Colt Kitap 3
Yazar
Simone Elise
Okur
15,1K
Bölüm
31
Motosiklet kulüplerinin ve tehlikeli ittifakların dünyasında Scorp, sevgili Charlotte'un ölümünden sonra keder ve suçlulukla kavrulan bir adam. Liderlik baskılarıyla ve aile içi kargaşayla boğuşurken kızı Tess, bu kaosun sessiz tanığı hâline gelir. İhanet ve şiddet, kırılgan barışı paramparça etmekle tehdit ederken Scorp, sevdiklerini korumak için hile, sadakat ve intikamla örülü bir ağın içinden geçmek zorundadır. Bu sınavın üstesinden gelebilecek mi, yoksa geçmişinin gölgeleri onu yutacak mı?
Sonuç
Summer
Hayat bizim hatalarımız kadar karmaşıktır ve iyi tarafımızı yok etmeye yol açan kararlarla çevrelenmiştir, ancak aşk her şeyi affetmeyi sağlar mı?
~
Yine de aşk o iki saniyelik kararlarla alınmış masumların kanlarının dökülmesine yol açan hatalardan kalbin ruhsuzlaşmasını nasıl engelleyebilir ki?
~
Hepimiz kendimizi mahvetmeye yapacağımız tek bir hata kadar yakınız.
~
Bazı hatalar hayatımızı daha çok şekillendirir.
~
Isı cildimi yakıyordu. Bu yaz normalden daha sıcaktı. Ancak, yaz sıcak olsa da ben hiç bu kadar soğuk hissetmemiştim.
Günler geçiyordu, ama toparlanmış gibi davranmak benim için zorlaşıyordu.
Olduğum kişinin kabuğuna çekiliyordum. Yemek yemeyi bırakmışım çünkü yiyecek alacak param yoktu.
Vardiyalı çalıştığım günlerde gece boyu tüm harcamalarımı karşılayacak kadar para kazanmak için çalışıyordum.
Aslında bu imkansızdı, bu yüzden şu anda ucuz bir motelde kalıyordum, yakında bu lekeli yatağı bile karşılayamayacağımı biliyordum.
Yatakta yuvarlandım.
Burada klima yoktu, vantilatör bile yoktu. Sadece ter. Lanet olsun, duş bile doğru düzgün çalışmıyordu, ya tenimi yakıyordu ya da beni donduruyordu.
Başucu masasındaki çay fincanını görüp düşüncelere dalmadan önce buz gibi bir duş almayı düşünüyordum.
Zihnim neden onun düşünceleriyle dolup taştı, bilmiyordum. Ama o kırık çay fincanını görmek beynimde onun anılarını canlandırdı.
Rosemary her zaman sapkın biriydi. Tanrım, Elliot'u yetiştiriş şeklinden belliydi bu. Ama Rosemary bir fincan çaya bayılırdı, boş yere otururken Elliot'la evimizin verandasında beraber oturduğumuz bir anımızı hatırladım.
Bana Elliot'ın geleceğinin ben olduğumu söylemişti.
Kalbim Elliot'un adını düşününce sıkıştı. O dışarıdaydı ve bu beni çok korkutuyordu.
Bu motel odasından yer ayırttığımda adımı değiştirtmiştim.
Bu, Scorp'dan kaçmam konusunda da işe yaramıştı.
Oturduğum yerde dikeldim.
Ağabeyimi her düşündüğümde zihnimi bir acı kaplıyordu.
Scorp, cenaze müdürü cenazeyi almaya gelene kadar Charlotte'un bedenini kucağında tutmuştu.
Ve sadece bu anı bana ailemi kaybettiğimi acı bir şekilde hatırlattı.
Zihnim beni hayatımda sonsuza dek peşimi bırakmayacak bir bölmeye götürdü. Colt Hudson’a. Olaydan sonra ortadan kaybolmuştu ve ben de hayatımdan çıktığı gün için Tanrı'ya bizzat şükretmiştim.
Değer verdiğim her şeyi yok ettikten sonra ortadan kaybolmuştu.
