Brimstone Kardeşleri Kitap 3: Chance
Yazar
Elizabeth Gordon
Okur
228K
Bölüm
23
Jessie için hayat, şans oynamak ve gerektiğinde kuralları bükmekle ilgili. Onun gibi cadılar her zaman çift görev yapmak zorunda kaldıkları için, biraz büyü kullanarak skoru dengelerine getirmekte bir sakınca yoktur. Borç şeytanları kapısını çalınca, onlardan nasıl kaçılacağını tam olarak bilir. Ancak bu sefer şansı tükenir. Gizemli bir yabancı, borçlarını silinecek, daha fazla kaçmaya gerek olmayacak bir teklif getirir. Püf noktası? Reddedemeyeceği bir anlaşmadır. Brimstone sıkıştırdıkça, Jessie kendisi için daha fazlasını büyüyle oynamaya hazır olup olmadığına karar vermelidir—çünkü bu sefer oyuna konan şey onun ruhudur.
Yukarıda Olduğu Gibi Aşağıda
Kitap 3:Chance
JESSIE
Cadılar doğanın dengesini korumakla yükümlüdür. Yoktan var edemezler, sadece bir yerden alıp başka yere verebilirler. Aldıklarını yerine koymazlarsa, başları belaya girer. Denge fazla bozulursa, dünyamız yörüngesinden çıkabilir.
Cadıların altın kuralı dengeyi korumaktır. Kuralları aşmanın yolları var, ama bunlar pek belli değil. Bu yüzden çoğu cadı borç batağına saplanır. Her sonbahar, Brimstone denilen cehennem zebanileri bu borçları tahsil etmeye gelir.
Cadılar bu döneme "haraç mevsimi" der. Cadı olmak hiç kolay değil. Hem dengeyi koruyacaksın hem de dünyada tek başına ayakta kalacaksın.
Her sonbahar, hava kararınca kapımı çalan bir sürü tahsildar olur. Borcumu almaya gelirler. Tüm cadı mahallesi bu dönemde ödemekten kaçmaya çalışır. Bense daha da çok uğraşmak zorundayım. Tahsildarlar çok hızlıdır, bu yüzden çoğu cadı pencere ve kapılarına hardal tohumu serper.
Tahsildarlar tohumları görünce saymak zorunda kalır. Ama şeytanlar çabucak sayar, o yüzden cadıların daha fazlasını yapması gerekir. Normal süpürgeden daha kıllı cadı süpürgesi kullanırlar ve kapıya ayna koyarlar.
Tahsildarlar yakışıklı olduğundan aynada kendilerine bakmadan edemezler. Benim merdiven, çim ve kaldırımıma tohum saçan bir aletim var. Sadece bir ayna değil; evimin etrafında bir sürü ayna var.
Aynaları gün doğarken içeri çevirmek gerekiyor, o yüzden hepsini kontrol eden bir düzenek yaptım. Tek bir iple hepsi hareket ediyor. Bence evren bana tüm bu çabalarım için borçlu.
Sadece ihtiyacım olanı aldığım halde bunca zahmete giriyorum: yiyecek, ayakkabı, kıyafet ve araba. Sadece büyüyle geçinmiyorum; bir sürü düşük ücretli işte çalıştım. Genelde gündüz iş bulabiliyorum ama kumarhanedeki yeni işimde krupiye olarak sadece gece vardiyası vardı.
Bu yüzden komşum ve can dostum Cara'dan bu gece benim için ipi çekmesini istiyorum. "Gördün mü?" dedim, sistemin ne kadar basit olduğunu göstererek. "Şu minik ipi çekiyorsun, o kadar. Garaj kapın gibi çalışıyor."
"Benim garaj kapım otomatik açılıyor," dedi Cara suratını asarak. "Ya karanlık çökmeden eve dönemezsem ve bir tahsildar beni dışarıda yakalarsa?"
"Biliyorsun ki tahsildarlar yaz saatini anlamadıkları için hava kararmadan gelmezler," diye nazikçe açıkladım.
Açıkçası, ben de yaz saatini pek anlamıyordum. İnsanların uydurduğu ve genelde sinir bozucu bulduğum bir şeydi. Ama haraç mevsiminde işe yaradığını kabul etmek zorundaydım.
Cara peşimden yatak odasına geldi ve iş kıyafetlerimi giyerken izledi. Düz beyaz bir gömlek ve siyah pantolon. Kıyafetim garsonlarınki (kısa etekler ve derin yaka) kadar gösterişli olmasa da, erkeklerden hep bahşiş alıyordum.
