Gömülü Dilekler
Yazar
Amy Le
Okur
117K
Bölüm
58
Evelyn Martinez'in kalbi tam bir kez, o da Liam Saunders tarafından kırılmıştı. Ama bu bir yıldan uzun süre önceydi, bu yüzden üniversitenin kalabalık yemekhanesinde onu en iyi arkadaşı Mason Van der Gelt ile birlikte gördüğünde bu durumun canını sıkmaması gerekirdi... değil mi? En yakın arkadaşı Harper Green, bir yıl önce Evelyn'e verdiği sözü tutarak durumu kendi yöntemleriyle çözmeye karar verir: Eğer Liam ile tanışırsa, onun da kalbini kıracaktır. Kısasa kısas.
Ancak plan işledikçe Evelyn, Mason ile çıkmaya başlar ve onun cazibesine, samimiyetine neredeyse kapılır. Neredeyse. Çünkü ne kadar hasar almış olursa olsun, kalbi hâlâ Liam'a aittir. Harper da Liam'a âşık olduğunda bu durum büyük bir soruna dönüşür. Liam kendi hislerini ve Evelyn'i neden incittiğinin ardındaki gerçeği açıkladığında ise her şey değişir. Gerçekler bir bir ortaya dökülürken, bağlılıklar ve sadakat fırtınaya yakalanmış bir iskambil kulesine döner ve mutluluk şansları pamuk ipliğine bağlı kalır.
Bölüm 1: Geçmişimle Eşleşmek
EVELYN
“Has—” Kafeteryanın diğer ucundan ona bakarken cümlem ağzımda yarım kaldı. Afallamış bir halde, avuç içlerimde oluşan soğuk teri görmezden gelmeye çalışıyordum; ani stres yüzünden ensem alev alev yanıyordu.
Harper gözlerimin önünde parmaklarını şıklatana kadar kendime gelemedim. İrkilerek gerçeğe döndüm ve başımı ona çevirip yüzümü çaktırmadan saklamaya çalıştım. Parmaklarımı saçlarımdan geçirdim, başımı dirseğime yasladım ve gözlerimi kırpıştırarak ona baktım.
“Hassiktir,” diye tamamladım cümlemi daha sessiz bir sesle.
“Ne? Ne oldu?” diye fısıldayarak bağırdı Harper. Tehlikeyi aramak için boynunu uzatmıştı. Benim için birilerini pataklamaya hazır görünüyordu. “Kimin kıçına tekmeyi basmam gerekiyor?”
İçinde bulunduğumuz duruma rağmen kıkırdadım.
“Bir şey yok.” Bir omzumla silkinecekmiş gibi yaptım, diğer omzum ise biraz yapışkan olan kafeterya masasına daha da yaslandığım için sabit kalmıştı. Saçlarım kolumun üzerini tamamen bir perde gibi örtmüştü ve sırf onu görmemek için kampüsteki başka bir yemek alanını seçmeyi bile düşündüm bir an.
Sonra o da onu gördü. Odadaki hedefe nasıl kilitlendiğini izledim. Bana dönüp sırıttı; bu da ensemin daha çok yanmasına sebep oldu.
“O, değil mi?”
“Iıı.” Boştaki elimle bir peçete aldım ve su bardağından çıkardığım bir buz parçasını peçeteye sardım. Bu mini buz torbasını enseme bastırarak, “Evet ama lütfen yapmayalım, lütfen,” diye tısladım.
Sinsi bir kedi edasıyla, “Neyi yapmayalım?” diye uzattı lafı.
“Harper, onlar fark etmeden buradan nasıl çıkarım?”
“Onlar mı? Ah…” Gözleri hızla arkama kaydı. “Demek ikisi birden, ha?”
“Yapmasan olmaz mı?” Görüşünü kapatmak için hareket ettim.
Kısa bir an bana sırıttı, ardından o eğlenen gözleri irileşti ve nefesini tuttu. “Ev, planımız.”
“Ne?” Kafama dank edene kadar iki saniye boyunca ona boş boş baktım ve telaşla ona doğru eğildim. “Hayır.”
“Hayır mı?” Tek kaşını kaldırdı. “Bu arada şu an bize pek bakmıyorlar, o yüzden sanırım artık onlara bakabilirsin.”
Saç perdemin boşluklarından attığım bir bakış, gerçekten de bize arkaları dönük oturduklarını doğruladı; gerçi birbirleriyle konuşmak için döndüklerinde profillerini hâlâ görebiliyordum.
“Yani yapmalı mıyım?” diye sordu Harper, kahverengi gözleri benden odanın diğer ucunda oturan çocuklara kayarken. Dudaklarında görmezden gelinemeyecek kadar kurnaz bir sırıtış vardı.
“Hayır!” diyerek hüsranla iç çektim. “Harper, bu sadece aptalca bir şakaydı ve lisede uydurduğumuz bir planı uygulamak için fazla olgunuz!”
