Lycan'ın Kraliçesi Kitap 2
Yazar
L. S. Patel
Okur
333K
Bölüm
34
Londra'da dedektiflik yapan Damien Grey, konsey üyelerinden gelen tehditlerle karşı karşıya kalan kardeşi Adonis'e destek olmak için kraliyet ailesine geri çağrılır. Damien, kraliyet görevlerine geri dönme konusundaki çelişkili duygularıyla boğuşurken, bir bölge anlaşmazlığını çözmekle görevlendirilir. Bu görev sırasında, istismarcı bir ilişki içinde sıkışıp kalmış bir kadın olan Elodie ile karşılaşır. Onun kaderindeki eşi olduğunu keşfeden Damien, onu korumaya yemin eder ve bu da güçlerini, sadakatlerini ve aşklarını sınayacak bir olaylar zincirini başlatır.
Bölüm 39
İkinci Kitap
Damien Grey, kardeşi Adonis’e hiç benzemiyordu. Ama eğer Kraliçe Aarya onu çağırdıysa başka bir seçeneği yoktu. Gerçek eşi ve hayatının aşkı Elodie ile tanışacağını bilmiyordu. Ama Elodie, halihazıda bir eşi olduğu konusunda kandırılmıştı... Bu aldatmacanın üstesinden gelebilecekler mi, yoksa sevgisiz bir hayata mı zorlanacaklar?
DAMIEN
“Damien mı?” diye soran tanıdık bir ses beni düşüncelerimden kopardı.
“Hmm,” diye cevap verdim ve yukarı baktım.
“İyi misin?” diye sordular.
Gülümsedim. “Tabii ki iyiyim. Neden?”
“Çünkü yüzünde öyle bir ifade var. Kardeşininkiyle aynı,” dedi Aarya.
Artık bilinen adıyla Aarya Grey ya da nam-ı diğer kraliçe. Ağabeyimin sevgili eşi, ve benim de yeni yengem. Yine de bana hala çok garip geliyordu, sonuçta o benim kız kardeşimdi.
“Neden bu kadar dikkatlisin?” diye iç çektim.
Aarya omuz silkti ve yanıma oturdu. “Kardeşinle yaşamaya geliyor. Ağabeyin, eskiden birçok şeyi kendine saklardı.”
“Evet, onu suçlamıyorum,” diye mırıldandım.
Aarya sadece güldü: “Seni bu kadar rahatsız eden şeyin ne olduğunu söyleyecek misin?”
“Burada olmak istemiyorum. İngiltere’deki eski hayatımı özledim,” diye itirafta bulundum.
Aarya’yla ilgili bir şey, bunu ona söylemek istememe sebep oldu.
“Peki, seni durduran şey ne? Gerçekten gitmek istiyorsan Adonis’in, sana asla engel olmayacağını biliyorsun,” dedi.
“Yapmayacağını biliyorum, ama... Ama beni durduran bir şey var. Kardeşime karşı görevim mi yoksa başka bir şey mi bilmiyorum.” Hüsranla sızlandım.
“Belki de aile sevgisini özlemişsindir? Kendine itiraf etmesen bile, ya da belki de eşin yakında olduğu içindir...” Aarya göz kırptı.
Dalga geçtim “Çok komik!.”
Aarya başını salladı ve ayağa kalktı. “Doğru, görev beni çağırıyor. Yalnız olmadığını bilmeni istiyorum, Damien.”
Gülümsedim. “Biliyorum, teşekkürler Aarya.”
Beni düşüncelerimle baş başa bırakışını izledim. Aarya farkında olmayabilir ama onda farklı bir aura var, gerçekten güçlü olan bir aura.
Bu, kesinlikle dikkate alınması gereken bir güçtü ve kardeşime yerini gösterme tarzını da sevmiştim.
Bunca zaman sonra Adonis’i mutlu görmek inanılmazdı.
Her ne kadar onun adına son derece mutlu olsam da, bir yanım onu aynı şekilde kıskanıyordu.
