Molly'nin Kasabasını Kurtarmak
Yazar
Heather Teston
Okur
18.1K
Bölüm
29
Üniversiteden yeni mezun olan Molly, memleketine döndüğünde sevdiği her şeyin tehdit altında olduğunu görür; güçlü bir emlak geliştiricisi topluluğunu parça parça satın almaktadır. Onu durdurmaya kararlı olan Molly, kavga etmeye hazır bir halde Adam'ın ofisine dalar, ancak karşısında çekici olduğu kadar sinir bozucu bir adam bulur.
Varlıklı ve istediğini elde etmeye alışkın olan Adam, Molly'ye skandal bir teklif sunar; bu, kasabasını kurtarabilecek ancak ona hiç beklemediği kişisel bir bedele mal olacak bir tekliftir. Aralarındaki kıvılcımlar ikisinin de kontrol edemediği bir şeye dönüştüğünde, yaptıkları anlaşma planladıklarından çok daha karmaşık bir hal alır. Gurur, tutku ve güç karşı karşıya gelirken; bu küçük kasaba hesaplaşması lezzetli bir şekilde kişisel bir boyuta taşınmak üzeredir.
Bölüm 1
Molly Hansson, Manhattan'ın kenarına sıkışmış Memory Lane adlı küçük bir mahallede bulunan anne babasının evine döndü. Kaldırımlar tanıdıktı, hava kahve, yağ ve sıcak ekmek kokusuna bulanmıştı.
İki yatak odalı, küçük mutfaklı ve orta büyüklükte bir salonu olan mütevazı bir dairede yaşıyorlardı. Ev küçüktü, sıcacıktı ve mobilyadan çok anıyla doluydu.
Evleri, babasının dükkânının altındaydı. Nicolaus Hansson, mahallede Hansson'un Saatleri ve Tamirhanesi adında dar bir dükkâna sahipti. İşinin ustasıydı; her saati kendi elleriyle yapardı, her tik tak ondan bir parça taşırdı.
Memory Lane, dünyanın dört bir yanından gelmiş farklı milletlerden insanların kurduğu aile işletmelerinin bulunduğu bir yerdi. Almanya, İsveç, Afrika ve daha birçok yerden gelen insanlar, bir şekilde kendilerini farklı kılan şeyleri yitirmeden aynı sokağı paylaşmayı öğrenmişlerdi.
Burada kimse zengin değildi. Sadece kendileri ve aileleri için düzgün bir hayat kurmaya çalışan dürüst, çalışkan insanlardı.
Molly, üniversitenin dördüncü yılını yeni bitirmişti. İşletme ve finans bölümünü sınıfının birincisi olarak tamamlamıştı. Önümüzdeki birkaç haftanın her şeyi altüst edeceğinden haberi yoktu.
Babasının dükkânının önünde durdu. Henüz öğlen olmuştu ama dükkân kapalıydı.
Kaşlarını çattı. Sokaktaki her dükkânın kepenkleri indirilmişti. Bunun ne anlama geldiğini fark edince içinden soğuk bir ürperti geçti.
Dükkânlar, mahallede biri ölmedikçe kapanmazdı. Lütfen öyle olmasın.
En kötüsünden korkarak anahtarını kullandı, önden içeri süzüldü, sonra arka merdivenden daireye koştu. Nefes sesi merdiven boşluğunda fazla yüksek çınlıyordu.
Annesi ve babası yuvarlak mutfak masasında oturuyorlardı; parmakları birbirine kenetlenmiş, başları eğikti. İkisi de onun geldiğini duymamıştı.
“Anne, baba, ne oldu?” Sesi sessizliğin içinde çatladı.
İkisi de başını kaldırdı, şaşkınlık endişelerinin arasından sıyrıldı.
Annesi Anna ilk konuşandı. “Molly, canım, yarın geleceğini sanıyorduk.”
Annesinden babasına bakarken bir titreme geçti içinden. “Sizi şaşırtmak istedim, daha erken bir uçuşa bindim.”
Anna ayağa kalktı ve onu sıcacık bir kucaklamayla sardı. “Ne güzel bir sürpriz. Baban ve ben seni çok özledik, geri döndüğüne çok sevindik, tatlım.”