ALTI HAFTA ÖNCE
Tabut yere indirilip Charlotte’ı sonsuzluğa uğurlarken arka plandan "Stand by Me"nin yumuşak uğultusu geliyordu.
Şarkı ağabeyimin yüzünde kedere yol açıyordu.
Tabutun indirilişini izledim ve Charlotte'un hamile olduğunu öğrendiği gece Scorp ve Charlotte'un dans ettiği anılar zihnimi rahat bırakmadı.
Tanrım, ağabeyime nasıl da bağırmıştı, nasıl da kızmıştı çünkü onları bırakıp gideceğinden korkuyordu.
Onsuz bir gelecekten korkuyordu. Scorp o şarkıyı çalmıştı ve ona, benim önümde, onu kaybetmekten korkanın kendisi olduğunu söylemişti.
Ağabeyime güç veren kişi Charlotte’tu ve onun yanında olması gerekiyordu. Tam da şarkıda söylendiği gibi.
Charlotte başını sallamıştı, Scorp ona o şarkıyı söylerken gözyaşları akıyor ve gülümsüyordu.
Ağabeyimi Charlotte’un ona hamile olduğunu söylediği andan daha gururlu hiç görmemiştim.
Onu hiç bu kadar aşık da görmemiştim ve tabutun alçalışını izlerken yüzünü kaplayan acıyı görebiliyordum.
Sadece kız kardeşim olarak gördüğüm kadını gömmüyordum. Ağabeyimi de gömüyordum. Çünkü bundan asla geri dönemeyecekti.
Ve Tess, o da Charlotte'ı kaybettikten sonra tek kelime bile etmemişti.
Bir daha konuşamayacağına inanmaya başlamıştım.
Sessizce benim yanımda ağlayan biricik kızı Tess bile babasını ilk aşkını kaybetmekten kurtaramamıştı.
Ne diyeceğimi bilemedim. Charlotte'u bu dünyadan alan Colt olduğu için kısmen kendimi suçlu hissettim. Colt, sevdiğim adam, ruhsuz bir canavardan başka bir şey değildi.
Şeytan değildi, ama bir canavardı.
Cehennem onun için fazla iyi bir yerdi.
Charlotte'u ve onunla beraber ağabeyimi kaybetmenin verdiği duygu kalbimi ele geçirdi ve beni ağlayamayacağım bir noktaya kadar sıkıştırdı.
Tabut toprağa girdiği sırada ağabeyim kendini kaybederken Colt tetiği çektiğinde sona eren şeyin sadece tek bir hayat olmadığını fark ettim.
Onunla istediğim hayatı da almıştı.
Ağabeyimin insanlığını da öldürmüştü ve yeğenimin annesini bu dünyadan koparmıştı.
Ama bana kalırsa Colt Hudson ölmemişti çünkü ölü olması için bir zamanlar kalbi olması gerekiyordu. Ve bunu aileme ve bana yaptığına göre onun hiçbir zaman bir kalbi olmamıştı, olamazdı da.
Colt
Alkol, zayıf bir adamın yüzleşmesi gereken sorunlardan, kurtulamayacağı dertlerinden kaçması için bir bahanedir.
Ben ise ikinci şişemdeyim.
Barmen bardağımı birkaç dakikada bir tekrar doldurmak için zamanını boşa harcamaktan bıkmıştı.
Arada sırada aklım geçmişe gidiyordu, Summer'a. Sanki kafamda bir topaç vardı ve her başa sardığında hatalarımı tekrar tekrar izliyordum.
Teker teker.
Kulüp birinci sırada geliyordu, adamlarım ise ikinci, ve o... O üçüncü bile olamamıştı çünkü motorum bile öncelikliydi.
Onun gerçekte ne olduğuna gelince nasıl bu kadar kendimi kandırılabilmiştim?
O benim hiç sahip olamayacağım bir hedefti.
Sonunda tamamen uzaklaştığım bir kulübe olan sadakatim gözlerimi kör etmişti ama derinlerde bir yerde hayat onsuz bir hiçti.