İfadesi ciddileşti, başını eğdi ve sanki “Kimi kandırıyorsun?” dercesine gözlerini kısarak bana baktı.
“Lise o kadar da uzun zaman önce değildi,” diye belirtti. “Ayrıca bu bir şaka değil, bu adalet. Evelyn, bu olay seni mahvetti ve lise sonda benimle tanıştığında bu kadar utangaç olmanın nedeni de muhtemelen buydu. Dur bir saniye, yoksa ona teşekkür mü etmeliyim?” Derin düşüncelere dalmış gibi yaparak parmağını büzdüğü dudaklarına koydu. “Yok ya, kesinlikle seni mahvettiğinden eminim.”
“Hayır, beni mahvetmedi Harper. Sadece… okulun bu tarafında bir daha takılmayalım,” dedim ama haklıydı.
Onlara bir kez daha iyice bakmak için döndüm.
Her zaman kardeş gibi görünürlerdi ve yakın arkadaşlıkları bu fikrimi daha da pekiştiriyordu. Liam daha kısa bir saç kesimi tercih etmişti, bir zamanlar çok sevdiğim o dağınık buklelerini neredeyse gizliyordu. Koyu mavi V yaka bir tişört ve koyu renkli kot pantolonuyla rahat görünüyordu. Daha ince yapılı ama yine de oldukça erkeksi olan Mason’la gülüşüyordu.
Mason, kolları dirseklerine kadar kıvrılmış koyu kırmızı düğmeli bir tişört giymişti. Liam'a bu kadar dalıp gitmemiş olsaydım, kesinlikle Mason'a da dibim düşerdi.
Ama Liam…
Onun bana bakmasını dilemek ile beni hiç görmemesini ummak arasında karnımda bir savaş koparken, kafasının arkasına özlemle baktım. Çünkü eğer beni görürse, o zaman ne olacaktı?
Yine yüzüme mi gülecekti? O zamanlar bunu yapmakta haklı mıydı?
Şaka yine benim üzerimden yapılsa bile, bu kez şakayı kabullenecek kadar büyümüş müydüm?
Nefesimin tekrar hızlandığını, düzensizleştiğini hissettim ve odanın etrafına bakınmak için döndüklerinde, diğer tarafa dönmek için ani bir hareket yaparken neredeyse boynumu incitiyordum.
Burada ne işleri var? Hep kampüsün bu tarafında mıydılar?
Göz göze gelmeden bu odadan nasıl çıkacağım amına koyayım?
“Benimle dalga mı geçiyorsun? Şu haline bak, onu görmekten ödün kopuyor. Ben buna daha fazla katlanamam. Pislik Herifin Kalbini Kırma Operasyonu başlamıştır,” diyerek eşyalarını çantasına koymaya koyuldu.
Bunu gerçekten yapabileceğine inanmakta zorlanarak gözlerimi kırpıştırdım. Gidip o iki Adonis'in yanına yürüyecek ve Liam'a çıkma teklif edecekti.
“Harper, yapma. Ben cidden aştım o konuyu!” diye yalvardım ama o çoktan ayağa kalkmıştı.
Koltuğumun yanında durdu ve kulağıma fısıldayabilmek için aşağı eğildi. “Bu, olanları değiştirmez. Seninle tanıştığımda çok üzgündün. Bunu yapmak istiyorum, tamam mı? Zaten üniversite hayatından sıkılmaya başlamıştım.”
Bir şey söylemek için ağzımı açtım ama o çoktan masalarına doğru yürümeye başlamıştı. Odaya vuran güneş ışınlarının altında teninin parlayışını izledim. Kenarları zarif beyaz desenlerle süslü, derin yakalı dar siyah bir tulumun içinde çok özgüvenli görünüyordu.
Bir model gibiydi ve onun en yakın arkadaşım olduğunu söylemekten gurur duyuyordum; ama kahretsin, bu cüretkâr kişiliği benim sonum olacaktı.
Çocuklarla konuşmaya başladığında hemen önüme döndüm ve dakikalar içinde bana bir mesaj geldi.
Harper Green
Bu iş tamamdır. Onu mahvedeceğim. 😈
Çocukların gözleri benim üzerime çevrilmesin diye binadan çıkmış olmalıydı ama keşke yanımdaki koltuğa geri dönseydi de kafasına bir tane patlatabilseydim.
Ona cevap yazarken, sırf kalbimi kıran ilk aşkıma çıkma teklif ettiği gerçeğinden uzaklaşmaya çalışıyordum.
Evelyn
İğrenç. Yatak odasında onunla ne yapacağın umurumda değil. Bana böyle şeyleri anlatma. 😒
O iki çocuğun gitmesini bekledim ve gittikten sonra bile, dışarıda beklemediklerinden emin olmak için fazladan birkaç dakika daha bekledim.
O değerli zamanı nefesimi kontrol etmekle ve birinci sınıf öğrencisi olarak ilk haftalarımda henüz keşfetmeye başladığım bu devasa kampüste onlarla bir daha karşılaşma ihtimalimin çok düşük olduğuna kendimi ikna etmekle geçirdim.
