Clementine Kitap 2
Yazar
Senora Danah
Okur
19,8K
Bölüm
31
Fransa'nın büyüleyici Lyon şehrinde, Clementine'in kızı Bella ve anka kuşu Helia ile sürdürdüğü huzurlu hayatı, geçmişinden gelen bir büyücü olan Malcolm'un ani ortaya çıkışıyla altüst olur. Sırlar ortaya çıktıkça ve kurt adamlar, cadılar ve vampirler arasında yaklaşan bir savaş dünyalarını tehdit ettikçe, Clementine ailesini korumak ve kaosu önlemek için Büyük Ayı Gölü'ne geri dönmek zorundadır. Kızının melez doğası ve kendi gizli güçleriyle Clementine, tehlike, sihir ve beklenmedik ittifaklarla dolu bir yolculuğa çıkar.
Lyon, Fransa
Kitap 2: Kalpsiz Kraliçe
CLEMENTINE
Fransa’nın üçüncü büyük şehri Lyon’da güneşli bir gündü. Beş yıl önce Rusya’ya yerleşmeyi planlamıştım. Yol kenarında bir kız çocuğu bulup yanıma aldığımda niyetim buydu. Olabildiğince uzakta olmak istiyordum. Anka kuşum Helia, yarı cadı olduğumu öğrenen eşimin bizi reddetmesinden beri hâlâ acı çekiyordu.
Ancak Fransa’dan geçerken planlarım değişti. Çok güzel bir yerdi. Bu ülke hakkında çok şey duymama rağmen ilk defa kendi gözlerimle görüyordum. Biz doğaüstü varlıklar, insanlarla ilişki kurmazdık. Onların topraklarına asla girmezdik ve onlar bizim topraklarımıza girdiklerinde anında ölürlerdi.
Yalan değil, Big Bear Lake’ten ayrıldığımda çok korkmuştum. İçi şehirlerle dolu, kocaman bir ormandı. Sanki insanlar tarafından görünmüyordu. Sanırım cadılar orayı herkesten gizlemek için bir büyü yapmışlardı. Yine de avcılar gibi çok az sayıda insanın nasıl olup da girebildikleri bir muammaydı.
Paris hakkında çok şey duymuştum. “Aşk Şehri” diyorlardı. Aşkmış, hadi be oradan!
Bu yüzden oraya yerleşmek yerine Lyon’u seçtim.
Şimdi iki yatak odalı, küçük dairemde dolaşıyordum. Oturma odası, eski hayatımda yaşadığım diğer evlere kıyasla küçüktü. Beyaz, gri renklerin hâkim olduğu bir odaydı. Gri kanepeler, beyaz duvarlar, bir cam masa, gri beyaz bir halı... Tavandan küçük, güzel, gümüş bir avize sarkıyordu. Köşede, üstünde bir kuş kafesinin bulunduğu ahşap bir masa vardı.
Kafese gidip kuşun gözlerinin içine bakarak, “Günaydın,” dedim. Dışarı çıkıp evin içinde uçması için kafesin kapısını açtım. Yaramaz bir kız olmasa onu asla kafese koymazdım. Dün bana haber vermeden evden çıkarak beni bütün gece endişelendirmişti.
Helia, “Abartma,” diye mırıldandı.
“Dışarıda, herkesin ~seni görebileceği şekilde gerçek boyutunla uçamayacağını biliyorsun!”
“Zaten gerçek boyutumla uçmadım, Clem.”
“Peki, tamam. Ama lütfen bir dahaki sefere haber ver.”
Bu kuş Helia idi. Büyü yapabilmenin avantajlarından biri de farklı, yeni büyüler yapabilmekti. Başta böyle büyüler yapabileceğimi bilmiyordum ama Helia biraz yardımcı oldu. Uçabilmek için bedenimden çıkmak istedi. Bir kızım olmasaydı ben de uçardım ancak onu evde yalnız bırakamazdım, yanımda da götüremezdim.
Bu yüzden Helia’yı bedenimden çıkarabilecek bir büyü yaptım fakat bu büyü, onun hâlâ içimde olmadığı anlamına gelmiyordu. Ruhlarımız bir şekilde birleşikti.
Özellikle de hiç durmadan ağlayan bir kızınız varsa gerçekleştirmesi çok zor bir büyüydü bu. Yine de bütün zorluğuna değmişti. Helia için her şeyi yapardım.
Tatlı kızım Bella, “Maman! Anne!” diye seslendi. Onu beş yıl önce, üstünde A.A harflerinin yazılı olduğu bir battaniyeye sarılı hâlde bulmuştum. Soyadını bilmesem de ona A harfi ile başlayan herhangi bir isim verebileceğimi düşünüp Arabella’da karar kılmıştım. Gerçi çoğu zaman Bella diyordum.
Odasına ilerlerken, “Oui? Evet?” diye seslendim.
“Puis-je porter une robe aujourd’hui? Bugün elbise giyebilir miyim?” diye sordu.
