Eş Bağından Kaçış 3. Kitap: Ember
Yazar
Eleanor Moon
Okur
1.3M
Bölüm
55
“Yatağıma giren sendin, hatırladın mı?”
Acı bir kahkaha attım. “Kendin de söyledin, Logan. Genç ve aptaldım. Ama şimdi seni eşim olarak istediğimi sanıyorsan, asıl aptal sensin!”
Ember sürü hayatından kaçtığını sanıyordu. Alpha eşi onu arkasında bıraktığı dünyaya geri çekene kadar, kendi şartlarıyla yaşadığı dört yıllık bir özgürlüğü olmuştu. O, Ember’ın yokluğunu umursamadığı her anı geleceklerini kurarak ve kurtadam tarihindeki en büyük sürü birleşmesini planlayarak geçirmişti. Şimdi Ember’ın inşa ettiği tüm duvarlar yıkılıyor. Eski yaralar yeniden açılıyor, arzular su yüzüne çıkıyor ve Ember, kendini bulmanın yolunun çekip gitmekten mi yoksa kalmaya cüret etmekten mi geçtiğine karar vermek zorunda kalıyor.
Anı
EMBER
Aynadaki yansımama baktım, başımı eğerek öldürecek kadar keskin kuyruklu eyeliner'ımı kusursuzlaştırdım. Dumanlı farımı dağıttıktan sonra ortaya çıkan sonuca hayranlıkla baktım.
Mükemmel.
Bu gece tam da görünmek istediğim gibiydim.
Alt katta hoparlörlerden gelen yüksek bas sesi evi titretiyordu. Parti çoktan hızını almıştı. Annem ve babam on dokuzuncu yaş günüm için haftalardır plan yapıyorlardı.
Annem heyecandan adeta parlıyordu. Eşimi bulmam fikrini kafasına çok takmıştı. Koca bir yıl geçmişti. Annem ve babam artık sabırsızlanıyordu. Bu yüzden geçen yıldan daha da büyük bir parti veriyorlardı. Bu gece eşimi bulacağımı umarak tanıdıkları tüm bekar alfaları davet etmişlerdi.
Gözlerimi devirdim.
Birinin beni sahiplenmesi için sabırsızlanıyorlardı.
Ben ise buradan kurtulmak için sabırsızlanıyordum. Bir yılımı not ortalamamı yükseltmek ve ekstra dersler almak için harcamış, böylece Columbia Üniversitesi'nden tam burs kazanmıştım.
Üniversite. New York. Hayalimdeki hayat.
Gitmeme izin vermeleri için onları ikna etmek zor olmuştu. Kurtadamlar genellikle sürü hayatını bırakıp gitmezlerdi. Ama ben daha fazlasını istiyordum. İnsanların gittiği bir üniversite, şehrin ışıkları ve özgürlük istiyordum. Hepsi pekiyi olan notlarımla eğitimimi tamamen bedavaya getirmiştim.
Buradan kurtuluyordum.
Zaten burada pek bir yerim de yoktu.
Babam Alfa Jayden güçlü ve saygın biriydi. Ülkedeki en köklü orta sınıf sürülerden birinin lideriydi. Sürü onun yönetimi altında çok iyi durumdaydı. Ama erkek bir varisi yoktu. Bu yüzden ondan sonra başa kimin geçeceği sorusu her zaman akılları kurcalıyordu.
Gerçi bunun bir önemi yoktu. Babam hala gençti ve görevi bırakmaya hiç niyeti yoktu. Benim de başa geçmek gibi bir ilgim yoktu. Teknik olarak yapabilsem bile istemiyordum. Kadın bir alfa. Görülmemiş bir şey değildi. Hem soyum hem de gücüm buna uygundu.
Ama ben başka bir şey istiyordum.
Sürü hayatı beni boğuyordu. Kurallar, beklentiler, sürekli göz önünde olmak...