Şimdi iki kardeşim de eşlerinden memnundu, ama ben değildim. Yine, kendimi kardeşler arasındaki en tuhaf olanmışım gibi hissettim.
Buraya geleli sadece dört ay olmuştu ve hayatım çok fazla değişmişti.
Her şeyi değiştiren o çağrıyı alışımı hala dün gibi hatırlıyorum...
4 AY ÖNCE
Ofiste benim için sıradan bir gündü.
Dedektif olmanın bazı avantajları vardı; birincisi, Lycan duyularımı kullanabiliyor olmamdı ki bunun da büyük bir yardımı dokunuyordu. Bir diğeri de çok daha fazla özgürlüğümün olmasıydı.
Bir kereliğine olsun, gerçekten de istendiğimi ve takdir edildiğimi hissediyordum.
Masamda oturmuş, işimin daha az göz alıcı kısmıyla ilgileniyordum.
Evrak işleri.
Sıkıcıydı ama birinin bunları yapması gerekiyordu.
Tam işim bitmek üzereyken adamlardan biri geldi ve adımı söyledi.
“Sizin için bir telefon var, dedektif.”
“Benim için mi? Kim?” diye sordum, kafam karışmıştı. Olması gereken herkeste zaten cep telefonu numaram vardı.
“Hanımefendi, kardeşinizi tanıdığını söyledi ama?” Bana baktı.
Adonis’i tanıyan biri...
Riley mi?
Ama o, sadece kız kardeşim olduğunu söylerdi. Kim olabileceğine gelince zihnim bomboştu ama yine de adama başını salladım.
Üç parmağını kaldırarak, üçüncü hatta olduğunu söyledi.
Derin bir nefes alarak, üçe bastım ve telefonu kulağıma götürdüm.
“Dedektif Grey konuşuyor, kiminle görüşüyorum?” diye sordum.
“Iıı... Bu Damien Grey mi?” diye yanıtladı hattın diğer ucundaki kadın.
“Evet, kimin aradığını sorabilir miyim?” Kafam iyice karışmıştı.
Rahat bir nefes alıp sesini duydum.
“Şükürler olsun. Yanlış numarayı aradığımı sandım, ne utanç verici ama! Bir saniye, özür dilerim. Benim adım Aarya ve kardeşinin eşiyim,” dedi.
Lanet olsun, kardeşimin bir eşi mi var?
Neredeyse zamanı da geldi. Kraliyetin işlerine ayak uyduramadım ama en azından kardeşime ayak uydurdum. Bu, asla vazgeçemeyeceğim bir alışkanlık.
“Kardeşimin eşi mi?” diye sordum. Hala şaşkınlık içerisindeydim.
Aarya, gergin bir şekilde güldü. “Evet, ben de öyle düşünmüştüm. O benim. Bak, Adonis seni aradığımı bilmiyor ama şu anda desteğine ihtiyacı var.’’
“Telefonda çok fazla şey istediğimi biliyorum, ama lütfen geri dön. En azından birkaç haftalığına?”
Bu benim için bir şoktu. Aarya’nın sesindeki endişeyi duymak beni afallatmıştı. Adonis’e çok değer verdiği belliydi.
“Bilmiyorum..” diye iç geçirdim.
“Lütfen, lütfen! Sana gerçekten ihtiyacı var. Kardeşinin kafasını kazığa oturtulmuş şekilde görmek isteyen bazı kötü insanlar var.” Aarya üzgündü.
Homurdandım. Lanet konsey üyeleri, her daim sinir bozucu olmayı başarmışlardır.
“İyi, tamam. Geleceğim.” Pes etmiştim.
Aarya iç çekti. “Teşekkür ederim! Seninle tanışmak için sabırsızlanıyorum!”
Yüzümde küçük bir tebessüm belirdi. “Eğer Adonis, eşini bulduysa ziyaretimin vadesi çoktan gelmiştir,” dedim.
Vedalaştık ve telefonu kapattık. Ağrıyan başıma masaj yaptım.
Saat sadece sabahın 11’i ve benim başım ağrıyor.
