Mavi Buz Serisi 2: Mavi Buz'a Aşık Olmak
Yazar
Donna Richards
Okur
255K
Bölüm
41
Harry Preston. Ağabeyimin en yakın arkadaşı. Bakmamam gereken o buz hokeyi oyuncusu. Ancak her şey yerle bir olmaya başladığında yanımda olan kişi o olduğunda, ona karşı her zaman beslediğim o duyguların gün yüzüne çıkmasına engel olamıyorum.
Evie Carter. En yakın arkadaşımın kız kardeşi. Bir tanrıça gibi görünen ve tamamen yasak olan o kız. Ama aynı evde yaşamaya başladığımızdan beri buna direnmek gittikçe zorlaşıyor. Ağabeyine ona göz kulak olacağıma dair söz vermiştim; ancak bunu yaparken ona zaten olduğundan çok daha fazla tutuldum.
Evie'nin ağabeyi bir sakatlık sonrası ziyarete geldiğinde, ilişkilerini ondan gizli tutmaya çalışmaları gerilimi tırmandırır. Harry ve Evie, birbirleri için yaratıldıklarını ona kanıtlayabilecekler mi? Yoksa her şey paramparça mı olacak?
Bölüm 1: Büyük Bir Problem
HARRY
“Beni dinliyor musun?” diye bağırdı Evie. “Layson buraya taşınmanı istediğinde, eminim iç çamaşırlarını her yerde bırakmanı beklememişti!”
İç çamaşırımı bana fırlatmadan hemen önce bileğini nazikçe yakaladım ve o sırada bana bir adım daha yaklaştı. Elini gevşetti ve çamaşır yere düştü.
Oda sessizleşti.
Ten tene temasın verdiği elektrikle kalbim hızla çarpıyordu. Başparmağım bileğini okşadı. Dudakları aralanırken derin bir nefes aldı.
Omuzları önce yükseldi, sonra yavaşça düştü. Gözlerim onun gözleriyle buluştu ve ikimiz de bakışlarımızı kaçıramadık. Nefes kesiciydi. Siyah saçlarının yanında parlayan teniyle bir Yunan tanrıçası gibiydi.
Derin bir nefes verdim. Bakışlarım yerden kalkıp onun giydiği parlak pembe pijamalara kaydı. Pembe ona çok yakışıyordu. Onu tanıdığımdan beri başka bir şey giydiğini hiç görmemiştim. Dudaklarımı o güneşte esmerleşmiş üst bacaklarında gezdirmeyi gerçekten çok isterdim...
Fakat gözleri çıplak göğsüme kaydığında, parlak teninin üzerinde boynunun nasıl kızardığını yeni fark etmiştim. Acaba başka şeyler de onun yüzünü böyle kızartır mıydı?
Ona böyle bakmamalı ya da bu tür şeyleri düşünmemeliydim. Ancak o benim iç çamaşırım hakkında bağırırken, tepesindeki dağınık topuzunun sallanmasını görmezden gelmek giderek zorlaşıyordu. Yumuşak, siyah saçlarının birkaç telinin yüzüne düşmesini izledim. Saçlarının, göründüğü kadar yumuşak olup olmadığını merak ettim.
Koyu kahverengi gözleri benimkilere dikildiğinde bakışlarına karşılık verdim. Onun o tatlı kiraz kokusu içime dolana kadar, bana ne kadar yakın durduğunu fark etmemiştim.
Kahretsin.
Derin bir nefes verdim. Bu çok büyük bir sorun olacaktı.
Bileğini kurtardı. Saniyeler içinde odamdan çıkıp gitti.
Siktir. Tamamen uyanmak için ellerimi tekrar yüzüme sürterek inledim. Ona o şekilde bakmamalıydım.
Tek bildiğim akşamdan kalma olduğumdu. Tüm bunlar için çok erkendi. Üstelik Evie Carter çoktan adımı bağırarak söylemişti.
Yerdeki iç çamaşırıma baktım. Harika. Şu an evde benim iç çamaşırım çok popüler bir konuydu. Hazır bu kadar ünlüyken onu eBay falan gibi bir yerde satmaya başlamalıydım. Sanki kimsenin konuşacak daha iyi bir şeyi yoktu.
