Ay'ın Silahı: Lanetli Eş
Yazar
B. E. Harmel
Okur
233K
Bölüm
29
Barbara reddedildi, dışlandı ve kendini bir silaha dönüştürdü. Sürüler arasında korku salan biri olarak, şimdi kalbini kıran Alfa Alastor tarafından çağrılarak uzak durmaya yemin ettiği topraklara geri dönüyor. Eski yaralar sızlıyor ancak aralarındaki eş bağı ölmeyi reddediyor. Savaş yaklaşırken ve sırlar açığa çıkarken, arzu her zamankinden daha şiddetli bir şekilde alevleniyor ve onları iradeleri dışında birbirine çekiyor. Her seçim bir savaş alanı gibi; güven, aşk ve sadakat her ikisinin de kontrol edemediği şekillerde çarpışıyor. Savaşın hararetinde Barbara, kendisini parçalayan adamın onu koruyabilecek... ve belki de kalbini yeniden kazanabilecek kişi olup olmadığına karar vermek zorunda.
1. Bölüm: Silahı Getir
BARBARA
Konsey salonuna adım attığım an eski taş ve mürekkep kokusu yüzüme çarptı. Savaş. Hep aynı kokardı: parşömene kazınmış planlar, havadaki ter ve kibar tavırların ardına saklanan çaresizlik. Ama bu kez buraya kaynak dilenmeye ya da bir amaç uğruna savaşmaya gelmemiştim.
Kaynağın ta kendisi bendim.
Çift kanatlı kapılardan oranın sahibiymişim gibi yürüdüm. Çünkü burada, gerçekten de öyleydim. Adım sürüler arasında bir uyarı ve bir dua gibi fısıldanırdı. Barbara Konnor: stratejist, saha komutanı ve başarısız bir luna gibi çöpe atıldıktan sonra kendini eğiterek lanet bir silaha dönüştüren kadın.
Ve şimdi? Konsey beni çağırmıştı.
Çizmelerimin sesi mermer zeminde sertçe yankılandı. Örgülü saçım sırtımdan sıkıca aşağı sarkıyordu. Yeşil gözlerim savaş odasının ortasındaki uzun masayı taradı. On iki konsey üyesi. İki yazman. Ve odanın baş köşesinde boş bir koltuk, destek isteyen alfa.
Sürüsü başıboş bir grubun kuşatması altında olan o alfa. Bana ihtiyacı olan kişi.
Masaya birkaç adım kala durdum ve kollarımı bağladım. Toplanmış olan yaşlılara soğuk, beklenti dolu bir bakış attım. “Beni çağırdınız,” dedim. “Öyleyse vakit kaybetmeyelim.”
Yaşlı adamlardan birkaçı ses tonum karşısında gerildi. Ama itiraz etmediler. Taç gibi örülmüş gümüş rengi saçları olan, altmışlı yaşlarındaki keskin bakışlı Konsey Üyesi Mira ilk konuşan oldu.
“Geldiğiniz için teşekkürler, Bayan Konnor. Blackmount bölgesi ve North Crescent Sınırı'ndaki seferlerinizi yakın zamanda tamamladığınızı biliyoruz.”
“Beş zafer. Çok az kayıp,” dedim, gerçekleri bir alışveriş listesi gibi sayarak.
“Bunun farklı olduğunun farkındasınız.”
“Başıboşlar,” dedim başımı sallayarak. “Örgütlüler. Becerikliler. Tipik vahşiler gibi değiller. Eğer bu sürüyü ele geçirirlerse, Eastlands boyunca uzanan bir koridora sahip olacaklar. Sınırda bulunan dört bölgenin kontrolünü kaybedersiniz.”
Mira hafifçe gülümsedi. “Kesinlikle.”
Tek kaşımı kaldırdım. “Peki kimin sürüsünü kurtarıyorum?”
Yan kapılar açıldı. Ve onu görmeden önce hissettim. Kurdum. Derimin altında, gök gürültüsü olmayan bir şimşek gibi ani bir kıpırtı. Kanımda canlanan bir anı gibiydi.