Patronumun ofisine doğru yola çıktım.
Burada geçirdiğim onca yıldan sonra bir gün bile izin almamıştım. İş, beni oldukça meşgul ediyordu ve son zamanlarda kalbimdeki boşluk günden güne büyüdükçe, dikkatimi dağıtmaya olan ihtiyacım da artıyordu.
Bu yüzden, patronum izin istediğimde şaşırdı ve ne zaman döneceğimden emin olmadığımı söylediğimde ise daha da şok oldu.
Bunun ailevi ve acil bir mesele olduğunu açıkladım. Bana ihtiyacımı karşılayacak kadar izin verdi.
Günün geri kalanında izinliydim ve evime geri döndüm. Londra, yıllardır benim evimdi, neredeyse kendi memleketimi unutmuştum.
Ama saray öyle bir yerdi ki, eğer unutmaya çalışırsan, bu girişimde başarısız olurdun. Bilet rezervasyonu için hiç zaman kaybetmedim ve çantamı hazırladım.
Bu kadar zaman sonra geri dönmek çok garip hissettiriyordu.
Adonis’in, abimin, bunca zaman örnek aldığım kişinin, bana ihtiyacı vardı ve tek yapmam gereken buydu.
Aarya çok üzgündü ve bu beni oldukça incitiyordu.
Sanırım artık o da aileden ve benim için “Aile her şeydir”.
Telefon geldikten sadece beş saat sonra havaalanında uçak saatimin gelmesini beklemeye başladım. Etrafıma baktığımda, kimsenin benimle ilgilenmediğini fark ettim.
Tam da sevdiğim gibi.
Ama memleketime döner dönmez herkes kim olduğumu bilecekti. Herkes nerede olduğumu bilmek isterdi ve bundan nefret ederdim.
Kraliyet ailesinin bir üyesi olmanın, mahremiyetten yoksun bir hayat anlamına geliyor olmasından nefret ederdim. Riley ve benim sahip olduğumuz ortak noktalardan biri de buydu.
Eşinin yanından ayrıldığında, hem bana hem de Adonis’e istediğinin bu olduğunu açıkça belirtmişti.
Riley normal bir hayat istiyordu ve Adonis bunu biliyordu. Her ne kadar bu, canını acıtsa da onu asla durdurmadı. Ayrılmaya karar verdiğimde beni de hiç durdurmamıştı.
Adonis mutlu olmadığımızı biliyordu, bu yüzden gitmemize ve hayatımızı yaşamamıza izin vermişti, ama şimdi yuvaya geri dönme zamanıydı.
Adonis için, kardeşim için.
Yedi saatlik uçuş çok hızlı geçti. Uçaktan inerken, bir iç çektim ve çantalarımı almaya gittim.
Beklediğim gibi, gözlerin üzerimde olması çok uzun sürmedi. İnsanların bakışları her hareketime sabitleniyordu.
Yakında geri döndüğüm haberi yayılacaktı. Bundan nefret ediyordum.
Aarya’ya gelmeyi planladığım zaman hakkında hiçbir şey söylememiştim.
İstediğim son şey beni karşılamak için orada duran nöbetçilerden biriydi. Onun yerine bir taksiye bindim.
Taksi şoförü aynasına bakıp durdu ve ben iç çektim.
“Bir sorun mu var?” diye sordum.
“Üzgünüm efendim, sadece çok tanıdık geliyorsunuz da,” dedi mahçup bir şekilde.
“Sadece sür,” dedim ve iç geçirdim.
Neyse ki istediğimi yaptı. Beni saraya bırakmasını istemedim, biraz daha uzakta bir yeri tercih ettim.
Dürüst olmak gerekirse, hala yolu bulabilmeme biraz şok olmuştum. Unutmak istesem de, bunu yapmamam gerekiyordu.
Ne de olsa yuva, yuvadır.
Durduğumuz zaman taksi şoförüne parayı verdim ve inip saraya doğru yürüdüm. Yaklaştıkça, tuttuğumun farkına bile varmadığım nefesimi verdim.