Çok güzel sayılmazdım ama çoğu insan beni iri kahverengi gözlerim ve açık kahve saçlarıma yakışan küçük burnumla sevimli bulurdu. Ufak tefek ve inceciktim, bunu avantaja çeviriyordum. Küçük göğüslerim destek gerektirmediğinden genelde sutyen takmazdım, bu yüzden göğüs uçlarım çoğu zaman gömleğimden belli olurdu.
Cara konuyu bırakmak istemiyordu. "Hiç daha az büyü kullanmayı düşündün mü?" diye sordu.
"Geçen seneki gibi bütün bahçen hardal otlarıyla dolacak."
Saçımı arkaya atıp toplamaya başladım. Ama tokayı saçıma takarken garip bir his kapladı içimi. Sanki bunu daha önce yapmışım gibi.
"Tokan mı bozuldu?" diye sordu Cara. "O şeyi yıllardır kullanıyorsun. İstersen benimkilerden birini al."
"Sadece tuhaf bir his geldi, sanki bunu daha önce yapmışım gibi." Başımı sallayıp saçımı toplamayı bitirdim. "Hardal otları için endişelenme. Büyümeye başlamadan yok edeceğim onları."
Cara iri mavi gözlerini devirdi. Benim aksime o güzeldi. Doğru açıdan bakınca bana güzel bir aktrisi - Megan Fox'u - hatırlatıyordu.
"Bu öyle pat diye yok olmaz," dedi bana. "Bir yere gitmek zorunda. Belki de bir çiftçinin ürünlerine zarar veriyorsun. Bu tür büyülerin sonuçları olur. Buzdolabındaki yiyecekler gibi, hiçbir yerden çıkmaz; bir yerden gelir. Belki de muhtaç bir ailenin yemeğini alıyorsun."
"Ben kötü biri değilim," dedim ona. "Büyülerimi iyi amaçlar için kullanıyorum. Hatırlasana, sadece bir hafta havyar yemiştim. Havyar alabilen insanlar aç kalmaz."
Cara yataktan kalkıp aynada kendime baktığım yere geldi, yanımda durdu. Aynadan bana bakarak, "Sadece senin için endişeleniyorum. Büyük Üstünler ne kadar çok büyü yaptığını fark ettiler, seni cadılar sokağından atmaktan bahsediyorlar," dedi.
Sözleri beni durdurdu. Büyük Üstünler Silverdale'deki en yüksek cadı meclisiydi ve tüm kuralları onlar koyardı. "Büyük Üstünlerin daha önemli işleri olduğunu sanırdım," dedim hızlıca, umursamaz görünmeye çalışarak.
"Şikayetler alıyorlarmış. Büyün insanların tahsildarların aynalarda kendilerine hayran olmalarını duymalarını engellese de, fısıldaşmaları sorun çıkarmış. Birbirini pohpohlayan kibirli arılar gibi vızıldayıp duruyorlarmış."
Kibirli arıların birbirini pohpohladığını hayal edip güldüm, ama Cara'nın ciddi yüz ifadesini görünce sustum. Dönüp omuzlarını tuttum. "Daha az büyü yapmaya çalışacağım," diye söz verdim.
Tabii ki bunu sadece onu rahatlatmak için söylüyordum. İşe yaramış görünüyordu çünkü biraz gevşedi. "Şimdilik korunmana yardım edeceğim ama gündüz çalışabileceğin bir iş bulman şart," dedi.
"Yarın yeni bir iş aramaya başlayacağım," dedim ona çantamı ve anahtarlarımı alırken. Eğilip yanağını öptüm. "Bu kadar iyi bir arkadaş olduğun için sağ ol," dedim ona.
Cara kollarını kavuşturup başka tarafa baktı. "Çekiciliğin bende sökmez, Jessie Dufray," dedi.
Ona kaşımı kaldırdım ve o da uzanıp koluma şakacı bir şekilde vurdu. "Acele et," diye uyardı beni. "Yoksa geç kalacaksın."
Eşyalarımı toplayıp odadan çıkmaya hazırlanırken o tuhaf hissi yine yaşadım. Bir an için açık kapı garip göründü. Hislerin sebepsiz yere oluşmadığını ve bunun muhtemelen evrenden bir işaret olduğunu biliyordum ama o anda bunu çözmeye vaktim yoktu.
Hissi üzerimden atıp evden çıktım.
Arabama binip anahtarı çevirirken, bunu daha önce yapmış olma hissi bir uyarı gibiydi.