“Biri mi öldü?” diye fısıldadı Molly, cevaba hazırlanarak.
“Hayır canım, ama kötü haberlerimiz var. Otur, sana bir çay yapayım.”
Molly annesini çok severdi ama ondan cevap almak çok zordu. Çay bunu çözmez.
Babasına gitti, önünde diz çöktü ve elini dizine koydu. Gözlerinin içine baktığında acı, hüzün ve çoktan dökülen gözyaşlarının ıslak izini gördü.
“Baba, iyi misin? Ne oldu?”
Nicolaus altmış dokuz yaşındaydı. Anna ile İsveç'te on altı yaşlarındayken tanışıp evlenmişlerdi; çalışmaya ve birbirlerine inanan iki gençtiler.
O zamanlar hayat zordu ve Nicolaus, Anna için daha iyisini istiyordu. Sahip oldukları her şeyi topladılar, ailelerini ve arkadaşlarını geride bıraktılar, Amerika'ya geldiler ve Manhattan'a yerleştiler.
Uzun, yorucu saatler çalıştı; bazen günde on beş saate kadar, bulabildiği her işi yaptı. Azim ve inatçı bir umutla, saat yapıp tamir edeceği bir dükkân için peşinat biriktirecek kadar para biriktirdi.
Komşular üst katı daireye çevirmeye yardım etti. Tek çocukları oldu, hem de geç yaşta; Anna, Molly'yi doğurduğunda kırk altı yaşındaydı. Hayatlarını birbirlerine ve kızlarına adadılar.
Bugün bile mutfakta sarılıp öpüşürken yakalanabilirlerdi. Şimdiki aşkları ilk evlendikleri günkünden bile güçlüydü.
Nicolaus oturmasını işaret etti, sonra nasırlı avucuyla kızının yanağını okşadı. “Tatlım, evimizi ve işimizi kaybediyoruz.”
Molly ona baktı, sözcükler bir türlü anlam kazanmıyordu. “Baba, bu mümkün değil. Faturalarını zamanında ödüyorsun, hiçbir kredi taksitini kaçırmadın.”
Biliyordu, çünkü defter tutma işini o yapıyordu ve her şeyin ödendiğinden emin oluyordu. İşletme ve finans okumasının sebebi de buydu; babasına ve mahalledeki diğer insanlara yardım etmek.
“Mesele o değil, kızım.” Sesi titredi. “Sadece biz evimizi ve işimizi kaybetmiyoruz; bütün mahalle kaybediyor.”
Molly'nin midesi bulandı, boğazında safra yandı. “Hâlâ anlamıyorum. Neler oluyor?”
Nicolaus yanağını bir kez daha okşadı, bu sefer daha yumuşak. “Daha yeni eve geldin, bunu karşılamak zorunda kaldığın için üzgünüm. Annen ve ben seni çok özledik.”
“Baba, hâlâ ne olduğunu söylemedin. Bilmek istiyorum,” dedi, elini sıkıca tutarak.
Annesinin akşam yemeği için tencere tava çıkardığını duydu. Molly onu durdurmak isterdi ama denemenin boşuna olduğunu biliyordu. Annesi stresi böyle atardı; yemek yapardı.
Çok geçmeden domates ve soğanın sıcak kokusu küçük daireyi sardı. Hem tatlı hem hüzünlüydü.
Nicolaus başını çevirdi ve alışılmadık biçimde sessiz olan sokağa baktı. “Bir arazi geliştiricisi bütün bu araziyi satın aldı. Her şey yıkılacak; yerlerine apartmanlar ve yüksek ofis binaları yapılacak.”
Molly ayağa kalktı ve babasına doğru yürüdü. “Ama baba, bu mümkün değil. Bay Bowie asla satmayacağına söz vermişti. Buranın böyle bir şeyden her zaman korunacağını söylemişti.”
“Molly, Bay Bowie aylar önce vefat etti.”
“Biliyorum baba, ama arazi mahalleye bırakılmıştı. Vasiyetinde yazıyordu,” dedi, sesi kırılarak.