Bir nöbetçinin beni fark etmesi çok uzun zaman almadı ve hayretle ağzı açıldı.
“Majesteleri, tekrar hoş geldiniz.” Çabucak kapıları açtı ve beni içeri aldı.
Diğer nöbetçilerin ve hizmetçilerin acele etmesi, beni selamlaması ve bir şey isteyip istemediğimi sorması uzun sürmedi.
“Majesteleri, sonunda geri döndünüz,” dedi yaşlı hizmetçilerden biri, gülümsüyordu.
Dilimi ısırdım ve sadece başını salladım.
Lanet kraliyet unvanı.
Bundan nefret ediyordum.
“Damien?” diye sordu kız kardeşimin tanıdık sesi.
“Riley?” diyerek döndüm, doğrudan ona yürüyordum.
“Burada ne yapıyorsun?” diye sordu.
“Tahminlerime göre senin yaptığın şeyin aynısını,” dedim, ardından kollarındaki küçük çocuğa baktım.
“Damien, William’la tanış. Yeğenin.” Riley bana zevkle kıkırdayan küçük çocuğu verdi.
“Çocuğun mu vardı? Ve sen bunu kimseye söylemedin?” diye sordum, şok olmuş bir şekilde.
Riley az önce omuz silkti. “Hayatımı yaşıyordum. Ayrıca, bu aptal aileye hamile olduğumu söyleseydim ne olurdu biliyorsun.”
Saraydan etkilenmiş gibi görünen küçük William’a baktım.
Onu kim suçlayabilir ki, daha şimdiden nefes kesici görünüyor.
“Aarya seni aradı o zaman?” diyerek konuyu değiştirdim.
“Evet, Adonis’in kardeşlerinin desteğine gerçekten ihtiyacı olduğunu söyledi.” Riley iç çekti.
“Sen de kabul ettin mi?” dedim, şok olmuştum.
“Şaşırmış gibi bakma Damien. Ben de sana aynı soruyu sorabilirim,” Riley homurdandı.
“Geldim çünkü sesindeki gerçeği hissedebiliyordum, ayrıca Adonis hala bizim kardeşimiz,” diye yanıtladım.
“Geldim çünkü aklımın bir parçası beni rahatsız ediyordu. Belki sebep Aarya’ydı, belki de Adonis’in bize ihtiyacı olduğu gerçeğiydi.”
William’ı ona geri verdim ve dedim ki, “Şimdi selamlaşmayı bitirdiğimize göre, asıl adamı bizzat ziyaret etmenin zamanı geldi.”
Riley başıyla onayladı ve ikimiz de Adonis’in yanına gitmek için yürümeye başladık. Çalışma odası, babamın eskiden kullandığı çalışma odası olduğundan onu bulmak pek zor olmadı. Ayrıca odanın kokusu inanılmaz derecede ağırdı.
Biz daha içeri girmeden gelişimizi hissetmiş olmalı, çünkü o ela gözleri biz odaya girer girmez benimkilere kilitlenmişti bile.
Gözleri inançsızlık, mutluluk ve hüzün içerisinde titredi. Bakışlarım, beni buraya çağıran kişiye kilitlendi.
Adonis’in eşi olduğu çok açıktı. Varlığı oldukça ihtişamlıydı.
Aarya’nın, onun hakkında doğal bir hakimiyet güdüsü vardı. Lycan’ım, Adonis’in bu kadar güçlü bir eşi olduğu için memnundu.
Kardeşimin kalbini çalan kişiye hayran kalmaktan kendimi alamadım. Nefes kesici biriydi ve ben bunu inkar edemezdim. Göz bebekleri eşine bakarken titredi ve gülümsedi.
Vay canına, onun gülümsemesi…
Bütün odayı aydınlatabilen bir gülümsemeye sahipti.
Adonis bana tereddüt içerisinde baktı.
Artık geri dönüşü yok.
Buradaydım ve kardeşime ihtiyacı olan her şekilde ve koşulda, yardım etmek niyetindeydim...
