Alfa Kral'ın Kızı Kitap 2
Yazar
S. J. Allen
Okur
58.9K
Bölüm
30
Ölüm diyarına geçiş yapabilen eşsiz bir yeteneğe sahip üniversiteli Axel, kraliyet kurt ailesinden yardım arayan gezgin bir cadı olan Storm ile hayatının iç içe geçtiğini fark eder. Aralarındaki yeni bağla ve uğursuz büyücü Keir'in önderliğindeki başıboş kurtların tehdidiyle uğraşırken Axel ve Storm, geçmişleriyle yüzleşip sevdiklerini korumak için güçlerini kullanmak zorundadır. Büyünün ve sadakatin her adımda sınandığı bu dünyada onların yolculuğu; aşkın, kaybın ve liderlik mücadelesinin hikâyesidir.
Axel
AXEL
Bir kurtla karşılaşana kadar tüm köpekler kendilerini alfa sanır, evlat. Bunu unutma.
Bir koyunlara liderlik eden kurtlar vardır, bir de kurtlara liderlik eden kurtlar… Sen hangisi olacaksın, oğlum?
Saygı talep edilmez, Axel, kazanılır! Sırf kraliyet alfası olduğun için otomatik olarak saygı göreceğini düşünme. Bunu hak etmelisin, evlat.
Dünyanın geri kalanına uyum sağlamak için beklentilerini düşürme, Axel. Sen öne çıkmak için doğmuşsun.
Kurtluk kurallarını asla unutma. Sürünü koru, hiçbir şeyden korkma, büyüklerine saygı göster, küçüklerine öğretmenlik yap, yoldaşlarına liderlik et, her gün hayatta kal, düşmanlarını avla, yeni yarınlara ulu, bilinmeyeni keşfet, çevrene uyum sağla, asla zayıflık gösterme, asla geri adım atma ve geride iz bırak.
“Bay Sanders, sanırım size bir soru sormuştum!”
Üniversite hocamın yüzüne şaşkın şaşkın bakarak, “Özür dilerim, efendim, duymamışım,” dedim.
Hocam kaşlarını çatsa da neyse ki uzatmayıp derse devam etti. Oturduğum yerde iç çekip telefonumu çıkararak mesajlara baktım.
Reign
Bugünü unutma, Axel. Annemi ara. Biliyorsun bugün geldiğinde hep zorlanır. x
Bir anda ayağa fırladım.
“Affedersiniz, Bay Sanders ama ders daha bitmedi. Nereye gittiğinizi sanıyorsunuz?”
“Annemin bana ihtiyacı var,” diyerek sınıftan çıktım. Bugünü nasıl unuturdum? Bugün hiçbirimizin aklından çıkmayan o uğursuz gündü.
Ben ailenin en büyük çocuğuydum. Takvimler ne zaman bugünü gösterse babam da annem gibi darmadağın olduğu için aileyi ayakta tutan kişi ben olmalıydım. Annemin işi daha da zordu. Ölüme ne zaman girse o, asla orada olmuyordu.
Onu çağırması çok can yakıcı olurdu çünkü daha çok küçüktü. Küçük bir bebek nasıl geri çağrılırdı ki?
Küçücük bir bebek…
Ben on, kız kardeşim Reign sekiz yaşındayken ebeveynlerimiz annemin yine hamile olduğunu haber vermişlerdi.
Ben abi olmaya zaten alışkın olsam da Reign abla olacağı için çok mutluydu. Kardeşimin erkek olduğunu söylediklerinde ben de çok heyecanlanmıştım. Reign’e karşı takım kurabileceğim başka biri daha olacaktı.
Annem hastaneye gittiğinde etrafımızdaki herkes kısık sesle bir şeyler konuşana kadar her şey çok iyi gidiyordu. İşte o zaman bir şeylerin ters gittiğini anladım.
Bebek annem doğuma girmeden bir gün kadar önce ölmüştü. Yine de onu doğurmak zorundaydı. On bir yaşına yeni girmiş olmama rağmen ölümün kapısının sürünerek üzerime açıldığını hissediyordum.
Hiç sormasa da annemin bana ihtiyacı olduğunu biliyordum. Gençtim ve annem ölüme sadece hazır olduğumda girebileceğime söz vermişti. Yine de bunu tek başına yapmasına izin vermeyeceğim için onunla gittim.