Annem babamla tanıştığında sadece on sekiz yaşındaydı. Luna olmuş ve üniversiteye gitme hayalinden vazgeçmişti. Bunun yerine şifacı eğitimini ve anneliği seçmişti.
Neden bir çocuk daha yapmadıklarını hiç anlamamıştım. İhtiyaç duydukları varis tam olarak ben değildim.
Derin bir nefes vererek eyeliner'ı masaya bıraktım.
Bu gece bunları düşünme gecesi değildi. Geçmişi de düşünmemeliydim.
Yine de anılar aklıma sızmaya devam ediyordu.
Bu yaş günüm, müzik, ışıklar ve o boğucu ilgi... Her şey geçen yıla çok benziyordu.
On sekizinci yaş günüm.
Her şeyin değiştiği o gece.
Dudaklarımı ısırdım. Beni esir almadan önce duygularımı bastırmaya çalıştım.
Bu gece olmaz, Ember.
Lütfen... bu gece olmasın.
Maalesef geçmişin kendini hatırlatmak gibi acımasız bir huyu vardı. Asla kaçamadığım bir döngüde sürekli tekrar ediyordu. Küçücük bir şey bile anıları geri getirebilirdi. Bir elbisenin rengi, makyajımı yapış şeklim veya müziğin ritmi bu anıları tetikleyebiliyordu.
Kapımın hızla açılma sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
“Tatlım, hala hazır değil misin? Herkes aşağıda seni bekliyor!”
Annemin sesi neşeli, gülümsemesi sıcaktı. İçimde kopan fırtınadan tamamen habersizdi.
Zorla gülümsedim. Onu rahatlatmak için bir şeyler yapmak istedim. Ama bu gülümseme gözlerime ulaşmıyordu.
Keşke bilseydi...
Ne yaptığımı. Neler yaşadığımı. Derinlere gömdüğüm o utancı, kalp kırıklığını ve acıyı... Bir an için gözlerimi sımsıkı kapattım.
Düşüncelerimin tekrar karanlığa gömülmesine izin veremezdim. Bu kadarı çok fazlaydı. Bunu bir daha asla düşünmek istemiyordum.
Yavaş ve sakinleştirici bir nefes aldım. Gözlerimi açtığımda annemin beni dikkatle izlediğini gördüm.
“İyi misin, tatlım?”
Zorla küçük ama çok neşeli bir şekilde gülümsedim. “İyiyim.”
İkna olmuş gibi görünüyordu. Başını sallayarak elime uzandı.
“Hadi, herkes seni bekliyor! Bugün başka sürülerden bir sürü bekar alfa da ziyarete geldi. Herkes çok heyecanlı. Onların eşi olup olmayacağını görmek için bekliyorlar!”
Sanki bu çok heyecan verici bir habermiş gibi şakayla göz kırptı.
Sıkıntıyla nefes vererek başımı salladım. “Ah, anne.”
Bunun mümkün olduğunu biliyordum. Ama bunu aramıyordum. Şu an hayatımda bir erkeğe ihtiyacım yoktu. Kesinlikle bir eş de istemiyordum. Hayatımda bir şeyler başarmaya kararlıydım. İnsanların dünyasına adım atacak ve bir kariyer yapacaktım. Başarılı olmak istiyordum. Özgür olmak istiyordum.
Peki ya bu sürü?
Her acı anıyı saklayan bu duvarlar?
Her şeyi arkamda bırakmaya hazırdım.
Yeniden nefes almaya hazırdım.
Biraz enerji toplayarak etrafımda döndüm. Elbisem de benimle birlikte savruldu. Bu annemi hafifçe kıkırdattı.
“Nasıl görünüyorum?” diye sordum. Ona en kendinden emin gülümsememi sundum.
Yüz ifadesi yumuşadı. “Çok güzel. Tek kelimeyle mükemmel, tatlım.”