"Güzel dövme."
Bakmadım. Konuşan kişi bir motorcuyla, bir başkanla ya da kurucu üyeyle konuşmuyordu.
Barda bir sarhoşla konuşuyordu.
Küçük bir çocuğun annesini öldüren, bu dünyadan masum bir can alan biriyle.
Bu durum beni mahvediyordu.
Takdir edilecek biri değildim.
Bir zamanlar adalet duygumla gurur duyuyordum, herkesi kendi önüme koyabilmekten, ne yapılması gerektiğini görebilmek ve bir karar verdiğimde bunun istenen sonuçla sonuçlanacağını bilmekte.
Summer'ın tasarladığı dövmeme baktım.
Biraz solmuştu, ama onun mükemmel yeteneğini sergiliyordu ve bana ondan geriye kalan tek şey buydu. Bu dövmeye kardeşlik dövmemden daha çok değer veriyordum.
Charlotte'un gözlerinde sönen hayat zihnimde belirdi ve bardağıma uzandım.
Charlotte'un gözlerinde sönen hayat zihnimde sonsuz bir tekrara düşmüştü.
Summer’la olan güzel anılarımdan kardeşliğin inşasına kadar hayatımın hangi noktasını düşünürsem düşüneyim zihnim bana hep Charlotte'un gözlerindeki hayatın solup gidişini izletiyordu.
Hayatımı kadınların hiç işlemedikleri suçların bedelini ödememeleri için harcamıştım.
Yine de orada öylece durmuş ve silahımla bekar bir annenin hayatına son vermiştim, o bunu hak edecek hiçbir şey yapmamıştı.
Haftalar geçtikçe hatalarımın reçetesini tutma arzum da geçti.
Geçen her gün ondan uzak olduğum, ona dokunamadığım, sadece aramızdaki mesafeyi daha da artıran başka bir gün anlamına geliyordu.
Ve bunun için suçlanacak tek bir kişi vardı, kendim. Kendime olan nefretim çok yorucuydu. Çünkü ne olursa olsun ben bir kadını öldürmüştüm.
Summer'ın kız kardeşi olmaya en yakın kişiyi öldürmüştüm.
Charlotte onun kız kardeşi gibiydi ve ben onu öldürmüştüm.
Elim bardağı sıkıca kavradı. Sorunlarımdan kaçmak için Reno'ya gelmiştim ama sorunlarım da beni buraya kadar takip etmişlerdi.
Her zaman soğuk biriydim, ama büründüğüm bu cansız ruh artık beni bile korkutuyordu, çünkü yaşama amacım gitmişti.
Asıl amacımın kulüp değil de o olduğunu ancak onu kaybedince anlamıştım.
Benim asıl mirasım o iken yeni bir miras oluşturmak için tüm zamanımı ve sadakatimi harcamıştım.
Şişenin geri kalanını bardağa boşalttım.
Buradan geri dönüş yoktu.
Kulüpten çıkmıştım, bir kadını öldürmüştüm ve böylece Summer'ın beni tekrar kabul etme ihtimalini de öldürmüştüm.
Aslında ben yaşayan bir ölüye dönüşmüştüm ve mezarımı kazan şey de neyin önemli olduğunu anlayana kadarki irrasyonel düşüncelerim olmuştu.
"Bunu hissediyor musun?" dedi kadın tekrar.
Nedense benim masamda oturuyordu. Daha önce konuştuğunu bile unutmuştum.
"Bu senin için bir yaz esintisi, o kadar sıcak ki tekrar kışı diliyorsun."
Onu görmezden geldim. Az önce bir isim söylediğinden haberi yoktu.
"Halime bakar mısın? Akrep burcunun üçüncü evine bakarken gevezeleştim."
Göz bebeklerim büyüdü.
Bu bir tesadüf değildi.
Kafamı kaldırdım ve gözlerim onunkilerle kilitlendi. Yüzündeki gülümseme barizdi ama gözlerinde bir soğukluk vardı.
"Merhaba Colt."
