Eş Bağından Kaçış 3. Kitap: Ember
Yazar
Eleanor Moon
Okur
659K
Bölüm
66
“Yatağıma giren sendin, hatırladın mı?”
Acı bir kahkaha attım. “Kendin de söyledin, Logan. Genç ve aptaldım. Ama şimdi seni eşim olarak istediğimi sanıyorsan, asıl aptal sensin!”
Ember sürü hayatından kaçtığını sanıyordu. Alpha eşi onu arkasında bıraktığı dünyaya geri çekene kadar, kendi şartlarıyla yaşadığı dört yıllık bir özgürlüğü olmuştu. O, Ember’ın yokluğunu umursamadığı her anı geleceklerini kurarak ve kurtadam tarihindeki en büyük sürü birleşmesini planlayarak geçirmişti. Şimdi Ember’ın inşa ettiği tüm duvarlar yıkılıyor. Eski yaralar yeniden açılıyor, arzular su yüzüne çıkıyor ve Ember, kendini bulmanın yolunun çekip gitmekten mi yoksa kalmaya cüret etmekten mi geçtiğine karar vermek zorunda kalıyor.
Bölüm 1 Anı
Aynada yansımama bakıyorum, başımı yana eğip mükemmel kuyruklu eyeliner'ımı çekiyorum—öldürecek kadar keskin.
Dumanlı farı dağıtırken alt dudağımı konsantrasyonla ısırıyorum. Mükemmel. Bu gece tam istediğim gibi görünüyorum. On sekiz.
Sonunda. Alt katta hoparlörlerden gelen bas evi titreterek sarıyor—parti çoktan alevlenmiş.
Ailem haftalardır bunu planlıyor.
Annem heyecandan adeta ışıldıyor, tek çocuğunun eşini bulmak üzere olduğu fikrine kafayı takmış durumda. Gözlerimi deviriyorum.
Sahiplenilmem için can atıyor. Bense bir an önce buradan gitmek için sabırsızlanıyorum. Üniversite. L.A. Hayalim.
Gitmeme izin vermeleri için onları ikna etmek tam bir savaştı—kurt insanlar genellikle sürüden ayrılmaz. Ama ben daha fazlasını istiyorum.
İnsan üniversitesi, şehir ışıkları ve özgürlük istiyorum. Hep birinci olan karnelerimle tam burslu kazandım. Gidiyorum.
Zaten burada bana yer yok ki.
Babam, Alfa Adrian, saygın ve güçlü biri; ülkedeki en büyük orta seviye sürülerden birinin lideri. Sürü gelişip büyüyor.
Ama erkek bir varis olmadığı için ondan sonra kimin devralacağı sorusu hep havada kalıyor. Gerçi bunun pek önemi yok.
Hâlâ genç—görevi bırakması için daha çok var. Ve benim devralma gibi bir niyetim yok. Teknik olarak yapabilecek olsam da. Kadın Alfa. Duyulmamış bir şey değil.
Soy bende. Güç de bende. Ama ben daha fazlasını istiyorum. Sürü hayatı boğucu. Kurallar, beklentiler, sürekli üzerimde olan gözler...
Annem babamla tanıştığında benim yaşımdaymış—hemen eşleşmişler, Luna olmuş ve kısa sürede bana hamile kalmış.
Neden başka bir yavru yapmadıklarını hiç anlamamıştım. Alfalar için soy çizgisi genellikle bir halef doğduğunda sona ererdi.
Ve şey… Ben tam olarak ihtiyaç duydukları halef değildim. Keskin bir nefes verip eyeliner'ımı bırakıyorum.
Bu gece bunları düşünmenin sırası değil—geçmişi de kurcalamanın. Ama yine de anılar sızıyor içeri.
Bu doğum günü—müzik, ışıklar, boğucu ilgi—o geceye fazlasıyla benziyor. Sweet 16'ım. Her şeyi değiştiren gece.
Dudağımı ısırıyorum, duygular yerleşmeden onları bastırıyorum.
Ama geçmiş kendini geri sarmanın bir yolunu her zaman buluyor, asla kaçamadığım bir döngüde tekrar tekrar oynuyor. Bu gece değil, Ember. Bu gece değil...
Ne yazık ki en ufak bir şey—bir elbisenin rengi, makyajımı yapma şeklim, müziğin sesi—o anıyı tetikleyebiliyor.
Ve bir anda kendimi o anın içinde buluyorum. Kalbim sıkışıyor, gözlerimi kapatıp geçmişin beni içine çekmesine izin veriyorum… Çok mutluydum. Çok aptaldım.
Daha genç ve saftım— Lise arkadaşlarımla kıkırdayarak Sweet 16'ımın her küçük ayrıntısını planlıyordum.
Mükemmel elbiseyi arıyordum, süslemelere, müzik grubuna ve kimi davet edeceğime kafayı takmıştım. Ve tabii ki Logan. Logan.
Nefes kesecek kadar yakışıklı Alfa varisi komşumuz. Sürülerimiz her zaman dost olmuştu, topraklar arasında iyi ilişkiler sürdürülmüştü.
