Kinky's Carnival 4. Kitap: İblise Bağlı
Yazar
M. L. Smith
Okur
790K
Bölüm
44
Raven'ın hayatı, kendi meclisi onu korkunç bir iblis krala kurban olarak sunduğunda çığırından çıkar. Kaderiyle savaşmaya hazırdır—ta ki, varlığı görmezden gelemeyeceği bir kıvılcım gibi çarpan Centaur Kralı ile göz göze gelene kadar. O güçlü, tehlikeli derecede çekici ve kaderinden kaçan bir cadı için fazlasıyla baştan çıkarıcıdır. Bael, onunla karşılaştığı an Raven'ın kendisine ait olduğunu bilir—her içgüdüsü, aldığı her nefes ona bunu söyler. Ve aralarındaki bağı, zevkli olduğu kadar karanlık bir sözleşmeyle mühürlemek anlamına gelse bile, onu kendisinin yapmak için hiçbir şeyden çekinmeyecektir. İki inatçı ruh. Karşı konulmaz bir çekim. Ve her şeyi değiştirebilecek bir anlaşma.
Kurban
Kitap 4: Şeytana Bağlı
RAVEN
“Lütfen bırakın beni!” Raven Asher, beton zemine yeni boyanmış pentagramın üzerinde bileklerini zincirleyen kelepçelere karşı çırpınarak yalvardı.
Sesine hafif bir titreme kattı, nefesini sığ tuttu ve ellerini titretti—tehlike altındaki korkmuş bir kadının kusursuz illüzyonuydu bu.
Kendi acınası haline neredeyse gözlerini devirmişti, ama korkmuş, çaresiz bir kadınmış gibi davranmak, tutsak edenlerinin bir zayıflığını fark etmesine ve bunu kendi lehine kullanmasına yardımcı olacaksa, yapardı.
Yine de sırtından aşağı inen soğuk bir ürperti, tamamen numaradan ibaret olmadığını hatırlattı.
Etrafında gevşek bir çember oluşturan on beş meclisi üyesinden birkaçına yalvaran gözlerle baktı. Her birinin üzerinde, yüzlerinin büyük bölümünü gizleyen kalın kapüşonlu korkunç siyah cüppeler vardı.
Büyük malikânenin altındaki bu kurban odasında son derece yerlerine uygun görünüyorlardı; oysa Raven kırmızı, ipek bir gecelikle gözlere batıyordu.
Kendi savunmasında söylemek gerekirse, gecenin bir yarısı yatağından kaçırılmıştı, yani duruma uygun giyinme fırsatı bile verilmemişti.
Zaten insan kendi ölümüne nasıl giyinirdi ki?
Omurgasından aşağı bir korku dalgası geçti ama görmezden geldi; bu hainlere sıkıntısından bir kırıntı bile göstermemeye kararlıydı.
Bu berbat şansına inanamıyordu. Hem de böyle mi gidecekti?
Kurban edilerek ölmek çok klişe bir sondu.
Sinirle Raven kollarını kelepçelerden kurtarmak için boş yere çekiştirdi. Bileklerindeki zincirler yerde gürültüyle şakırdadı ama yerinden kıpırdamadı bile. Kimse ona bakmadı; sanki yokmuş gibi davranıyorlardı.
Belki de gözlerine bakmaya cesaret edemiyorlardı, çünkü Raven onlardan biriydi. Bu mecliste büyümüştü ve cadılar pek sosyal yaratıklar olmasa da birbirlerine sahip çıkarlardı.
Ama yine de hiç umursamadan ona ihanet etmişlerdi—şaşırması gerekmiyordu aslında. Cadılar sadakatten çok güce taparlardı. Onu ne için kurban etmeyi planlıyorlarsa, muhtemelen hepsine Raven'ın pahasına yarar sağlayacaktı.
Pislikler.
Kuzey Amerika baş meclis liderinin kızı ve onuncu kuşak bir cadı olarak Raven'ın gücü muazzamdı. Bileğinin küçük bir hareketiyle birinin boynunu kırabilecekken yardım dilenmek zorunda kalmamalıydı.
Ne yazık ki bu gece kimsenin kemiğini kıramayacaktı.
Ağır kelepçelerin yanı sıra boynuna özel bir tasma takmışlardı; büyülü nesne sihirini tamamen bağlıyordu. Bu aptal büyü onu neredeyse ölümlü bir insana çevirmişti.
Ölümlü!
