Galatea Logo
ListelerDestek
Kurt Adamlar ve Şekil Değiştiriciler
Mafya
Milyarder Romantik
Zorba romantizmi
Yavaş gelişen romantizm
Düşmandan Sevgiliye
Paranormal Romantik
Yetişkin Eşler
Spor hikayeleri
Üniversitede Geçen Kitaplar
İkinci Sans Hikâyeleri
Tüm Kategorileri Gör
App Store'da 4,6 puanlı
Kullanım KoşullarıGizlilikCayma hakkıYasal Bilgiler
Galatea on FacebookGalatea on InstagramGalatea on TikTok
Cover image for Memleketinin Prensi

Memleketinin Prensi

Yazar
Kari Barton
Okur
17.0K
Bölüm
32
Yazar
Kari Barton
Okur
17.0K
Bölüm
32
🥵Erotika📸Ünlüler☀️Huysuz X Tatlı🏙️Çağdaş💪🏻Muhafız💰Milyarder👑Kraliyet ve Aristokratlar🤑Milyarder

Bir zamanlar ulaşılamaz olan memleket prensi Sebastien geri döndüğü an Becca'nın hayatı altüst olur. Dört yıl onu unutmak için yeterli olmalıydı, ancak tek bir bakış, tek bir kelime ile kalbi ona bir kez daha ihanet eder. O, eski duygulara kapılmak ya da yenilerine başlamak için değil, varis olarak yerini almak için geri döndü—ama ona direnmek olması gerektiği kadar kolay değil. Sakinliğinin altında, kalkanının ardındaki adamı, anlamayı istemekten kendini alamadığı o adamı seziyor. Merak olarak başlayan şey, tehlikeli bir şekilde aşka benzeyen bir duyguya dönüşüp alevleniyor. Belki zaman her şeyi iyileştirmez... Belki de sadece neyin uğrunda savaşmaya değer olduğunu öğretir.