“Evet, öyleydi. Ama oğlu mahkemeye taşıdı ve kazandı. Açgözlü elleri araziyi ele geçirir geçirmez de sattı.”
Molly bir aşağı bir yukarı yürümeye başladı. Oda anılar ve endişeyle dönüyordu.
Anne babasına sevgiyle ve keskin bir sızıyla baktı. Yaşlanıyorlardı ve bunu görmek canını acıtıyordu. Ona bir eğitim, bir çatı ve yemek vermek için çok çalışmışlardı. Molly hiçbir zaman bir şeyden mahrum kalmamıştı.
Hiçbir zaman marka kıyafetleri olmadı; giysilerinin çoğu ikinci el mağazalarından gelirdi. Ama umurunda değildi. Mutlu, sevgi dolu bir evde büyümüştü ve Molly için önemli olan buydu.
Annesi ufak tefek ve nazikti. Babası uzun boylu, güçlü ve gururluydu; bir gün bile işe gitmediği olmamıştı.
Hiçbir zaman sadaka kabul etmemişti ama ihtiyacı olan birine yardım etmeye her zaman ilk koşan oydu. Kızına, annesinin güzelliğine ve babasının gücüne sahip olduğunu söylerdi. Bir de inatçılığı vardı; o nereden gelmişti, onu hiç çözemezdi.
Molly volta atmayı bıraktı, babasının sandalyesinin yanında diz çöktü ve elini tuttu. “Bununla savaşacağız, baba. Mahallemizi almalarına izin vermeyeceğiz.”
“Tatlım, bu avukat demek. Avukat da para demek; hiçbirimizde olmayan para. Umutsuz. Çıkmamız için bir yılımız var.”
Molly başını salladı. “Umutsuz değil. Bir şey bulacağım. Yarın o geliştiriciyle görüşmeye gideceğim; belki onu ikna edebilirim.”
Nicolaus şirketten gelen mektubu uzattı. Kâğıt Molly'nin ellerinde titredi.
Okurken yüreği ağzına geldi. Saç diplerine ter birikti. “Aman Tanrım. Bancroft Enterprises. Duymuştum bunları; New York'un büyük bölümü onların ve dünyanın her yerinde mülkleri var. Araziyi bir proje için kullanacaklarını, bir araştırma merkezi inşa edeceklerini söylüyorlar.”
Nicolaus başını sandalyeye yasladı. “O zaman hiç umut yok. Böyle insanlar sadece parayı önemser, bizim gibilerini değil.”
Molly babasının omzunu sıktı ve gülümsemeye zorladı kendini. “Umut her zaman vardır, baba. Şimdi açlıktan ölüyorum. Bütün gün annemin ev yemeklerinden birini bekledim.”
***
Sabah Molly bir etek, pembe pamuklu bir bluz ve topuklu ayakkabılar giydi. Uzun sarı saçlarını açık bıraktı. Aynaya baktı, derin bir nefes aldı ve kendi kendine söyledi: Bunu yapabilirsin.
Bancroft Enterprises'ın sahipleriyle yüzleşmeye hazırdı.
Alt katta babası çoktan işe koyulmuştu.
“Baba, gidiyorum,” dedi. “Ofis adreslerini buldum, gidip beni dinlemelerini talep edeceğim. Belki mahallemizi duyunca fikrini değiştirmesini sağlayabilirim.”
“Ya dinlemezlerse, Molly? O zaman ne yapacaksın?” diye sessizce sordu.
“O zaman elimizden gelen her yolla savaşırız. Evini kaybetmene izin vermeyeceğim.”
Nicolaus kızının alnından öptü ve ona bol şans diledi. Bunun boşuna olduğunu biliyordu; Bancroft gibi insanlar paraları ve güçleriyle her zaman kazanırdı. Ama kızını da tanıyordu. İnatçıydı ve kararlıydı. Bir şeye inandığında vazgeçmezdi; savaşırdı.
Bu konuda babasına çok benziyordu, en azından onun gençlik haline. Annesi gibi de iyi kalpli ve yumuşak bir ruh taşıyordu.