Sırıttım. “Ne de olsa senin genlerini taşıyorum, anne.”
Koluna girmeden önce şakacı bir tavırla yanağına hafifçe vurdum.
“Hadi gidelim.”
Sonra da ileri doğru bir adım attım. Geçmişimin hayaletlerini ait oldukları yerde bıraktım. Tekrar zoraki ve kocaman bir gülümseme takındım.
Merdivenlerden aşağı indik. Bizi gülümseyen yüzler, arkadaşlarımız ve ailemiz karşıladı. Annem haklıydı. Bu gece burada bir sürü alfa vardı. Açıkçası ülkedeki en eski soylardan biriyle eş olma şansını umuyorlardı.
Başımı sallayarak hafifçe ve alaycı bir şekilde güldüm. “Sanki kazanılacak bir ödülmüşüm gibi,” diye mırıldandım.
Annem parlayan gözlerle, “Tabii ki öylesin tatlım,” diye cevap verdi. “Seninle eş olan herkes çok şanslı olur.”
“Eşini bulursan babanın ne kadar mutlu olacağını da biliyorsun. Sürüleri birleştirmeyi planlamak için sabırsızlanıyor.”
Ona ters bir bakış attım. “Sürüleri birleştirmek mi? Ciddi misin anne?”
Sadece yaramazca göz kırptı. “Ya da belki seninle birlikte yönetecek birini bulursun. Kendin de o çok önemli kadın alfa olabilirsin.”
Bu sözler beni kahkahaya boğdu. “Ah, sen çok romantiksin anne.” Başımı sallayarak babamın yanına yürüdüm. Yanağına hızlı bir öpücük kondurdum.
Babam sıcak bir sesle, “Çok güzel görünüyorsun, Nohut,” dedi.
Kıkırdadım. Bana taktığı bu eski lakaba sevgiyle gözlerimi devirdim.
“Benim küçük kızım ne ara böyle güzel bir genç hanıma dönüştü?” diye mırıldandı. Bakışları yumuşak ve gururluydu. Sonra anneme uzanıp onu yanına çekti.
Ona bakıp gülümsedim. Buraya ait olmanın o tanıdık sıcaklığını hissettim. Bu gece, gitmeye bir adım daha yaklaşmak anlamına gelse bile...
Ama önce içki almalıydım.
Odayı gözden geçirdim. Bana dik dik bakan birkaç tatlı çocuk gördüm. Sessizce kadeh kaldırarak beni selamlıyorlardı.
Ben de onlara göz kırptım. Yakındaki bir tepsiden içki alırken sırıttım. Aşk aramıyordum. Ama iyi vakit geçirmeyi seviyordum. Böylesi daha kolaydı. Flört ederek, içerek ve dans ederek kendimi meşgul edersem zihnim gitmemesi gereken yerlere gitmezdi.
Anneme sırıtarak, “Sanırım kalabalığa karışacağım,” dedim.
Düşünceli bir şekilde mırıldandı. Kulağımın arkasına düşen bir saç tutamını sıkıştırdı. “Olur tatlım. Ama bilgin olsun, Logan'ı da davet ettim.”
İçtiğim şey boğazıma diziliyordu. “Ne yaptın dedin?!”
Masum masum gözlerini kırpıştırdı. “Bence ikinizin artık konuşmuyor olması çok saçma. Nedenini söylemeyi de reddediyorsun. Ella ve ben artık bu işi kesin olarak çözmenin zamanının geldiğini düşündük. Sonsuza kadar birbirinizden kaçamazsınız.”
Midem kasıldı. Bardağımı masaya bıraktım ve yavaşça derin bir nefes aldım. Bunun olacağını tahmin etmeliydim. Tek kaşımı kaldırarak, “Neden birbirimizden kaçmaya devam edemiyormuşuz?” diye sordum.
Sinirlenmemi görmezden gelerek sırıttı. “Sadece içime öyle doğuyor.”
