Denek Serisi 3. Kitap: Bağsız
Yazar
Tami
Okur
18.7K
Bölüm
54
Canavarların korkusuzca var olabileceği bir yer inşa etti. İşe yaradı. Ta ki bir şey kuralları yıkana dek.
Cat değişiyor. Ada değişiyor. Canavar üretme misyonuna yardımcı olmaları için adaya insan gönüllüler getirildi. Ancak Cat’in içinde büyüyen şey, daha önce var olan hiçbir şeye ait değil. İnsan değil. Canavar değil. Ve kontrol edilemez.
Şimdi kadim bir güç dikkatini oraya verdi. Ve bir sonraki adımda ne olacağını görmek için bekliyor.
Bölüm 1: İlgi Tuzakları
CAT
Des açık alanda arkası bana dönük duruyor, üstsüz, akşamüstü güneşi vücudunun her hattını aydınlatıyor. Şortu kalçasında aşağıda duruyor. Çok aşağıda. Ona şortunu böyle giymesini ben söyledim ve şimdi bunun bedelini ödüyorum, çünkü o hareket ettiğinde gerilen, benim üzerimdeyken ellerimin altında hissettiğim o alt sırtındaki kasları görebiliyorum.
Omuzlarını ona gösterdiğim gibi çeviriyor ve bu hareket yavaşça omurgasından aşağı iniyor. Kalçası hareket ediyor. Kaburgalarının üzerinde pullar parlıyor; siyah ve altın rengi pullar, derisinin altına geri saklanmadan önce bir saniyeliğine orada duruyorlar.
Döndüğünde, yumuşakken bile kalın duran sikinin hatlarını kumaşın altından görebiliyorum. Vücudum beynimden daha hızlı tepki veriyor. Bacaklarımın arasındaki o çekimi, o tanıdık ıslak sıcaklığı şimdiden hissedebiliyorum ve bacaklarımı birbirine bastırıyorum çünkü bunun bir iş olması gerekiyor.
Sadece arkasını dönse, beni saçımdan tutsa ve hemen şurada öne doğru eğse nasıl hissettireceğini hayal ediyorum.
Odaklanmam lazım.
“Tamam, şimdi dudağını ısır,” diye sesleniyorum. “Yavaşça.”
Des başını çenesine ışık vuracak kadar çeviriyor. Sanki sert bir deri parçası çiğnemeye çalışıyormuş gibi alt dudağını ısırıyor.
“Öyle değil. Canın yanıyor gibi görünüyorsun.”
“Canım yanıyor zaten,” diyor. “Bu çok utanç verici.”
“Bu bir ilgi tuzağı videosu. İnsanların seninle sikişmek istemesini sağlamalı.”
“İnsanlar zaten benimle sikişmek istiyor.”
“Seninle henüz tanışmamış insanlar, Des.”
Yanına gidip çenesini iki parmağımla kaldırıyorum. Elimi geri çekmeden önce başparmağımı çenesinde gezdiriyorum. Kamera karşısına her geçtiğinde onunla sikişirsem bu işi asla bitiremeyiz. “İşte böyle. Dudak olayını tekrar yap ama bu sefer hissederek.”
Dediğimi yapıyor. Ve bu sefer işe yarıyor. Tamam, sikeyim böyle işi. İlgi tuzağı videosu sonraya kalabilir...
“Neden dudağını öyle ısırıyor?” diye soruyor Mehdi arkamdan. Gözlerini ekrana dikmiş bakıyor.
Kirli düşüncelerimi bastırmak için bir saniye duraklıyorum. “Çünkü bu çok seksi.”
“Peki bu tam olarak kimin için?” diye ekliyor Lima. Kollarını kavuşturmuş. Son yirmi dakikadır bir ağaca yaslanmış bu felaketi izliyor. Sıranın onda olduğunu biliyor.
“İnsanlar için. Aradığımız türden insanlar için.”
Des derin bir nefes veriyor. “Ben bundan hoşlanmıyorum.”
“Hoşlanmak zorunda değilsin. Sadece hoşlanıyormuş gibi görünmen gerekiyor.”
Bunun üzerine bana çoğu şeyi öldürebilecek bir bakış atıyor. Yine de bu beni durdurmuyor.