Komodinin üzerindeki telefonuma baktım. Saati görünce başımı iki yana salladım. Sabah yediydi. Pazar sabahı bu saatte uyanık olmak bir suç olmalıydı. Kuşlar bile henüz ötmeye başlamamıştı. Onlar bile pazar gününün huzuruna saygı duyuyordu.
Bir eşofman altı aldım. Hızlıca giymeye çalışırken tek ayak üstünde zıpladım. Sabahın bu saatinde uyanık olmayı gerçekten hiç istemiyordum. Tek yapmak istediğim, uyuyup bu akşamdan kalmalığı üzerimden atmaktı. Ama midem guruldamaya başladı. Bu, hemen şimdi sağlam bir kahvaltıya ihtiyacım olduğu anlamına geliyordu. Kahvaltı kesinlikle bu baş ağrısından kurtulmama yardım ederdi.
Mutfağa girdiğimde James masada oturmuş bir şeyler içiyordu. Başını kaldırıp bana baktı. Sonra başını iki yana salladı. Bunun muhtemelen dün gece eve geldiğimdeki halimden dolayı olduğunu biliyordum.
“Ne var?” diyerek ona yüzümü buruşturdum.
Masadan kalktı. “Dün gece berbat durumdaydın. Bu partileri bırakman lazım. Bu yüzden antrenmanları kaçırıyorsun.”
“Sadece iki antrenman kaçırdım. Büyütülecek bir şey değil,” diyerek omuz silktim.
“Yetenek avcıları gelirken bu önemli bir şey.” Bu akşamdan kalma halimle şu an onun bana ders vermesine hiç ihtiyacım yoktu. “Providence maçında olacaklar. Maça bir ay kaldı, Harry. Kendine çeki düzen ver.”
“Bunun için endişelenmene gerek yok.”
Bana ters ters baktı ve mutfaktan çıktı. Beni yalnız bırakmıştı. Derin bir nefes verdim ve omuzlarım aşağı düştü.
Cebimdeki telefonum titredi. Telefonu çıkardım ve babamdan gelen mesajı gördüm. Bildirimi sildim ve telefonu geri koydum.
Mutfağa girdiğinde gülümseyerek, “Evie,” dedim. “Hadi kahvaltı edelim. Benden.”
Evie, “Olmaz. Kahvaltı için Chad ile buluşacağım,” diye cevap verdi.
Ona baktım. Gözlerindeki o her zamanki parlak ışığın söndüğünü fark ettim. Bu ona hiç benzemiyordu. O her zaman çok neşeli olurdu.
Chad. Evie’nin erkek arkadaşı. Layson, Natasha ile Toronto’ya taşınmadan önce onunla sadece birkaç kez görüşmüştü ve onu pek sevmiyordu. Aslında, Layson'ın kız kardeşiyle çıkan hiçbir erkeği sevdiğini sanmıyordum.
James ve ben taşındıktan sonra Chad birkaç kez eve gelmişti ve ben onu sevmemiştim. Benim hiçbir şakama gülmüyordu. Hâlbuki herkes benim şakalarıma gülerdi.
Telefonum tekrar titremeye başladığında sinirle homurdandım. Onu cebimden çıkarırken arayanın babam olmaması için dua ettim.
Bağlanan görüntülü aramayı açarak, “Layson,” dedim.
“Selam dostum, orada işler nasıl gidiyor?” diye sordu.
“Evie'yi benimle kahvaltıya gelmesi için ikna etmeye çalışıyorum.” Kolumu boynuna doladım ve onu kameranın görebileceği bir yere çektim.
Layson, “Neden Harry ile gitmiyorsun?” diye sordu.
“Chad ile buluşacağım ve yapmam gereken işler var.”
Yüzünü buruşturdu. “Chad mi? Onunla çıkmandan hoşlanmıyorum.”
“Sen benim hiç kimseyle çıkmamdan hoşlanmıyorsun,” diye sertçe karşılık verdi.
“Sence neden Harry ve James'in senin yanına taşınmasını istedim? Çünkü ikisinin de sana asılmaya çalışmayacağını biliyordum.”
Evie beni üzerinden iterken gergin bir şekilde güldüm. Layson, bu sabah ona nasıl baktığımı bilse beni kesinlikle öldürürdü.
“Bana ne yapacağımı söyleyemezsin,” dedi abisine.
“Merak etme, ona göz kulak olurum,” diyerek onu rahatlatmaya çalıştım.
“Onu sana emanet edebileceğimi biliyorum,” dedi.