Bu gece daha ne kadar aşağılayıcı olabilirdi ki?
Bunun bedelini ödeyecekler, diye öfkeyle düşündü, yattığı odayı dolduran cüppeli figürlere kötü bir bakış fırlatarak. Kurtulduğum an, bana ihanet eden bu kaltak sürüsünün her birini öldüreceğim.
Annesi dahil.
Bu son ihanet buradaki herkesinki arasında en çok acıtandı ve biriken öfkesine rağmen kalbi acınası bir şekilde sızlıyordu.
Raven bu kadar üzülmemeliydi aslında—annesi Abigail şefkatli bir kadın değildi. Raven'ı acımasızlık ve kötülükle büyütmüş, küçük yaşta her zayıf duyguyu dayakla söküp atmış, karanlık eğilimlerini ise beslenmişti.
Sevgi, mutluluk ve benzeri duygular acınası ve işe yaramazdı. Önemli olan tek şey güçtü ve onu elde etmek için ne gerekiyorsa yapmaktı.
Annesi muhtemelen tam da bu yüzden Raven'ı kurban ediyordu; güç bağımlılık yapardı. Güç her şeydi.
Gerçi karanlık krala yapılan bu sunu işe yaramayacaktı.
Yüzyıllardır kimse Beelzebub'u başarıyla çağıramamıştı ve Raven bunun bu gece olacağından şüpheliydi.
Meclis üyelerinin heyecanlı fısıltılarına bakılırsa, onlar kesinlikle aynı fikirde değildi.
Onlar Raven'ın bilmediği neyi biliyorlardı?
Önemli değil. Buradan bir an önce çık!
İç çekerek Raven yeniden ağlamaya başladı, acınası bir şekilde inleyerek, “Lütfen, biri yardım etsin...”
“Kes şu sızlanmayı, çocuk,” diye annesi Abigail bıkkınlıkla sözünü kesti. “Bugünkü kurbanın kendimize ve şeytan Beelzebub'a büyük bir onurdur.”
Onur mu? Böyle ölmekte ne onuru vardı? Yerde kesilmiş bir domuz gibi kanı akıp gidecekti!
Tek kızı öldüğünde annesi umurunda bile olmayacaktı. Raven'ın göğsündeki sızı büyüdü. O hain duyguyu bastırdı, öfkesine odaklandı ve başka hiçbir şeyin sızmasına izin vermedi.
“Beelzebub benim ölümüme zerre umur vermez,” diye tısladı Raven, korkmuş ve kırılgan kadın numarasını tamamen bırakarak. Zaten ona yakışmıyordu. “Kendisine verdiğimiz gelin ona ihanet edip kardeşiyle yattığından beri meclisimize yüzünü bile göstermedi.”
Raven hiçbir çağırma ritüeline katılmamış olsa da, her on yılda bir meclisinin kralı çağırmaya çalıştığını biliyordu. Kral asla cevap vermezdi.
Doğrusu, hayatta olduğu yirmi yıl boyunca ona hiç kimseyi kurban etmemişlerdi, ama bunun bir fark yaratacağından şüpheliydi.
Kelimenin tam anlamıyla hiçbir şey uğruna öleceğim, diye acı acı düşündü; bastıramadan önce bir histeri dalgası yükseldi içinde. Korkunun sırası değildi—harekete geçmesi gerekiyordu. Bu beladan çıkmanın bir yolunu bulması gerekiyordu.
Ama nasıl? Sihri olmadan işe yaramaz bir şeydi.
“Talihsizliğimiz bu gece son buluyor,” diye yüksek sesle ilan etti Abigail ve diğer meclis üyelerinden sevinç çığlıkları yükseldi.
Raven bıkkınlıkla inledi. “Bizi yeryüzünden silmediği için şanslıydık, ona yapılan hakarete karşılık olarak! Gerçekten beni onun adına öldürmenin bir faydası olacağını mı düşünüyorsun?”
Abigail onu görmezden geldi—her zamanki gibi—ve kapüşonlu bir büyücüye döndü; büyücünün alt yüzü açıktaydı. Raven gözlerini kıstı ve büyücünün çenesinin sol tarafında çok tanıdık bir beni fark etti.
Spencer, o küçük sıçan! O da bunun içinde miydi? Annesi onu öldürmekle kalmıyor, bir de Raven'ın eski erkek arkadaşından yardım alıyordu!
İnanılmaz.
Sessizce Spencer, Abigail'e bir hançer uzattı; keskin gümüşi kenarı mum ışığında parıldıyordu.