Ve hatırlayabildiğim kadar eskiden beri ona umutsuzca, çılgınca âşıktım. Çocukluğumdan beri, gerçekten.
Benden dört yaş büyüktü—ben daha küçük bir kızken o çoktan bir erkek olmuştu. Bana hiçbir zaman öyle bakmamıştı.
Evet, bazen benimle takılırdı—eğlenceli, çekici, zahmetsizce kendisi. Ama gerçeği biliyordum. Onun gözünde bir çocuktum. Ve sonra gitti.
Üniversiteye. Benden uzağa. Sadece on dört yaşındaydım ve gözlerim şişene kadar ağladım.
İki yıl boyunca uzaktan onun hayatına takıntılı bir şekilde takılarak kendimi deli ettim.
Sosyal medyadan onu izledim, çılgın gecelerini, bitmeyen partilerini, kızları takip ettim— Tanrım, o kızlar. Ama o bir kez bile arkasına bakmadı.
Sanki var olduğumu unutmuş gibiydi. Taşıyamayacağım kadar ağırdı bu.
O yaz, Sweet 16'ım benim şansım olacaktı—sonunda onu tekrar göreceğim, sonunda dikkatini çekeceğim an.
Partime gelecek, beni görecek ve aslında hep beni istediğini anlayacaktı... Tabii ki annem ailesini davet etti.
O ve annesi Esmeralda neredeyse can ciğer kuzu sarmasıydılar ve tam olarak ne düşündüklerini biliyordum. Umut ediyorlardı. Plan yapıyorlardı.
Eşleşmemizi istiyorlardı. Ve ben de bunu hayal ediyordum—çaresizce, takıntılı bir şekilde.
Zihnim “ya olursa”larla dolup taşıyordu, bedenim kalbimin tutunduğu hayallere yetişmeye çalışıyordu.
On altı yaşındaydım—hormonal, huzursuz ve acı verecek kadar saftım. Bedenim değişiyordu ve şeyler keşfetmeye başlamıştım… şeyler. Yeni şeyler.
Aklımı ona doğru serbest bıraktığımda cildimi ürperten ve nefesimi kesen şeyler.
Büyüleyici göründüğümü biliyordum—kıvrımlı, ince bedenim ve uzun bacaklarım gittiğim her yerde başları döndürüyordu. O yaşta model olabilirdim.
Birçok ajanstan teklif bile aldım ama babam beni insan dünyasına öyle bırakmaya razı olmadı—bir şekilde ifşa olacağımızdan çok korkuyordu.
Yine de özgüvenime iyi gelmişti ve kendimi çok büyümüş hissediyordum. Ve o gece? O gece mükemmel olacaktı. Benim gecem.
İlk öpücüğümü onunla planlamıştım. O olmalıydı. Beni fark ettirecektim. O gece sonunda beni görecekti. Yan kapının küçük kızı olarak değil.
Alfa'nın kızı olarak değil. Bir kadın olarak görecekti beni. Müzik yüksekti, ışıklar loş ve pırıl pırıldı, ev insanlarla doluydu.
Annem elinden geleni yapmıştı—süsler, peri ışıkları, bir düğüne yakışacak kadar gösterişli bir pasta. Herkes oradaydı.
Avizenin altında parlayan elbiseler giymiş kızlar, en güzel gömleklerini giyip duvarlara yaslanmış erkekler, sırıtarak ellerinde içkileriyle.
Bazıları benimle flört etti ama ben fark bile etmedim. Çünkü bekliyordum. Onu. Logan'ın geleceğinden o kadar emindim ki.
Annem onu bizzat davet etmişti, Esmeralda'ya gelmesini sağlaması için neredeyse yalvarmıştı.
Bu büyük bir olaydı—Sweet 16, bir kurt insanın yetişkinliğe doğru attığı ilk büyük adım. Ama gece ilerledikçe o hiç gelmedi.
Başta kendime sadece geciktiğini söyledim. Asla gelmeyecekti. Birazdan gelir. Sonra bir saat geçti. Ve bir saat daha.
İnsanlar dans etmeye, gülmeye, içmeye devam etti. Ama umurumda değildi. Gözlerim kapıya yapışmıştı, kalbim bir ipliğe asılıydı.
Gece yarısına geldiğinde o iplik kopmuştu. Gelmeyeceğini anladım ve tamamen, paramparça olmuştum. Onun için hiçbir şey ifade etmiyor muydum?
Hiçbir şey mi? Haftalarca bu anı hayal etmiştim, nasıl içeri gireceğini, beni mükemmel elbisemle göreceğini ve— Ne olacağını?
Beni ayaklarımdan mı kaldıracaktı? Birden aslında hep beni istediğini mi anlayacaktı? Aptalca. Hiç bu kadar aşağılanmış hissetmemiştim. Bu kadar küçük.
Parti etrafımda devam ediyordu ama büyü çoktan ölmüştü.
İnsanlar dans etti, müzik çaldı, içkiler aktı—ama sanki ben artık orada değildim.
Kalabalık bir odanın ortasında cansız duruyordum, umursamayan, muhtemelen var olduğumu bile unutmuş birini bekliyordum.
Ve o gece her şeyi değiştirdi...