Ona Dante Jason Sanders adını vermişlerdi. Annem onu bir sepete koyup nehre bıraktı. Başka da bir şey söylemedi. Bir süre kıyıda öylece oturup sepetin nehirde sürüklenmesini izledik.
Kardeşimin ruhu diğer tarafa geçti. Bu, benim ölüme ilk ve son girişimdi. O zamandan beri girmemiştim. Artık ondan korkmuyordum ama yüzleşemiyordum da...
Ölüm hayatın bir parçasıydı ve annem hep, “Ondan ne anlıyorsan ölüm odur,” derdi. Yine de ne zaman ölümün kapısına uzansam nehirde sürüklenen o küçük sepeti hatırlayıp geri dönerdim.
Onu birkaç gün sonra gömdük. En küçük yavrusunun kaybıyla başa çıkabilmesinin tek yolu bu olduğu için babam kendini işe verdi.
Annemle babam bir süre ayrılacak gibi görünseler de her zaman yaptıkları gibi üstesinden geldiler.
Kurtların eş bağı ömürlük olduğu için annemle babamın ayrılmaları yaşadıkları kederden daha kötü olurdu.
Çocukluğumun geçtiği konak tarzı evin garaj yoluna girdim. Eve girip annemin üst kattaki odasına yöneldiğimde daha içeri girmeden ölümü hissettim.
Kapıyı aralayıp üzerinde bir kar bulutuyla yatakta yatan anneme baktım. Reign de yanı başında oturuyordu.
“Ne zamandır orada?” diye sordum.
“Birkaç saat oldu. Bu yıl on bir yaşında olacaktı, Axel.”
Derin bir iç çektim. Şimdiye dönüşüm geçirmiş olabilirdi. Kurdunu görmüş olabilirdik. Belki o da bizim gibi güçlere sahip olurdu.
O da benim gibi ölümü hissedebilir miydi? Reign gibi bir iz sürücü olabilir miydi? Bunlar cevaplarını asla alamayacağımız sorulardı.
Rahat bir pozisyonda yere çömeldim.
“Ne yapıyorsun?”
Elimi uzatıp soğuğu hissettim. “Ona gidiyorum.” Tam Reign başını sallarken öbür tarafa geçtim.
On bir yıl önce gördüğüm aynı küçük nehre bakarak ayağa kalktım. Sanırım bu ölümün kardeşim versiyonuydu. Annem kıyıda bağdaş kurmuş oturuyordu. Ben de yanına oturdum.
“Selam, anne! İyi misin?”
Nazikçe gülümseyerek, “Elbette, güzel yüzlüm. Kulağa saçma gelse de onu çok özlüyorum,” dedi.
“Saçma değil, anne. Hepimiz onu çok özlüyoruz. Babam ofiste mi?”
Gözyaşlarını silerek kıkırdadı. “Öyle olduğunu biliyorsun, tatlım ama akşam yemeğinde evde olacak,” deyip elimi kavradı.
“Kardeşinle ve seninle gurur duyuyorum, Axel. İkiniz de büyüyüp muhteşem kurtlar oldunuz ve zamanı geldiğinde güçlü liderler olacağınızı biliyorum.”
“Babanla ben ikinizi de çok seviyoruz. Bunu asla unutma, tamam mı, tatlım?”
Elini sıktım. “Biliyorum, anne. İkimiz de biliyoruz. Seni de babamı da çok seviyoruz. Bir süre daha burada kalmak ister misin?”
Başını sallayarak ayağa kalkıp gözyaşlarını sildi. “Hayır, tatlım. Sanırım artık gitme vaktim geldi. Sen iyi misin?”
Omzuna sarıldım. “Ben iyiyim, anne. Sadece, nasıl olduğunu görmeye geldim. Reign diğer tarafta bizi bekliyor.”
Yüzümü ellerinin arasına aldı. “Sizin gibi evlatlara sahip olduğumuz için çok şanslıyız. Hadi, gidelim. İstersen yemeği hazırlamama yardım edebilirsin.”
Hayata açılan kemerli geçide yürüdük. Ben siyah saçlarımdaki karları temizlerken annem de doğrulup üstünü silkeledi.
Bu, ölüme ikinci girişimdi...