“Mükemmel,” diye mırıldandı Abigail ve Raven tiksinerek dudağını büktü.
“Bu kralımızı çağırmakla ilgili değil, öyle değil mi Anne?” diye tükürdü Raven, zincirlerini boşuna çekerek. Zincirler bir kez daha odada uğursuzca şakırdadı. “Sadece beni aradan çıkarmak istiyorsun. Büyümün seninkinden güçlendiğini hissediyorsun ve meclis lideri olarak yerini almamdan korkuyorsun,” diye tahmin etti, alaycı bir kaşını kaldırarak.
“Saçmalama Raven. Seni öldürmüyorum,” diye sonunda bir üflemeyle cevap verdi Abigail. “Soyumuzun güzel bir kaderi var.” Etrafındaki çeşitli meclis üyelerine bakındı, o küçücük gözlerinde amaç parlıyordu.
Kader mi? Bununla ne demek istiyordu?
Abigail sesini kilisede vaaz verircesine yükseltti. “Bu gece, efendimiz Beelzebub'a, Cehennem Kralı'na yapılan yanlışı düzeltiyoruz!” Kalabalıktan bir onay uğultusu yükseldi ve bu gece ilk kez Raven gerçek bir korku hissetti. “Bu gece,” diye devam etti annesi, “ona yeni bir gelin sunuyoruz! Krallığını yönetecek bir eş!”
Gelin mi? Eş mi? Asla.
“Ne mi?” diye çığlık attı Raven, içinde panik ve büyüyen dehşetin karışımı girdap gibi dönüyordu. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın duygularını dizginleyemiyordu ve elleri titriyordu.
Annesi aklını mı kaçırmıştı? O erkekle eş olmayacaktı. Evlilikler iptal edilebilirdi ama eş bağı, diğeri ölmedikçe kalıcıydı.
Ve Raven kendini asla bir başkasına bağlamayacaktı.
Bu düzeyde bir yakınlık o kadar iğrenç geliyordu ki boğazına safra yükseldi. Meclisinde kimse eş bağı kurmazdı. Seks normaldi, tabii, ama birine ömür boyu bağ kuracak kadar güvenmek mi?
Hayır. Kesinlikle hayır.
“Bir şeytan kralıyla evlenemem!” diye kekeledi Raven, umutsuzca bu beladan çıkış yolu arayarak. “Meclisimizin verdiği son gelini öldürdü!”
“Evet, atamız Francesca Asher berbat bir seçimdi.” Abigail hayal kırıklığıyla başını salladı. “Uzun zaman önce bir kâhin, soyumuzun yardımsever hükümdar Beelzebub ile birleşeceğini ve meclisimizi sonsuz bir ihtişama taşıyacağını kehanet etti. Keşke o sürtük Kral Asmodeus'un cazibesine kapılmasaydı, tarihimiz çok farklı olurdu. Ama şimdi, zenginlik içinde yüzmek yerine, bizi yok etmek isteyen diğer meclislerle küçücük güç kırıntıları için savaşıyoruz!”
Kalabalıktan bağrışmalar odada yankılandı ve Raven'ın sırtından bir dehşet ürpertisi geçti.
“Deli gibi konuşuyorsun,” diye kararlılıkla yanıtladı Raven, zincirlerini bilekleri moraracak kadar sert çekerek. “Hem yalan söylüyorsun. Bu Francesca kadınının benimle akraba olduğunu hiç duymadım!”
Annesi de bu kadından daha önce aile olarak hiç bahsetmemişti. Öte yandan Raven annesine yakın değildi, Abigail tek kalan akrabası olmasına rağmen.
Görünüşe göre çocukluğunda günlerce dayak yemek aile bağı kurmak sayılmıyordu.
Abigail küçümseyerek bir ses çıkardı, hançeri daha sıkı kavradı. “Francesca'nın ailemizle ilişkisini ilan edecek halim mi vardı? Zayıflıktı o kadın. Aile adımız üzerinde bir lekeydi ve şimdi sen, kızım, onun rolünü üstlenip kralın yanındaki hak ettiğimiz yeri geri kazanacaksın. Sana büyük bir onur bahşediyorum.”
Raven kekeledi, kömür rengi saçları gözlerine düşecek kadar sert başını salladı. “Bu bir onur değil, yoksa gençken kendin evlenirdin onunla. Beni bir sığır gibi satmana inanamıyorum!”