Bölüm 1: Kurgu Gerçeği Yansıtır

SEBASTIEN

Sıcak nefesinin camı buğulandırmasını izledim. Minibüs hafifçe sallanırken elleri cama iz bırakıyordu. Koyu renk saçları çok iyi tanıdığım bir el tarafından tutuluyordu: rahmetli annesinin yüzüğünü takan bir el. Bilmemem imkânsızdı; ne de olsa en yakın arkadaşımdı.
Özel tasarım minibüsümün anahtarları avucumda sımsıkı duruyordu. En yakın arkadaşımın, üç yıllık kız arkadaşımı doğum günü hediyemde becerdiğini izlerken öfke ve ihanet dalgalar halinde üzerime çöküyordu. “İyi ki doğdun amına koyayım, Seb,” dedim kendi kendime, araca doğru yavaşça yaklaşırken.
Öğle vakti olduğu için otopark kendi arabalarını arayan öğrencilerle doluydu. Birkaçı bana seslendi ama her zamanki sıcak selamımı veremeyecek kadar dalgındım; işte o zaman bir şeylerin ters gittiğini anladılar.
Arkamda kalabalık birikmeye başladı; bazıları kıs kıs gülerken, diğerleri o ikisini kınıyordu. Hainler birbirlerine öyle dalmışlardı ki, telefonlarıyla kayıt yapan seyircileri fark bile etmediler.
Başparmağımla kumandadaki kilit düğmesine bastım. O rahatlatıcı bip sesi kilitlendiğini doğruladı, ama ikisi yine de hiçbir şey duymadı.
Camlardaki buğunun yokluğundan klimanın açık olduğunu anlayabiliyordum; bu da bana Ronnie'yi net bir şekilde görme imkânı veriyordu. Yolcu ve sürücü koltukları arasına geçmişti, Dante arkadan acımasızca içine girip çıkıyordu. Gözleri zevkten kapalıydı, alt dudağı dişlerinin arasındaydı, küçük ve dik göğüsleri en yakın arkadaşım onları avuçlarken zıplıyordu.
Sabah dersim sırasında minibüsümü ödünç alırken koşturması gereken iş buymuş demek.
Başparmağımı çalıştırma düğmesine kaydırıp öfkeyle bastım. Cebimden telefonumu çıkarıp gözlerimi o ikisinden ayırmadan üç haneli numarayı tuşladım.
Yanıma biri geldi ve konuşmaya başladı ama yeni arkadaşımı görmezden geldim; minibüsteki ikili hâlâ devam ediyordu.
“911, acil durumunuz nedir?”
“Ben Sebastian McRoy. Winthorp Üniversitesi otoparkında iki yabancı minibüsümde birbirlerini beceriyorlar. Lütfen bu kişileri çıkarmak için birilerini gönderin,” dedim sakin bir sesle ve aramayı sonlandırdım.
“Seb. Gerçekten üzgünüm, dostum. Bu çok berbat bir durum,” dedi Marlin. Normalde sohbet ettiğim birkaç kişiden biriydi ve yanımdakinin o olduğunu ancak o zaman fark ettim.
“Sorun değil,” dedim sessizce. Başparmağımı yalnızca benim kapatabileceğim alarma kaydırdım. Dante'nin kontağa taktığı anahtar da babamın parlak zekâsı sayesinde orijinal anahtardaki kumandayla kontrol ediliyordu.
Minibüsün sallanması durdu. Kumanda elimde titremeye başladı; başımı hafifçe sağa eğdim, klimayı tekrar açmaya çalıştığını biliyordum.
Kalabalık gürültülü olmaya başlamıştı. Sonra alarmı devreye soktum; yüksek ses birkaç kişiyi irkiltse de, minibüsteki ikili telaşla camların buğusunu silerken herkes kahkahaya boğuldu. İkisinin de gözleri dehşet içinde benimkilerle buluştu ve ancak o zaman bu kadar aleni bir gösterinin ardından üstlerini örtme nezaketini gösterdiler.
Dışarı çıkmaya çalışıyorlardı ama kapıları kilitli tuttum. Hiçbir şey söylemedim. Boğuk çığlıkları kulaklarıma ulaşıyordu ama düpedüz görmezden geldim.
Arkadaş saydığım iki kişi şimdi basmakalıp bir sahnenin içinde yakalanmıştı. Ne kadar acınası bir durumdu bu?
Hâlâ çıkmaya çalışırlarken kameralar ve telefonlar durmadan çekiyordu. Çalan alarm ve kalabalığın gürültüsü tam bir devriye arabası otoparka girerken daha fazla insan çekti.
Memurlar kalabalığın arasından geçtiler; biri minibüse gidip onlara emirler yağdırırken, diğeri beni aradı. Kadın memura döndüm, saçlarım yüzüme dökülmüştü, öfkemin içinde hâlâ ölümcül bir sakinlikle ona baktım.
“Bay McRoy. Arabanıza nasıl girdiklerini biliyor musunuz?” diye sordu biraz tereddütle.
“Operatöre söylediğim gibi, bu iki kişi benim için yabancı,” dedim. Alarmı devre dışı bırakıp kapıların kilidini açtım. Ronnie'nin bana seslenişi kulaklarıma ulaştı ama Dante'den ses soluk yoktu.
Şimdi onları birbirine kelepçelemiş olan memur onları bana doğru getirdi. “Seb, çok özür dilerim, bebeğim. Her şey bir hataydı. B-ben… Ne olduğunu bilmiyorum. Doğum günü hediyeni almaya gitmiştik ve bir şeyler başladı…” Saçma sapan bahanesi, ya da açıklaması, ya da her ne yapmaya çalışıyorsa, aynı derecede basmakalıptı. Gerçekten buna inanacağımı mı sanıyordu?
“Bu kadar hızlı müdahale ettiğiniz için teşekkür ederim memur hanım, memur bey. Sizi görevinize bırakıyorum. Başka sorularınız olursa lütfen benimle iletişime geçin,” dedim sıkılmış bir tonla. Gözlerim beni izleyen Dante'ye kaydı.
Hiçbir şey söylemedi, ben de söylemedim. Gözleri uzaklardaydı, duruşu gergin. MacTech'te birlikte gelecek planladığım, hatta ilk evimizi nereden alacağımıza karar vermeme yardım eden en yakın arkadaşımdan aldığım karşılık buydu. Ronnie, memurlara onu suçlamaya başlarken bile tek aldığım sessizlikti.
“Bu insanları tanımadığınızdan emin misiniz, efendim?” diye bir kez daha sordu memur.
“Üzgünüm. Tanımıyorum.”
Bunu söyledikten sonra yanlarından geçip üniversitenin ana girişine doğru yürüdüm, yolda kısa bir telefon açtım.