Bir sonraki dersime yürürken başka bir mesaj daha geldi ve yüzümde bir gülümseme belirdi.
Harper Green
Ooo, kızım, çok fenasın. Fesat düşünmeyi bırak; orası benim uzmanlık alanım. 👊
Kendi kendime hafifçe kıkırdadım; ikimiz arasında bel altı şakalara çalışan aklın bende, bunları dile getirecek ağzın ise onda olduğunu çok iyi biliyordum. Tanıştığımızdan beri hep böyle olmuştu ve bunun başka türlü olmasını asla istemezdim.
Yüzümde bir gülümsemeyle ve ekranıma bakarak bir sonraki dersime girdiğimde, ismimi duyana kadar nihayet küçük bir huzur kırıntısı bulmuştum.
“Evelyn?” dedi tanıdık bir ses.
Aman Tanrım, hayır. Lütfen bana acı, Rabbim.
Başımı kaldırdığımda Liam ve Mason’ın bana tuhaf bir şekilde el salladığını gördüm. Ben de aynı tuhaflıkla onlara el salladım.
Pekâlâ, tamam Sakallı. Bana acıma.
Önde duran genç profesör boğazını temizleyip bana bakan gözlerini saate çevirerek dersin başladığını belli etti. Sınıfın köşesindeki bir sandalyeye hızla otururken, Liam ve Mason’ın gözlerinin üzerimde olduğunu hissediyordum.
Bu sınıfta yirmiden biraz az öğrenci var gibiydi ve herkesten uzakta, en arkada oturan fazlalık bendim.
Kendime bu dersin önemli olduğunu, burada geçireceğim süre boyunca almam gereken tek yazarlık dersi olduğunu ve zorunlu dersler listemde atacağım büyük bir tik olduğunu hatırlatmalıydım. Çocukları burada görmek dikkatimi ne kadar dağıtırsa dağıtsın, yine de başarılı olmalıydım.
Odanın diğer tarafındaki çocukların bakışlarından kaçınarak, yirmilerinin sonunda ya da otuzlarının başında oldukça yakışıklı bir adam olan profesöre odaklandım. Yüzünü buruşturup dudaklarını yana kaydırdı ve ince sarı saç tellerini yüzünden uzaklaştırmak için yukarı doğru üfledi.
Güçlü fiziği ve güzel yüzüyle, sınıftaki gözlerini ona dikmiş olan kızların hedefi olabileceği kesindi.
“Pekâlâ, sınıf. Benim adım Charles Dixon, ama bana sadece Charlie diyebilirsiniz. Şu profesör zırvalığından hoşlanmam.” Kendini tanıtması üzerine tek kaşımı kaldırdım. “Bu bir seminer dersi, yani uyuyakalacağınız bir sunum olmayacak. Bunun yerine, bu hafta eşlerimizi seçerek ve dönemlik ödevimizi tanıtarak doğrudan işe koyulacağız.”
Omurgama soğuk bir panik dalgasının vurduğunu hissettim. Sınıftaki diğer öğrencilere bakmak için başımı hızla kaldırırken yüzümdeki kan çekildi. İki çocuk dışında kimseyi tanımıyordum ve Tanrı korusun, aralarında kalmak istemiyordum.
Sonunda bana verilen konu her neyse, onu araştırmak yerine tüm zamanımı onlara bakarak ve kullandıkları saç ürünlerini inceleyerek geçirirdim.
“Yetişkin insanlar olarak kendi eşlerinizi bulabileceğinize inanıyorum. Size eşinizi seçmeniz ve onun hakkında üç ilginç gerçeği öğrenmeniz için birkaç dakika vereceğim,” diyerek açıklamaya devam etti Charlie.
Panik. Panik. Panik.
Ağzım kururken yalvaran gözlerle profesöre baktım, yanıma gelip bu dönem tek başıma çalışmama izin vermesini umuyordum. Gözleri benimkilerle buluştu, odadaki öğrencileri sayarken dudaklarını oynattığında gözleri irileşti.
“Şey,” dedi süre dolmadan önce, “görünüşe göre maalesef tek sayıda öğrencimiz var. Siz.” Beni işaret etti. “Bayan…”
“Evelyn,” diye cevap verdim, çatallı sesimi yutkunarak düzeltmeye çalışırken. “Evelyn Martinez.”
“Bayan Evelyn, Evelyn Martinez.” Yaptığı espri çok komikmiş gibi bana göz kırptı. Diğer öğrencilerden, muhtemelen not dilenmek ve düşük not almaktan kaçınmak isteyenlerden kıkırdamalar duydum. “Burada zaten oluşmuş olan gruplardan birine katılacaksınız. Onu almak isteyen var mı?”
“Biz isteriz!” diye bağırdı umutsuzca kaçmaya çalıştığım iki çocuk.
Ve işte tam o an, bu dersten almayı planladığım o iyi notun parmaklarımın arasından kayıp gittiğini hissettim.