Kurban edilmek belki de daha iyi bir seçimdi sonuçta.
Bir şeytan kralı neye benzerdi ki? Yedi tanesi vardı ama hiçbirini şahsen görmemişti—sadece tarih boyunca yapılmış çizimlerde ve resimlerde.
Beelzebub'un çatal dili mi vardı? Boynuzları mı? Bir keçi miydi?
Bir şeytan kralının yarı yılan yarı insan olduğunu duymuştu. O mu acaba?
Bunu gerçekten öğrenmek istemiyordu.
Abigail bıçakla ona yaklaştı ve meclis üyeleri Raven'ın altına çizilmiş pentagramın etrafını sardı, daha önce hiç duymadığı bir ilahi söylemeye başladı.
Nefesini tuttu, kralın bu çağrıya da gelmemesi için sessizce dua etti. Gelmezdi, değil mi? Yüzlerce yıldır meclislerini görmezden gelmişti; şimdi ortaya çıkmazdı herhalde.
Ne yazık ki pentagram parlamaya başladı, vücudunu aydınlattı ve kaçma konusundaki ne umudu varsa havaya karıştı.
“B-buna ne dersin, onun yerine ilk doğacak kızımı Beelzebub'a kurban etmeye söz vereyim?” diye aceleyle yalan söyledi Raven. “Eminim bir şeytanla evlenmeyi çok sever.”
Abigail önünde çömeldi, Raven'a alaycı, sahte bir acıma bakışı attı. “Korkarım zamanımız kısıtlı.”
“Zaman nasıl kısıtlı olabilir?” diye tükürdü Raven. “Soyumuzdan kehanetin bahsettiği cadının hangisi olduğunu bile bilmiyorsun!”
Raven'ın halası, büyükannesi, hatta Abigail'in kendisi bile olabilirdi. Ama bu kadınlardan hiçbiri bunu yaşamamıştı. Hepsi ya yaşlılıktan ya da diğer meclislerle çatışmalarda ölmüştü.
Annesi eğilip fısıldadı, “Haklısın. Ama Bertyl'ın meclisi bizimkini devirmek ve Kuzey Amerika liderliğini ele geçirmek istiyor. Baş meclis olarak yerimizi korumak için Beelzebub ile bu ittifaka ihtiyacımız var. Yani kehanetin bahsettiği kişi sen olmasan bile, yine de onunla evleniyorsun.”
“Şaka mı yapıyorsun?” diye inanamayarak tısladı Raven. Bertyl, Abigail'in iki katı yaşındaydı ve onun derme çatma meclisi hiç tehdit oluşturmuyordu. “Ona yine yanlış kadını verdiğinizde ne olacak? Hepimizi öldürür!”
Abigail cevap vermedi ama yüzü sertleşti. Raven'ın elini tutup avuç içi tavana bakacak şekilde çevirdi ve bıçakla derisini kesti.
Raven acıyla bağırdı, o lanet pentagramın üzerine kan damlamasın diye elini yumruk yapmaya çalıştı. Ama annesi parmaklarını yakaladı, zorla açtı ve Raven'ın yaralı avucunu yerdeki tebeşir çizgisine bastırdı; çağırma ayininin son kısmını tamamladı.
Annesi hızla geri çekildi.
Cadıların ilahisi yükseldi, taş duvarlardan sekti ve Raven'ın kulaklarında sert bir şekilde yankılandı; onu öyle bir panikle doldurdu ki gözleri karardı.
Birden, altındaki parlak beyaz ışık devasa kan kırmızısı bir hüzmeye dönüştü; onu ve çemberi tamamen göz kamaştırıcı bir ışıkla kapladı.
Raven çığlık atarak gözlerini sımsıkı kapattı; havayı dolduran kükürt kokusunu hissederken her an alev alacağını bekliyordu.
Ama bunun yerine ilahiler kesildi, yerini nefes kesilen ve heyecanlı haykırışlar aldı.
“Bunun anlamı ne?” diye derin, kısık bir ses Raven'ın başının çok yukarısından duyuldu.
Raven titredi; hem korkudan hem de karnının derinliklerinde hissettiği tuhaf bir arzu dalgasından. Tanımadığı erkek devam ederken, sözleri tenine sürtünen sıcak kadife gibiydi. “Beni çağırmaya nasıl cüret edersin, cadı?”
Arzusu başladığı kadar çabuk söndü, geride buz gibi bir korku bırakarak.
Aman tanrılar.
Gerçekten oydu—Beelzebub.