***
“Sebastien!! Ah, meleğim.” Sevgili annemin endişeli sesi evimizin büyük mermer girişinde yankılandı. Uşağımız çantamı aldı ve annem koşarak içeri girerken yanımda bekledi.
Boya lekeli gömleği, kot pantolonu ve en sevdiği spor ayakkabılarıyla onu görünce yüzümde titrek bir gülümseme belirdi. Annem bir sanatçıydı, Amerika'da ve Avrupa'da tanınmış biriydi; babam Donovan McRoy, Montrose Dükü ile Prag'da tanışmıştı.
Sarı saçlarında birkaç boya izi vardı, koşarak yanıma geldi ve beni sımsıkı sarıldı.
Yirmi iki yaşında olup hâlâ annemin sarılmasına ihtiyaç duymak benim için asla utanılacak bir şey değildi. Kalbimi anında iyileştirmesini beklemiştim ama yine de paramparça hissediyordum.
“Şef Caine aradı. Şikâyetçi olmak isteyip istemediğini soruyor,” dedi yumuşak bir sesle, buklelerimi alnımdan geriye tarayarak.
“Ne istiyorsa onu yapsın söyle. Odamda olacağım.”
“Akşam yemeğini odana gönderirim. Baban eve geliyor,” dedi annem teselli edici bir tonla. Benim alanıma saygı göstermeye çalışıyordu ama bir yandan da kalbi kırılmış oğlunun etrafında pervane olmak istiyordu.
Açıkçası her şeye karşı uyuşmuş hissetiyordum. İhanet oradaydı ama sanırım doğru duygular henüz yüzeye çıkmamıştı. Odama uzun yoldan gitmek en iyi fikir değildi; personelin hepsi bana merhametli gülümsemeler ve teselli sözleri sundu.
Ne yapmam gerekiyordu ki? Bütün bunlar benim için yeniydi: kalp kırıklığı dedikleri bu şey.
Odamda durum daha da kötüydü. Her yerde onların fotoğrafları vardı. Odamın ortasındaki büyük maun masaya yaslanıp etrafıma bakındım, her fotoğrafın taşıdığı anıyı tek tek belirliyordum. Hepsinin bana acı vermesine izin verdim.
Neden bir şeylerden şüphelenmedim? Ne zamandır devam ediyormuş bu? Bu kadar aptal nasıl olabildim?
Kolum Ronnie ile benim çerçeveli bir fotoğrafıma çarptı. İçimde biriken öfke sonunda patladı. Fotoğrafı odanın öbür ucuna fırlattım; camın duvarda paramparça olması bana küçük bir rahatlık verdi.
Her şeyin beni yutmasına izin verdim. Birlikte oldukları görüntüler kıvılcımdı. Ronnie'nin her fotoğrafını tek tek parçaladım. Üniversitede içimde tuttuğum öfke ve acıyı serbest bırakırken gözyaşları gözlerimi bulandırdı.
Her şeyi dışarı atmam gerekiyordu. Neden sorusu kafamda tekrar tekrar dönüyordu. Bu büyük ihaneti hak etmek için ne yapmıştım ki? Bu tür bir aldatmayı sadece filmlerde ve Ronnie'nin sevdiği kitaplarda görmüştüm.
Dante daha da beterdi. Yıllardır tanışıyorduk, beş yaşımızdan beri, ve hep ayrılmaz ikili olarak anılırdık. Bunu bana nasıl yapabilirdi? Her zaman onun için elimden gelenin fazlasını yapmıştım.
Onu kardeşim olarak görüyordum; tek çocuk olarak başka kimsem yoktu ve ailem onu çok severdi. Ne halt olmuştu böyle?
Çöküşümün ne kadar sürdüğünü bilmiyordum ama ailemın içeri girdiğini fark ettim. “Her şeyi iptal ettik,” dedi babam ölümcül bir sakinlikle.
Bu sözüne bir hıh çektim. “Sanırım bu günden yeterince çektim,” dedim kuru bir sesle. Yanıma gelip oturdular ve babam beni sımsıkı sarıldı: işte o an baraj yıkıldı.
Babamın kollarında küçük bir kız çocuğu gibi ağladım. Beni en çok şaşırtan şey, onun gerçekten beni teselli etmesiydi. Herkesin kopyası olduğumu söylediği sert babam, beni bir arada tutuyordu.
“Tamam. Hepsini çıkar içinden,” dedi. Hâlâ takım elbisesiyle, ben küçükken yaptığı gibi beni tutuyordu, başım çenesinin altına yaslanmış, her şeyi düzelteceğini söylüyordu.
İşte mesele buydu. Onun benim savaşlarımı vermesini istemiyordum—kendi ayaklarım üzerinde durmam gerekiyordu. Tek vâris olarak unvanından kaçamayacağımı biliyordum ama kendi şartlarımda güçlü olmam gerekiyordu. Bugünkü olay her şeyi gözümün önüne serdi.
Annem de kendi teselli sözleriyle katıldı. Birinin telefonu çalana kadar ikisi de sessizce yanımda kaldı.
“Bu kadının yüzsüzlüğüne bak,” dedi annem öfkeyle, arayan numaraya bakarak. Bu hiç iyi değildi.
“Ne oldu, Victoria?”
Babamla ikimiz de tek taraflı konuşmayı dinledik. Ronnie'nin annesi ne diyorsa, annem içindeki koruyucu anne aslanını ortaya çıkarıyordu.
“Kızının oğlumu en yakın arkadaşıyla ONUN arabasında aldatması büyük bir mesele. Bu, ikna yoluyla halledebileceğin bir şey değil.” Karşıdan söylenen şeye inanamayarak kaşını kaldırdı.
“Evet, oğlumun bir prens olduğunu düşünüyorum; ne de olsa nişanlarını kurtarmak için arıyorsun. Oğlum kızın kadar alçalmayacak. Neden Mitchell'ı aramıyorsun? Belki o, oğlunun zaten yattığı aldatan bir sürtüğü gelin olarak ister.” Bunu söyleyerek aramayı sonlandırdı ve derin bir nefes bıraktı.
“Eminim kocası da yakında her şeyi örtbas etmek için farklı bir yaklaşımla arayacaktır,” dedi babam aynı derecede bezgin bir iç çekerek.
“Şu an onu düşünmek istemiyorum. Kararını vermiş,” dedim acı bir sesle. Ailem sessiz kaldı, beni kendi çılgın, yıkıcı düşüncelerimle baş başa bıraktı.
“Oğlum, bence her şeyden biraz uzaklaşman lazım. Hazır olduğunda geri dönersin.”
Fena bir fikir değildi. Olanları düşünmek ve geleceğime odaklanmak için zamana ihtiyacım vardı.
Geleceğin bir yönetim kurulu başkanı, yirmi ikinci doğum gününde üç yıllık kız arkadaşını en yakın arkadaşıyla tam olarak ne sıklıkla yakalardı ki?

