ve sendeleye sendeleye kıyıya döndüm, ellerimin ve dizlerimin üstünde öğürüyor ve öksürüyordum. O kadar çok titriyordum ki ayağa kalkabileceğimi sanmıyordum.
“L-lanet olsun sana…” diye kekeliyordum titreyen bir sesle. “L-lanet o-olsun sana…” diye biraz daha yüksek sesle ağladım.
“Lux?” Ash görüş alanıma girdi. Siyah deniz şortu onu zar zor kapatıyordu, şimdi fark ettim, ve elleri hâlâ sert vurduğum taşaklarını tutuyordu. Beyaz saçları sırılsıklamdı.
Önümde çömeldi. “O da neydi öyle? Sadece oynuyordum… Seni öldürmeye çalışıyormuşum gibi tırmalıyordun beni.” Sesi uzaktan geliyordu, sanki bir tünelin içindeymiş gibi.
Onu elimle savdum, hâlâ ellerimin ve dizlerimin üstünde kendimi toplamaya çalışarak öğürüyordum, neredeyse kusacaktım.
“Kendimi iyi…hissetmi…” Gözlerimi kırpıştırıyordum, sisin ve karanlığın geçmesini bekliyordum. Bayılıyordum. Sığ sığ nefes almaya başladım. Yüzümü kavradı ve gözlerimi ona çevirdi.
“Ödün kopmuş,” dedi, yüzünde şok ifadesiyle. Hâlâ düzgün cümle kuramıyordum. Sağımdan Oak'un geldiğini ve Sebastian'ın İngiliz aksanıyla bir şeyler bağırdığını belli belirsiz fark ediyordum. Görüşüm daha da bulanıklaştı, sadece tam karşımı görebiliyordum, kenarlar kararıyordu. Zar zor nefes alabiliyordum.
Kumdan kaldırılıp sahil villalarına götürüldüm. Her yer bembeyaz ve tertemizdi. Muhtemelen bu evde Oak'un sözü geçiyordu. Beni çok pahalı görünen kanepelerine yatırdılar, bacaklarımı yukarı kaldırdılar, ben yüksek sesle itiraz ediyordum ama kulaklarımdaki uğultudan ne söylediklerini duyamıyordum.
Oak bana bol şekerli bir limonata uzattı ve titreyen ellerimle hepsini bir dikişte içtim. Ash beni büyük sarı bir havluyla örttü. Oak'un Ash'e sert bakışlar attığını gördüm. Kardeşine öfkeden deliye dönmüştü. Ash'in kendisi de en azından utanmış görünecek kadar insaf sahibiydi.
Sanırım ondan sonra bir süre bayıldım. Kendime geldiğimde, hepsi kanepeye oturmuş bana bakıyordu.
“Küçükken neredeyse boğulmuştum… ya da aslında… boğuldum… Maddox beni hayata döndürmek zorunda kalmıştı. O günden beri sudan korkuyorum,” dedim güçsüzce. Birden her şeyden utandım. Bardağı bıraktım ve ayağa kalktım. Sessiz kaldılar.
“Neyse, eğlenceli bir deneyimdi… Ben gidiyorum artık.” Ayağa kalktım, biraz sendeledim ama çabucak dengemi buldum.
Ash peşimden geldi ve elimi tuttu. Tırnaklarımın bıraktığı izlerden kollarının her yerinden kan aktığını gördüm.
“Özür dilerim, tamam mı… Seni incitmek istememiştim.” Sesi çatladı. Bu sert adam, bu koca ağaç gibi adam gerçekten üzgündü. Yüzünden anlıyordum. İçi içini yiyordu. Sadece bugün için değil, daha fazlası için özür dilediğini hissediyordum. Başparmağı avucumda daireler çiziyor, içimde her türlü şeyi uyandırıyordu.
“Bunu bir daha asla yapma bana, Ash.” Gözlerini dikkatle aradım. Ben de sadece bugünden bahsetmiyordum. Ciddi ciddi başını salladı, an ağırlaştı ve beni tekrar bedenine çekti.
“Yapmayacağım. Söz veriyorum.” Bana birkaç dakika sıkıca sarıldı, sonra alnıma bir öpücük kondurdu ve bıraktı.
“Bu akşam görüşürüz, tatlım.” Başımı salladım ve yoluma koyuldum, aramızda sonunda bazı şeylerin çözüldüğünü hissederek.