Kısa bir süre sonra çekimi bitiriyoruz. Des hapisten çıkmış bir adam gibi gömleğini tekrar giyiyor ve Lima'ya onun videosunu yarın çekeceğimizi söylediğimde Lima rahatladığını gizlemeye bile çalışmıyor.
Elbette bu videolar Des ve Lima'nın müsait olduğunu ima etmiyor. Sadece adanın neler sunduğunu anlatmama yetecek kadar uzun süre insanların dikkatini çekmeleri amaçlanıyor. Ve bunu yapmanın en iyi yolu iki inanılmaz yakışıklı adamsa, iyi bir pazarlamaya ben mi karşı çıkacağım?
Herkes toplandığında, Des ve benim eskiden yaşadığımız o eski yerin etrafında oturuyoruz.
“Yani hepimizin taşınmasına sonunda karar verdin mi?” diye soruyor Mehdi.
Başımı sallıyorum. “Evet. Yarın. Ama önce planın üzerinden geçmek istiyorum.”
“Ortada bir plan mı var?” diye soruyor Lima.
“Her zaman bir plan vardır,” diyorum. “İlgi tuzakları birinci adım. İçerik paylaşıyoruz, takipçi kazanıyoruz, insanların ilgisini çekiyoruz. Ama takipçiler aday değil. Sonunda, Des'in gerçek halini gördüğünde kaçmayacak olanları bulmamız gerekiyor.”
“Çok hoş,” diye mırıldanıyor Des.
“Ne demek istediğimi biliyorsun. Benim gibi insanlar. Burada kalacak insanlar.”
“Peki neden daha fazla insana ihtiyacımız var?” diye soruyor Richard.
“Çünkü bunu tek başıma yapamam,” diyorum. “Siz çok fazlasınız ve ben tek kişiyim. Eğer bu ada işe yarayacaksa—gerçekten işe yarayacaksa—burada olmaya istekli daha fazla insana ihtiyacımız var. Üremeye istekli. Çoğu insanın kaçacağı bir şeye bağlanmaya hazır olanlara.”
“Yani deli insanlar arıyorsun,” diyor Mehdi sırıtarak.
“Ben cesur olanları arıyorum. İkisi arasında fark var.”
“Fark var mı gerçekten?” diye soruyor Lima, ama gülümsüyor.
“Videolar şimdiden ilgi görüyor,” diye devam ediyorum. “İnsanlar izliyor. Bazıları... çok hevesli.”
“Tam olarak ne konuda?” diye soruyor Richard. “Bizi gizli tutmak için çok çalıştım.”
“Özellikle senin hakkında değil. Canavarlar hakkında. Kriptidler hakkında. Hatta bazıları tanrılarla ilgili hayaller kuruyor.”
Richard geriliyor. “O kelimeyi kullanma.”
Ona bakıyorum. O ise çoktan bakışlarını kaçırmış.
“Haklısın. Her neyse, asıl mesele şu; normal başlıyoruz ve kim kalırsa onu daha da zorluyoruz. Sonunda bunu gerçekten içtenlikle isteyenleri buluruz.”
“Bu tehlikeli değil mi?” diye soruyor Des. “İnsanlar bizi ifşa edebilir.”
“Kriptid videoları onlarca yıldır var ve kimse onları ciddiye almıyor. Dışarıda Koca Ayak'a gerçekten inanan insanlar var.”
“Hey,” diyor Richard rahat bir tavırla, “O iyi bir adam. Sadece yalnızlığı seviyor.”
Ona bakakalıyorum. “Ne?”
“Yalnız yaşamayı tercih ediyor. Sasquatch ile on yılda sadece bir veya iki kez görüşüyor.”
“Bunu bilmem gerekiyordu!”
Richard sadece kıkırdıyor.
O ve Des internette nelerin paylaşılıp paylaşılamayacağı hakkında tartışırken, Lima'ya göz atıyorum. Bir şey söylemek istiyor gibi görünüyor—ağzı hafifçe açılıyor. Ama benden başka kimse fark etmiyor. Richard konuşmaya devam ediyor, Des ona cevap veriyor ve o an geçip gidiyor. Lima ağzını tekrar kapatıyor. Daha sonra ona bunu sormayı aklıma not ediyorum.
“Yani takipçileri böyle mi kazanıyoruz?” diye soruyor Mehdi. “Bu ikisinin gömleksiz videolarıyla mı?”
“Des ve Lima çok sıkı çalışıyorlar,” diyorum gururla.