Bıkkın bir iç çektim. “Anne, ikinizin de kendinize gelmesi lazım. Logan'la benim eş olma ihtimalimiz kelimenin tam anlamıyla sıfır.”
İkna olmuş görünmüyordu. Ama ona neden Logan'ın eşim olmadığına bu kadar emin olduğumu söyleyemezdim. Ne olduğunu asla bilemezdi.
Sinirle oflayıp arkamı döndüm. “Bu hayallerden vazgeç anne.”
Ve bunu söyledikten sonra kalabalığın arasına karıştım.
LOGAN
Dikiz aynasına baktım. Uzaktaki sürü evini izledim.
Bir süredir Yeni Ay Sürüsü'nün dışında arabayı park etmiş bekliyordum. İçeri girip girmemeyi düşünüyordum.
Mecbur olduğumu biliyordum. Ama bundan çok korkuyordum.
Sıkkın bir şekilde iç çekerek elimi saçlarımdan geçirdim. Ensemi tutup yavaşça nefesimi bıraktım.
Geçen yıl her şeyi o kadar boktan idare etmiştim ki...
Ember'la olanları.
Suçluluk duygusu hep aklımın bir köşesindeydi ve beni yiyip bitiriyordu. Tabii ki annem ve babam bunu fark etmişti. Annem o zamandan beri beni sıkıştırıyordu. Onların sürüsünden neden kaçtığımı, neden artık hiç ziyarete gitmediğimi sorup duruyordu.
Üniversitedeyken onlardan kaçmak o kadar da zor değildi. Ama artık dönmüştüm. Yeni Ay Sürüsü'nden neden hala veba gibi kaçtığımı onlara açıklamak giderek zorlaşıyordu.
Elimi yüzüme sürdüm ve derin bir nefes aldım. Açıkçası Ember da benden kaçıyordu. İşin doğrusu?
Onu suçlamıyordum.
Ama artık dönmüştüm. Gerçekten buradaydım. Onunla yüzleşmekten başka çarem yoktu.
Ailelerimiz her zaman yakındı. Sürülerimiz müttefikti. Hep sessiz bir umut olduğunu biliyordum. Bir gün Ember'la eş olacağımızı ve sürülerimizin birleşeceğini umuyorlardı.
Ember'a karşı her zaman zaafım olsa da... Çocukken onu zorbalardan korurdum. Ama o sadece buydu. Göz kulak olduğum bir çocuk. Başka bir şey değil.
İnkar edemezdim... Çok seksi bir vücudu vardı. Yine de bu düşünce bana tuhaf geliyordu. Ona hiçbir zaman o gözle bakmamıştım. Hele de üniversiteli kızlar ve şehrin ışıklarıyla çevrili bir halde partilemekle meşgulken...
Er ya da geç yanımda bir luna olması gerektiğini biliyordum. Ama bunun üzerine pek düşünmemiştim. Zamanı gelince olur diye düşünüyordum.
Doğrusunu söylemek gerekirse... İnsanların dünyasında çok eğleniyordum. Kurtadam meseleleri için endişelenemezdim.
Ama hayatımın o kısmı artık bitmişti...
Finans ve Yönetim alanında yüksek lisansımı tamamlamış ve geri dönmüştüm. Sürüyü babamdan devralmaya hazırdım. Doğduğumdan beri bana biçilen bu role adım atmaya hazırdım.
Odaklanma zamanı gelmişti.
Sorumluluk alma zamanıydı.
Ve bunun için komşu sürülerle iyi ilişkiler kurmam gerekiyordu. Buna Yeni Ay Sürüsü de dahildi.
İç çektim. Gerginliğimi atmaya çalışarak omuzlarımı geriye doğru hareket ettirdim. Sonra derin bir nefes alarak arabanın kapısını açtım ve dışarı çıktım.
İstesem de istemesem de içeri girecektim.