Galatea’yı Keşfet

Latin Tutkusu 2: Ateş ÇiçeğiAlfa'nın Cezası Kitap 3Gizli Saklı İşlerİyilik Meleği A.Ş.:Kristal KomutanKirli Yalanlar

En Yeni Yayınlar

Mafya ve Aşk Kitap 3Mafya ve Aşk Kitap 2İkinci Bir ŞansDağyarı Sürüsü Serisi 5. Kitap: KehanetPierce Charming Akademisi 2: Yarı Tanrı Kralı Öpmek ve Diğer Kötü Kararlar

Okuma listeleri

Hepsini gör

Okuyucu topluluğumuzun derlediğ kitap koleksiyonları ile romantizmin dünyasına dalın.

Zıt kutuplar 3

Yazar: sunny_dragonfruit_023

19 kitap

Türkçe

Yazar: Asliiturkiye

369 kitap

Iyilik A.Ş

Yazar: Kynta

10 kitap

Alfa serisi

Yazar: yasemin175

21 kitap

2. Kitap Bekleniyor

Yazar: Elf

14 kitap

🌕Moon Goddess🌙

Yazar: Moon Goddess

67 kitap

Okudum

Yazar: urbeknt

287 kitap

OKUDUKLARIM

Yazar: Pharma

312 kitap

D.- Devam ettiklerim

Yazar: Hygge

21 kitap

Ceo

Yazar: Anamenya

48 kitap

En güzel kitaplar

Yazar: Nermin

212 kitap

Beğendiklerimden

Yazar: Hygge

28 kitap

En çok sevdiğim kitaplar

Yazar: tyrion

46 kitap

Severek okuduklarım

Yazar: Hygge

17 kitap

Yeni okuma önerileri

Yazar: Hygge

10 kitap