Göz devirerek, “İngilizce lütfen, Bella,” dedim. Bella bu binadaki tüm komşu çocuklarıyla arkadaştı ve kimse İngilizce konuşmadığından Fransızcayı hemen kapmıştı. Ben de biraz zorlanmakla birlikte sonunda dile hâkim olmuştum.
“Je… (Ben)Bugün elbise giymek istiyor.” Kurduğu cümleye yüzünü buruşturdu.
“Tabii ki giyebilirsin,” diye gülümsedim.
“Merci! Teşekkür ederim!”
Kafamı salladım. Bazen çok asi oluyordu.
Yüzümde bir gülümsemeyle odasından çıkıp oturma odasına döndüm. Açık mutfağıma ilerlerken kanepelerden birinde oturan kişiye dönüp bakmadım bile.
Bella için kahvaltı hazırlamaya koyulurken, “Kapıyı çalabilirdin,” dedim.
“Kapı çalmayı sevmediğimi biliyorsun,” diye yanıtladı Malcolm. Malcolm, Big Bear Lake’ten tanıdığım bir büyücüydü. Anka kuşu güçlerimi keşfetmeme yardım edip bana rehberlik etmişti. “Bence böyle görkemli bir kuşun dışarıda değil de bu büyüklükte bir oturma odasında uçuyor olması çok üzücü,” dedi.
Helia, Malcolm ile aynı fikirde olduğunu gösterircesine ciyakladı.
Pişirdiğim omleti bir tabağa koyarken, “Görülme riskini göze alamayız,” diye cevapladım.
Sesini alçaltarak, “İstediğin zaman eve dönebilirsin,” dedi.
Oturma odasına yönelip, “Eve dönüp ne yapacağım?” diye sordum.
“Hak ettiğin hayatı yaşarsın,” diye yanıtladı.
“Bir kızım olmasaydı daha kolay olurdu.”
“O, senin kızın değil.”
“Evet, kızım!” diye tısladım.
“Tamam, sakin ol.” Kendini benden koruyormuş gibi iki elini havaya kaldırdı.
Ben bir şey diyemeden Bella odaya girip Malcolm’a gülümsedi, yavaşça yanına gidip sarıldı. Bella onu daha önce hiç görmediği için garip bir manzaraydı. Malcolm ile hep Bella uyurken ya da komşu çocuklarıyla oynarken görüşüyorduk.
Bella, “Seni daha önce görmüştüm,” diyerek hem beni hem Malcolm’ı şaşırttı.
“Nerede?” diye sordum.
Bella, “Rüyalarımda,” diye cevaplayınca dişlerimi sıktım. Malcolm’a baktığımda başını öne eğdiğini gördüm.
Öğrenmeyeceğimi mi sanıyordu? Ya da Bella’nın hatırlamayacağını?
“Açıklayabilirim…” dedi, yavaşça.
“Bella, kahvaltın hazır, tatlım. Git tabağını al ve bu sefer odanda ye,” dedim, gülümseyerek.
Bella başını sallayarak gitti.
Malcolm’ın yakasına yapışarak, “Bu da ne demek?” diye haykırdım. “Onun rüyalarına mı giriyorsun?” Gözlerim şimdi kırmızıydı, alevlerle çevriliydi. Helia’nın bedeni içimde olmayabilirdi ama gücü hâlâ benimleydi.
“Clementine! Sakin ol. Onun bedenine sadece senin güvende olduğundan emin olmak için girdim!” diye bağırdı.
Şaşkınlıkla, “Neden güvende olmayayım ki? Ben ölemem bile,” diyerek yakasını bıraktım.
“Onun ne olduğunu biliyorum.”
“Yani?”
“Sen biliyor musun?”
“Evet, biliyorum.”
“Nasıl?”
“Ben onun annesiyim, tabii ki bileceğim,” diye cevapladım, kaşlarımı çatarak.
“O…”
Cümlesini bitirmesine izin vermeden, “Tabii ki hayır!” dedim, tıslayarak. “Henüz kimseyi öldürmedi.”
“Bunu yapmasına izin verecek misin?”
“Evet, eninde sonunda ama daha çok küçük, Malcolm. Önemli olan, ne olduğunu biliyor olması.”
Başını sallayarak, “Tamam, o zaman,” diyerek ayağa kalktı. “Her neyse, benim gitmem lazım. Ev beni bekler.”
“Hoşça kal, geldiğin için teşekkür ederim ve bir daha sakın onun rüyalarına girme lütfen,” diye uyardım.
“Tabii.” Bununla birlikte, ortadan kayboldu.
* * *
Tam yatmaya hazırlanırken bir ses duyup donup kaldım. Ses, eski telefonumdan geliyordu. Bu telefonu yıllardır kimse aramamıştı. Şifonyerimin çekmecelerinden birinde saklıyordum.
Yavaşça şifonyere gidip çekmeceyi açtıktan sonra, kimin aradığını görmek için hemen ekrana baktım.
Telefonu elime aldığım gibi cevap verdim:
“Baba?”
