Derin Arzular Kitap 3
Yazar
Daphne Watson
Okur
17,5K
Bölüm
17
Katherine'in hayatı, gizemli sevgilisi Xavier'e sürpriz yapmak için ani bir kararla Londra'ya uçmasıyla dramatik bir dönüş alır. Romantik bir jest olarak başlayan olay, hızla casusluk, tehlike ve gizli gerçeklerle dolu bir girdaba dönüşür. Katherine, Xavier'in dünyasına daha derinlemesine daldıkça, aşklarını ve kendi güvenliğini tehdit eden sırlar ortaya çıkarır. Gizemli figürlerin pusuda beklediği ve karanlık bir geçmişin yeniden gün yüzüne çıktığı bir ortamda, Katherine sevdiği adamı ve kendini korumak için tehlikeli bir yolda ilerlemek zorundadır.
Birinci Bölüm
Üçüncü Kitap: Aşktan Yana
Katherine
Babamın New York’taki evinde bir aydır kalıyordum. Şehrin hareketliliğini, bitmek bilmeyen insan kalabalığını özlemiştim.
Özlemediğim tek şey trafikti.
Havaalanına gitmek üzere taksiye binmiştim. Ama son on beş dakikadır hareket bile edememiştik.
Babam her ne kadar dönmemi istemese de gitmem gerektiğini biliyordu. Artık Londra’da kurulu bir düzenim vardı.
Xavier’ı geride bıraktığım gün uçakta ağlamıştım. Hem kırgındım hem de biraz yalnız kalmaya ihtiyacım vardı ama bunlara rağmen onunla olmak istiyordum. Berbat bir hâldeydim.
Babam bir şeyler yaşandığını fark etse de detayını öğrenmek için üzerime gitmedi.
Londra uçuşum uzun sürecekti ama en azından Xavier’a söyleyeceklerimi düşünecek zamanım olacaktı. Ona bugün döneceğimi söylememiştim. Sürpriz yapmak istiyordum.
Ayrıca benim yokluğumda gününü nasıl geçirdiğini gözlemlemek istiyordum.
Beni takip ettirdiğini de biliyor ve buna bilerek göz yumuyordum.
Yirmi dakikalık trafik yoğunluğunun sonunda nihayet havaalanına ulaştım. Yine de havaalanına erken ulaştığım için arkalarda bir koltuk bulup uçağımın kalkış zamanını bekledim.
Ondan uzak kaldığım bu bir ay boyunca düşünecek bolca zamanım olmuştu. Kızgın ve üzgündüm ama en çok yalnızdım. Xavier’a tamamen bağlanmıştım.
Bunun nasıl mümkün olduğuna aklım hâlâ ermiyordu. Sonuçta o mafya adamıydı. İnsanları öldürüyordu. Hem de masum insanları. Ve bunu sürekli yapıyordu. Yine de onu seviyordum.
Onu değiştiremeyeceğimi bilsem de ehlileştirebileceğimi düşünüyordum.
Geri dönsem de bu oyunu bu sefer benim kurallarımla oynayacaktık. Eğer beni istiyorsa son sözü ben söyleyecektim.
Artık mülkiyetçi davranamayacaktı. Olur da davranmak isterse ben de ona aynı şekilde karşılık verecektim. Bundan sonra kısasa kısastı.
Uçağa biniş anonsunu duyunca düşüncelerimden uzaklaştım.
Hızla uçağa binip gözlerimi kapattım. Biraz kestirmek hiç fena olmazdı.
***
“Hanımefendi? Hanımefendi uyanmalısınız. İniş yaptık.”
Uçuş görevlisi beni uykumdan uyandırdı. Nihayet Londra’ya iniş yapmıştık ve ben uçuş boyunca uyumuştum.
Ona gülümseyip mırıldanarak teşekkür ettim.
Yanımdan uzaklaşıp diğer yolcuları uyandırmaya devam etti.
Havaalanından çıktım. Beni gelip alsın da onda kalayım diye Arabella’yı aradım. Xavier’ın evine yarın gidecektim.
Öncesinde onun neler yaptığını görmek istiyordum.
Arabella’nın evine vardığımda saat çoktan bir olmuştu. Öğleden önceyi uçuşta geçirmiştim.
Arabella beni apartmanının önünde bekliyordu. Beni görür görmez bana doğru koşup kocaman sarıldı.
