Aletler Arasında Motorcunun Yakutu 2. Kitap: Deven'in Meleği
Yazar
Raven Wimberley
Okur
18.7K
Bölüm
16
Deven, sevginin gürültülü, motorların daha da gürültülü olduğu ve sadakatin derinlere işlediği bir motosikletçi ailesinde büyür. Sıradan bir sürüş sırasında, kucağında bebeğiyle yol kenarında mahsur kalmış Angel’ı bulur; kadının tüm hayatı bozulmuş bir arabaya sığmıştır. Genç, bitkin ve çaresiz olan Angel, katı ebeveynleri tarafından dışlanmış ve eski sevgilisi tarafından terk edilmiştir. Deven, güven veren tavrı ve sağlam yüreğiyle devreye girer; ona kasabaya kadar ve hiç beklemediği bir dünyaya —sıcaklık, ikinci şanslar ve onun içindeki gücü kendisinden bile önce gören bir adamla dolu bir dünyaya— rehberlik eder. Hayatları birbirine karıştıkça, eski yaralar iyileşmeye ve yeni bir umut kök salmaya başlar.
Motorcu Bir Tamirci
DEVEN
Kardeşim ve benim hayata zor bir başlangıcımız oldu. Biyolojik anne babamız kesinlikle çocuk sahibi olmaması gereken insanlardı. Hatta birlikte bile olmamaları gerekirdi. Isaac'i bundan korumak için elimden geleni yaptım. Onların kötü muamelesinin çoğunu ben üstlendim.
Bir öğretmen vücudumuzdaki bazı morlukları fark etti. Ardından polis ve çocuk esirgeme kurumu devreye girdi. Sonuç olarak koruyucu ailelerin yanına yerleştirildik. Bazı evler fena değildi. Ama yine de istenmeme ve sevilmeme acısını içimizde bıraktılar.
Ben on beş, Isaac ise on üç yaşına geldiğinde genç bir çift geldi. Bu küçük kasabadaki yetimhanede kalan tek büyük çocuklar bizdik. Bu yüzden geri planda durdum. Yirmili yaşlarındaki genç bir çiftin iki ergeni evlat edinmek isteyeceğine hiç ihtimal vermiyordum.
Ben başka yere bakarken kadın gelip yanıma oturdu. Bana sorular sormaya başladı. Isaac'e doğru baktım. İri yarı, motorcu adamla konuştuğunu ve top oynadığını gördüm.
“Dinle, hanımefendi. Büyük çocukları evlat edinmek istemediğinizi biliyorum. O yüzden hiç uğraşmayın. Sadece gidin küçük bir çocuk seçin ve beni yalnız bırakın.”
“Ben kiminle konuşmak istersem onunla konuşurum.”
Bu bizim ilk konuşmamızdı. Birkaç ay boyunca defalarca ziyaretimize geldiler. Sonunda inadım kırıldı ve onlara değer vermeye başladım.
Evrak işleri bitip de resmen onların çocukları olduğumuzda fikirlerini değiştireceklerini düşünmüştüm. Çünkü Annem tam o sıralarda hamile olduğunu öğrenmişti. Ama tabii ki fikirlerini değiştirmediler.
Bu on yıl önceydi. Onların yardımı ve desteği sayesinde okuldan erken mezun oldum. İşletme üzerine üniversite diplomamı aldım. Bugünlerde dükkanda Annem ve Babamla çalışıyordum. Arabaları ve motosikletleri tamir ediyordum ama işimin çoğunu ofiste yapıyordum.
Bugün Stephan ile buluşmak için kasabaya indim. Stephan babasının oto yedek parça dükkanında çalışıyordu. Dün gece gelen bir araba için birkaç parça almam gerekiyordu.
Öğlen trafiğinden kaçmak için dönüş yolunda ıssız yolları kullandım. Yolun kenarında bir araba gördüm. Arabanın kaputundan dumanlar yükseliyordu. Babam bana yardıma muhtaç birini asla geride bırakmamayı öğretmişti. Bu yüzden arabamı arkasına park ettim ve yanına yürüdüm.
Yanına gittiğimde gördüğüm manzara hiç beklediğim gibi değildi.
Dalgalı açık kahverengi saçları olan güzel bir kız duruyordu. Dizden kesilmiş bir kot pantolon ve mavi bir atlet giymişti. Sağ kucağında bir bebek tutuyordu. Küçük çocuk pek büyük değildi. Muhtemelen altı aylıktan büyük olamazdı. Saçlarının biraz daha koyu olması dışında tıpkı annesine benziyordu.
“Hey, şey… yardıma ihtiyacın var mı?” diye sordum. Bir yandan da ensemi kaşıdım. Vay canına, gerçekten çok güzeldi.
Tiz bir çığlık attı.