İçeri giren adam hatırladığımdan daha uzun, daha iriydi. Koyu kahverengi saçlarının uçları dağınıktı. Fırtına bulutlarının ardındaki güneş ışığına benzeyen o aynı ela gözlere sahipti. Yürüyüşünden savaşın adeta ruhuna işlemiş olduğu anlaşılıyordu: sakin, ağırbaşlı, kontrollü.
Ağzım kurudu. Lanet olası Alastor Campbell. Moonridge Sürüsü'nün Alfası. Eski sevgilim. Eşim.
On yedi yaşındayken dolunayın altında beni öpen adam. Benim ilk erkek arkadaşım. Hayatımın aşkı olduğunu sandığım kişi. Kendimi tamamen, koşulsuzca adadığım adam.
Ve yirmi bir yaşına bastığımızda, bundan daha fazlası oldu. Eşim oldu. Kaderimdi. Bizzat Ay tarafından seçilmişti. Sonra beni reddetti. Sadece bir gün sonra. Hiçbir uyarı yapmadan. Hiçbir açıklama yapmadan.
Evi terk etmemin nedeni. Kemiklerim paramparça olana kadar eğitim yapmamın ve daha güçlü bir şekilde yeniden ayağa kalkmamın sebebi. Kendimi bir silaha dönüştürmemin nedeni. Şimdi bir efsane olmamın sebebi oydu.
Ve şimdi karşımda duruyordu. Bana bir hayaletmişim gibi bakıyordu. Hayır, daha kötüsü. Dokunması acı veren bir anıymışım gibi bakıyordu.
Dikleştim. Her şeyimi gizledim. Sesimin buz gibi çıkmasına izin verdim. “Alfa Campbell,” dedim. “Ne büyük sürpriz.”
Yutkundu. Yumruklarını sıktı. “Barbara,” dedi yumuşak bir sesle. Saygıyla. Sanki adım onun için hâlâ bir anlam ifade ediyormuş gibi.
Bu beni neredeyse yıkıyordu. Neredeyse. Çenemi dik tutarak, “Artık Bayan Konnor,” diye yanıtladım.
Kısa bir sessizlik oldu. Odadaki hava gerildi. Çok sessizleşti. Konsey bile bir şeylerin değiştiğini fark etmişti. Konsey Üyesi Mira boğazını temizledi. “Birbirinizi tanıyor musunuz?”
Keskin ve gergin bir şekilde gülümsedim. “Evet.”
Aramızdaki bağ, asla iyileşmeyen bir yara gibi sızlıyordu. Reddedildiğim günün ertesinde oradan ayrılmıştım. Onu bir daha hiç görmemiştim. Yine de şimdi burada dururken, hiçbir şey değişmemiş gibi hissettiriyordu.
Kurdum derimin altında kıpırdandı, huzursuzdu. Açtı. Kafası karışmıştı. Umutluydu.
Hayır. Hayır, hayır, hayır. Bunca yıldan sonra olmaz. Beni darmadağın ettikten sonra olmaz.
Sesimi sabit tutarak konseye döndüm. “Söz konusu sürü buysa, durumun bana anlattığınızdan çok daha kötü olduğunu varsayıyorum.”
Mira yavaşça başını salladı. “Öyle.”
“O zaman bana tam yetki verin. Haritalarınızı. Gözcülere erişimimi sağlayın. Ben de bu savaşı sizin için kazanayım.”
Alastor sanki ona tokat atmışım gibi irkildi. Ama ona bakmadım. Bir daha asla. Bakamazdım. Çünkü bakarsam, ona ait olmanın nasıl bir his olduğunu hatırlayabilirdim. Ve ben artık o kız değildim.
Kollarımı kavuşturarak, “Tam yetkiye ihtiyacım olacak,” dedim tekrar. “Haritalar. Gözcü raporları. İletişim ağı benim üzerimden ilerleyecek.”
Alastor öne çıktı. “Hayır.”