“Aman Tanrım. Seni çok özledim. Telefonla konuşmak kesmiyor. Nasıl oldun?”
“Döndüğüm için daha iyi hissediyorum.”
Bana genişçe gülümseyip valizlerimi evine taşımama yardım etti.
“Ee, anlat bakalım, bir şey mi oldu?” diye sordu.
“Ne demek istiyorsun?”
“Eh, sevgilinle mutlu olduğunu sanıyordum ama arayıp bir aylığına Londra’da olmayacağını söyledin.” Londra’ya gitmeden önce yaşananları ona anlatmamıştım.
“Sadece biraz zamana ihtiyacımız vardı. Büyük bir kavga ettik ve aramıza mesafe koymak yapılabilecek en iyi şeydi.”
“Ah, peki, öyleyse bu gece burada kalıp yarın sabah malikâneye mi döneceksin?”
“Aynen öyle. Günü New York’ta geçirdikten sonra malikâneye döneceğim.”
Cuma günü döndüğüm için Arabella’nın işe gitmesi gerektiğini biliyordum. Benim de Xavier’ın neler yaptığını gözlemlemek için boş bir günüm olacaktı. Sonrasında da hafta sonu malikâneye geri dönecektim.
“Tamamdır, pazartesi döneceğin için her şeyi hazırlamak üzere ofise geçmem gerekiyor. Altıda görüşürüz, olur mu?”
“Olur, görüşürüz.”
Bana tekrar hızlıca sarılıp evden çıktı.
Harika, şimdi Xavier’ın nerede olduğunu öğrenip onunla ne yapacağıma karar verebilirim.
Çabucak üstümü değiştirdikten sonra tam evden çıkacaktım ki kafama dank etti.
Bu koca şehirde Xavier’ı nerede bulacaktım? Nerede olabileceğine dair hiçbir fikrim yoktu. Evdeyse de ofisindeyse de hiçbir şansım yok demekti.
Kahretsin, asistanını aramak zorundayım. Nerede olduğunu biliyor olabilir.
Numarasını bulup asistanını aradım. Adı neydi?
“Ben Bay Lexington’ın asistanı Richard.”
“Merhaba Richard, ben Katherine. Katherine Carlone.”
“Bayan Lexington. Merhaba. Size nasıl yardımcı olabilirim?”
“Xavier’a sürpriz yapmak istiyorum ama bugün ne yapacağına dair hiçbir fikrim yok. Lütfen bana bugünkü programını gönderebilir misin?”
“Elbette. Yardımcı olabileceğim başka bir şey var mı?”
“Aradığımı söylemezsen çok memnun olurum.”
“Elbette, tamamdır. İyi günler, Bayan Lexington.”
“Teşekkürler. Sana da.”
Telefonu kapattıktan bir dakika sonra, Richard’ın günün planını göndermesiyle telefonum çaldı.
Xavier saat ikiye kadar bir toplantı içinde ofisinde olacak, saat iki buçukta da biriyle öğle yemeği yiyecekti. Tuhaf bir şekilde isim yoktu.
Bunlardan sonra günü boştu. Bu garipti. Çünkü her zaman dört ya da beşe kadar çalışırdı.
Evden çıkıp taksi çağırdım.
“Nereye gidiyoruz?”
“Rosemary restoranına lütfen.”
Taksici başını onaylarcasına sallayıp motoru çalıştırdı.
Üzerime uzun kollu siyah bir body ve siyah yün bir ceket giymiştim. Londra soğuktu. Ve bugün özellikle göze çarpmak istemiyordum.
Taksiden inince caddeye doğru ilerledim.
Caddenin tam köşesinden dönerken siyah bir arabayla içinden inen birini gördüm.
Xavier restorana doğru yürüyordu. İyi görünüyordu.
New York’taki ilk haftamda yataktan zar zor kalkmıştım. Onu çok özlemiştim.
Yolun karşısına geçmek için yavaşça caddeye ilerledim. Caddenin karşısından restoranın içini görebildiğim için burada beni görme ihtimalinin düşük olduğunu düşünüyordum.
Restorana bakıp içeridekileri tek tek taradım. Camın ardından içeriyi net görebiliyordum. Sonra aniden taramayı bıraktım. Onu gördüm. Gülümseyerek masasına geçmişti.
Ama kiminle olduğunu ve kime gülümsediğini görünce gözlerimin yandığını hissettim.
