Farklı Kitap 2
Yazar
Katie Hines
Okur
198K
Bölüm
31
Kurt adam sürülerinin kadim gelenekler ve şiddetli sadakatlerle birbirine bağlı olduğu bir dünyada, en iyi savaşçılardan biri olan Jeremy'nin hayatı, alfa lideri Trent'in eşini rakip bir sürüde bulmasıyla altüst olur. Jeremy ve sürüsü yardım etmek için yola çıktıklarında, beklenmedik bir şekilde kendi eşi Cora ile karşılaşır ve bu da aralarındaki bağları zorlayan ve güçlerini sınayan bir dizi olayı tetikler. Sürü içinden ve dışından gelen tehditlerle karşı karşıya kalan Jeremy, sevdiklerini korumak için aşk, sadakat ve tehlike arasında yolunu bulmak zorundadır.
Bölüm 1
ÇİFTLEMEK
Jeremy
Üst üste yığılmış alkol şişeleri küçük kulübemi kirletiyordu. Umurumda değildi. Çöpleri kenara itip bir gömlek aldım. Kokladım, bence fena kokmuyordu.
Üzerime geçirip kapıdan çıktım. Ormandan geçip Alfa Trent’in beni beklediğini bildiğim ambarın yolunu tuttum.
Tessa’dan beri beni dizginleyip aptalca bir şey yapmadığımdan emin oluyordu. Ne yapabilirdim ki? Kendimi mi öldürecektim? Haydut mu olacaktım? Tessa’nın peşinden gidip onu geri mi alacaktım?
Hayır, o kadar da acınası durumda değildim. En azından kendime bunu söylüyordum. Tessa’yı bulup onunla kaçma düşüncesi aklımın bir köşesinde hep olsa da bunu yapmayacaktım.
Birlikte geçirdiğimiz kısa sürede bile bana yalnızca zarar verdi. Sürekli acınası biri olduğumu söylerdi. Sonunda kendimi böyle hissetmeye başlamıştım.
Bir daha asla birinin bana bunları hissettirmesine izin vermeyecektim. O kadar da iyi bir eş adayı olmadığımı biliyordum ama iyi özelliklerim yok değildi.
Sadıktım. Tessa gittiğinden beri müthiş bir savaşçı olmuştum. Başka ne gerekliydi ki? Hiç bilmiyordum. Banyo da yapıyordum, bu sayılır mıydı?
Sürü evinin merdivenlerini hızla tırmanıp sanki oranın sahibiymiş gibi içeri girdim. Sürü evi hepimize aitti. Kapıyı çalmamıza gerek yoktu.
İyi arkadaşım Donny’yi giriş salonunda, Alfa Trent’in ofisinin önünde buldum. “Ne haber? Hepimizin burada buluşmasını gerektirecek kadar önemli olan şey nedir?” diye sordum homurdanarak.
Artık çevreyle daha az iletişim kurduğumun farkındaydım. Sanırım böyle şeyler olabiliyordu. Hem neden birileriyle konuşmam gerekiyordu ki? Emirlere uyup bana söyleneni yaptığım sürece kimin umurundaydı?
Donny, varlığımı onaylamak için başını salladıktan sonra Alfa Trent’in kapısına bakmak için döndü. “Hiçbir fikrim yok, dostum. Her an çıkabilir,” dediğinde homurdanarak karşılık verdim. Alfa Trent’in ortaya çıkmasını beklememiz gerekiyordu.
Ortama girdiğinde, otoritesi hemen hissedilmişti. Herkes saygı göstermek için aynı anda başını eğdi.
Alfa Trent konuşmaya başladı. “Günaydın çocuklar. Hepinizin geldiğini gördüğüme sevindim. Sizi çok önemli bir iş için buraya çağırdım.”
Etrafa baktığımda, toplananların en iyi savaşçılar olduğunu fark ettim. Bu seferki görevin ne olduğunu merak ediyordum. Gözlerimi devirmek istesem de bunu yapmaktan kaçındım.
Geçen seferki “önemli iş” Beta Johnson’ın karısına çocuk odası mobilyalarını taşımakta yardım etmekti.
“Eşimi bulduğumu açıklamaktan dolayı heyecanlıyım! Geçen hafta Diaz Sürüsü ile yaptığımız toplantıda onu kokladım.”
“Eşyalarını toplamasına yardım etmek için oraya gideceğiz. Bu esnada ben de bazı işleri halledeceğim. Bir haftadan daha uzun kalacağımızı tahmin ediyorum ama iki haftayı geçmez.”
“Toparlanın. Bir saat içinde burada buluşalım. Önümüzde uzun bir yolculuk var,” dedi. Ardından herkes söyleneni yapmak üzere dağıldı.
Ayrılmak için döndüğümde, “Jeremy, nasılsın?” diye seslendi Alfa Trent. Bana acıyan gözlerle baktığı için onu yere yıkmak istesem de derhal vazgeçtim.
“İyi,” diye cevap verdim. Ardından başımı eğip kapıdan aceleyle çıktım. Herkesin bana göz kulak olmak zorunda olduğunu düşünmesi sinir bozucu olmaya başlamıştı.
Tessa’yı reddettiğimden bu yana altı aydan biraz fazla zaman geçmişti. Bana hâlâ yavru bir köpekmişim gibi davranıyorlardı.
Yedek kıyafetlerimle ihtiyaç duyabileceğim diğer birkaç eşyayı hızlıca bir spor çantasına attıktan sonra sürü evine geri döndüm.
Sürü araçları evin önüne park etmişlerdi. Üyeler çantalarını araçlara yüklüyorlardı.
Araçlardan birine yanaşıp çantamı içine attım. Sürücü koltuğuna geçebilmek için yeni yetme savaşçılardan birini ikna etmek zorunda kaldım. Bu yavruya güvenip de yola çıkamazdım.
Öfkeyle homurdanıyordu. Dönüp sert bir bakış attığımda susup arka koltuğa tırmandı.
Donny yanıma geçerken kıkırdadı. “Dostum, acemileri korkutmak zorunda mısın? Bir şans versen o kadar da kötü olmadıklarını görürsün.”
Cevap olarak homurdandıktan sonra motoru çalıştırıp sürü bölgesinin dışına kadar diğer araçları takip etmeye başladım.
Görevi hızla bitirip Luna’yla tüm eşyalarını sorunsuz bir şekilde eve getirebileceğimizi umuyordum.
Tanrı biliyordu ya hiçbir şey planlandığı gibi gitmiyordu. Bu görev neden yolunda gidecekti ki?