Bu kelime gök gürültüsü gibi patladı. Konsey üyeleri yerlerinde kıpırdandı. Mira’nın gözleri kısıldı. Ama ben sadece yavaşça ona doğru döndüm ve bakışlarımın onun üzerinde bir bıçak gibi gezinmesine izin verdim.
Çelik kadar soğuk bir sesle, “Hayır mı?” diye tekrar ettim.
“Bu benim sürüm,” dedi, sesi kontrolle kasılmıştı. “Onun uğruna kan döktüm. Onu ben inşa ettim. Onu bir kereden fazla yok olmanın eşiğinden kurtardım. Saygın bir ünü olsa bile, tüm kontrolü dışarıdan gelen birine devretmeyeceğim.”
Dışarıdan gelen biri. Bu kelime canımı istemediğim kadar çok yaktı. Ama gülümsedim.
“Ah, anlıyorum. Yani beni sen çağırdın. Konsey beni stratejilerim, aldığım sonuçlar, kimsenin kazanamayacağı savaşları kazanma becerim için çağırdı…” Ona doğru bir adım attım. Yavaş. Kasıtlı. Sesim alçaldı, keskin ve ölümcüldü. “Ama şimdi ben buradayken, bana tasma mı takmak istiyorsun? Bana nerede ve nasıl liderlik edeceğimi mi söyleyeceksin?”
Çenesi kasıldı. “İç dinamikleri anlamıyorsun—”
“Ben savaşı anlıyorum, Alfa Campbell,” diye tersledim onu, adı ağzımdan zehir gibi çıkmıştı. “Ve başıboşların stratejisini bu odadaki herkesten daha iyi anlıyorum. Sen de dahil.”
Gözlerimiz kilitlendi. Odadaki hava bıçak gibi keskinleşti. Alastor’un kurdu gözlerinin ardında kıpırdandı, hafifçe parladı ve kabardı. Benimki de öyle yaptı.
Konsey Üyesi Jones yüksek sesle boğazını temizledi. “Yeter. Konsey, Bayan Konnor’dan uzmanlığını istedi, evet. Ancak Alfa Campbell kendi bölgesinin lideri olmaya devam ediyor. Birlikte çalışacaksınız.”
“Birlikte mi?” diye tekrar ettim, dudaklarım neşesiz bir gülümsemeyle kıvrıldı.
Alastor çenesi hâlâ kasılı halde, “Her taktiksel hamleyi ben onaylayacağım,” dedi. “Her gözcü raporu benim elimden geçecek. Her görevlendirme benim tarafımdan onaylanacak.”
“Peki ya hayır dersem?” diye sordum, gözlerim parlayarak.
Sesi alçak çıkarak, “O zaman başarısız oluruz,” dedi. “Ve ben bunun olmasına izin vermem.”
Bana arkasında bıraktığı o kızmışım gibi değil de artık onun eşiti olmuşum gibi baktı. Bu beni tatmin etmeliydi. Ama etmedi.
Geriye doğru bir adım atarak, “Buraya senin kurallarına göre oynamaya gelmedim,” dedim. “Ve sana hiçbir şey borçlu değilim, özellikle de senin gururunu.”
Cevap vermedi. Kıpırdamadı. Ama derisinin altında kaynayan öfkeyi hissedebiliyordum. Güzel.
Mira'ya döndüm. “Alfanın kanadından uzak bir kalacak yere ihtiyacım olacak. Bir savaş masası ve ekibim geldiğinde onlar için alan istiyorum. Eğer benden bu savaşı kazanmam isteniyorsa, bunu kendi şartlarımla yaparım.”
Mira yavaşça başını salladı. “İstediğini alacaksın.”
Ve tek bir kelime daha etmeden oradan uzaklaştım. Çünkü bu savaş artık sadece toprakla ilgili değildi. Bu, kontrolle ilgiliydi. Ve Alastor Campbell’ın hayatımın şartlarını belirlemesine izin verme işim artık bitmişti. Ve bu kez, bunu zor yoldan öğrenecekti.