“Kahretsin, özür dilerim. Seni korkutmak istememiştim. Ben Deven. Buradan geçerken yardıma ihtiyacın olduğunu gördüm. Ben bir tamirciyim, istersen arabaya bir bakabilirim.”
“Hayır, sorun değil. Ne yapacağımı düşünürken dalıp gitmişim. Ben Angel, bu da Adam. Lütfen, her türlü yardıma minnettar kalırım. Yalnız pek fazla param yok.” Bunu söylerken utanmış gibi başını öne eğdi.
“Ücretsiz.” dedim. Arabasına bakmaya başladım ve sadece radyatöre biraz su koyulması gerektiğini fark ettim. Kamyonetime geri döndüm. Bu tür durumlar için yanımda taşıdığım büyük su bidonunu çıkarıp geri yürüdüm.
“Sadece biraz suya ihtiyacı varmış, büyütülecek bir şey değil. Kasabaya yeni mi geldin yoksa sadece buradan geçiyor musun?”
“Ah, şey… Bir süre burada kalacağım. En azından yoluma devam edecek parayı bulana kadar.”
“Nerede kalıyorsun?” Bir şeyler garip gelmişti. Bana her şeyi anlattığını sanmıyordum.
“Oh, şey, kasabada bir motelde.” Gözlerimden başka her yere bakıyordu. Açıkça bana yalan söylüyordu.
“Kasabaya kadar seni arabamla takip etmeme izin ver. Böylece araban sorun çıkarırsa sana yardım etmek için orada olurum.” Başını sallayarak onayladı. O bebeği koltuğuna bağlarken ben de kaputu kapattım ve eşyaları kaldırdım.
Kısa bir süre sonra, motelin nerede olduğu hakkında hiçbir fikri olmadığını anladım. Bu yüzden ona arabamın farlarıyla yol göstermeye başladım. Sonunda oraya vardığımızda, onunla birlikte ofise girdim.
Resepsiyondaki kadın, kulüp üyelerinden birinin kızıydı. Bu yüzden ona önceden mesaj atarak bir aylığına oda kiralamak istediğimi söylemiştim. Ücreti benim ödeyeceğimi belirttim. Ancak yanımdaki kıza paranın peşin değil, konaklama sonunda ödeneceğini söylemesini rica ettim.
Burası aile tarafından işletilen küçük bir pansiyondu. Bu yüzden onun hem karnını doyurabileceğini hem de güvende olacağını biliyordum.
Bebeği çıkarmasına yardım ederken, eşyalarını taşımama gerek olmadığını söyleyip durdu. Ama ben yardım etmekte ısrar ettim. İçeri girdiğimiz an, Janice bebeği görünce sevinçten çıldırdı.
Evet, o tam bir bebek delisiydi. Sadece on dokuz ya da yirmi yaşlarındaydı. Çok tatlı biriydi ama hayatta tek bir amacı vardı. O da anne olmaktı.
Yirmi dakika içinde Angel ve bebeğinin odaya yerleşmesine yardım ettim. Bebeğin yatağını ve oyun alanını kurdum.
“İşte bitti. Her şey hazır. Bu benim kartım. Eğer bir şeye ihtiyacın olursa beni ara.” diyerek ona kişisel cep numaramı yazdığım kartvizitimi uzattım.
“Her şey için çok teşekkür ederim. Sana ne kadar teşekkür etsem azdır.” Yüzü kızarmıştı. Yüzüne düşen bir saç tutamını kulağının arkasına sıkıştırdı. Bu sefer bebeği sol kucağında tutuyordu.
Onu orada bıraktım. Hiç istemesem de aldığım parçayı dükkana götürmem gerekiyordu. Resepsiyonda durdum ve odanın parasını ödemek için kartımı verdim.
İşe vardığımda, Anneme yol kenarında gördüğüm güzel kızdan bahsetmeden edemedim. Anneme o ve bebeği hakkında her şeyi anlattım. Annem bana sadece kıkırdayarak güldü. Tanıştıklarında Babamla ikisinin de böyle olduklarını söyledi. Babamın bu konuda ne kadar emin olduğunu anlattı. Kendisinin ise ona bir şans vermekte bile ne kadar isteksiz olduğundan bahsetti.
***
Aradan birkaç gün geçmişti. Babamın kulüpte bana ihtiyacı vardı. Kulübün diğer İnfazcısı olan Carl'ın işini devralacaktım. Adam altmış yaşına merdiven dayamıştı. Karısı, çocukları ve yeni doğan torunuyla daha fazla vakit geçirmek istiyordu.
Şimdi barda oturmuş babamla bira içiyordum. Sonra bir çığlık duydum. Hepimiz silahlarımız hazır bir şekilde dışarı fırladık. Fakat çığlık atan kişinin kim olduğunu görmeye hiç hazır değildim.