“Biz ‘sıkı çalışmıyoruz.’ İstismar edildik. Açıkça.” Des kollarını kavuşturuyor.
Lima sadece omuz silkiyor. Bu da geri kalanımızı güldürüyor.
“Bir sonraki planımı görene kadar bekleyin.” Onların yüz ifadelerine bakarak sırıtıyorum.
***
Küçük grubumuzun çoğu dağıldıktan sonra, Des ve ben adada el ele yürüyoruz. Çok fazla şey değişti.
Daha fazla canavarı aramıza kattık. Richard dünyayı dolaştı ve dışlanmış olanların hala yaşadığı gizli yerleri buldu. Onların birçoğuyla tanıştım ama o kadar fazlalar ki hepsinin takibini yapmak zor.
Mehdi ve Nadira'nın burada kendi küçük kulübeleri olacak ve çok tatlı olacağını biliyorum. Bebek cinler isteyip istemediklerine hiç karar vermediler—tabii bu mümkünse. İkisi de bunu bilmiyor.
Lazarus'un, üç diğer sentor ve kurtadamlarla paylaşacağı küçük bir ormanı olacak. Hala başka bir incubus bulamadık, ki bu Sylvan için zor olacak. Belki onu da ormanın yakınına, cin kulübesine yakın bir yere yerleştiririz.
Ve ejderhalar... aman tanrım.
“Onları düşünüyorsun, değil mi?” diyerek kıkırdıyor Des.
“Nasıl anladın?”
“Onları düşündüğünde dudaklarının kenarı hep yukarı kıvrılıyor.”
“Gülümsememek çok zor. Ruis çok tatlı biri ve Jovi onu geçmeye kararlı görünüyor. Sion ise sadece... Sion. Tutkulu. Son zamanlarda çöpçatanlık yeteneğini keşfetti ve bu çok komik.”
“Çöpçatanlık mı? Kimlerin arasında?” diye soruyor Des. Kafasının karıştığı çok açık.
“Canavarların arasında. Bundan her zaman memnun olmuyorlar ama ne yapabilirsin ki? Sion ne isterse genellikle onu elde eder.”
“Satis'in de başı derde girdi,” diyor Des gülerek. “Duydun mu?”
“Hayır. Bu sefer ne yaptı?”
“Nadira'nın Mehdi'nin ona davranış biçiminden memnun olmadığını duymuş.”
“Eyvah.”
“Aynen öyle. Bu yüzden onu özel olarak tatmin etmeye karar vermiş.”
“Ve dur tahmin edeyim... ejderha formunda mı?”
“Kesinlikle. Mehdi onları o halde yakaladığında hiç mutlu olmadı.”
Gülüyorum. “Tahmin edebiliyorum. Ama Mehdi sonunda sakinleşmiştir, değil mi?”
“Tabii ki. Özellikle de gerçeği öğrendikten sonra—o söylenti aslında doğru değildi. Nadira hiç şikayet etmemişti. Sadece biraz eğlenmek isteyen kitsune'nin işiydi. Ama Mehdi bunu çabucak anladı ve sakinleşti.” Des sırıtıyor. “Onu dev gibi, mavi, yufka yürekli bir aptala dönüştürdün. Eskiden o da yaramazdı, hatta kötü biriydi.”
“O sadece yanlış anlaşıldı.”
Sormadan önce duraklıyorum: “Son zamanlarda Veran'ı gördün mü?”
Des başını iki yana sallıyor. “O bir görevde.”
“Ne görevi?”
“Kendi görevi.” Des gülüyor. “Bu dünyadaki son canavarı bile bulup kurtarmaya karar verdi.”
“Peki bunu tam olarak nasıl yapmayı planlıyor?”
“İnternet üzerinden.” Des bizim için bir geçit açıyor.
Geçitten geçerken, “Bu aslında çok zekice,” diyorum. “Ben de seninle bu konu hakkında konuşmak istiyordum.”
“Seni dinliyorum.”
“Şu ilgi tuzakları hakkında... belki bir çeşit antrenman yapabiliriz.”
Des çok ciddi görünüyor. Bu beni kıkırdatıyor. “Antrenman mı? Nasıl?”
“Beni sikmeni istiyorum, Des. Hepsi bu.” Bunu söylediğimde şaşırıyor, gerçek bir antrenman beklemişti ama isteğimi yerine getirmeye çok hevesli görünüyor.
