Günün Yankıları
Yazar
Lily Blackwood
Okur
19.3K
Bölüm
30
“Geçmişinden kaçabilecek mi… yoksa her şeyi gören o adama mı teslim olacak?”
Ariel, nefesleri ve uykuları çalan o şiddetten kurtulduktan sonra, her yumuşak dalgayla birlikte kendine yavaş ve huzurlu bir sahil hayatı kurar. Kendi halindedir, sessizdir, dünyasını sakin tutar… ta ki Aaron; fikirleri, sıcaklığı ve uyarı levhasıyla gelmesi gereken o gülümsemesiyle bir kıvılcım gibi hayatına dalana dek. Aaron onu yeniden hayatta hissetmeye zorlar ve bu, Ariel’i kaçtığı gölgelerden bile daha çok korkutur. Ancak arzu tam adımlarını sağlamlaştırmaya başlamışken, gömdüğü geçmişi kıpırdanır ve ona doğru uzanır. Şimdi Ariel bir yol ayrımında; ya güvenli limanında saklanmaya devam edecek ya da her bir çatlağını görüp yine de ona daha çok sokulan adama elini uzatacak.
Bölüm 1: Suların Çekilmesi
ARIEL
Plaj neredeyse boştu. Tam da Ariel'in sevdiği gibiydi.
Kıyı boyunca yavaşça yürüdü. Çıplak ayakları her adımda serin ve ıslak kuma basıyordu. Dalgalar, onu her zaman sakinleştiren o eski ve telaşsız hâliyle kıyıya vurup geri çekiliyordu.
Daisy önden koşuyordu. Altın rengi tüyleri soluk sabah ışığında parlıyordu ve kuyruğu durmadan, neşeyle sallanıyordu.
Güneş ufukta henüz yeni yükselmişti. Okyanusu kehribar ve uçuk pembe tonlarına boyuyordu. Duyulan tek ses dalgalar, rüzgâr ve Daisy'nin kaçan bir kuşa koşarken çıkardığı havlama sesleriydi.
Ariel yavaşça derin bir nefes aldı. Etraf tuz ve yasemin kokuyordu. Buraya taşınalı üç yıl olmasına rağmen henüz adını koyamadığı yabani bir koku daha vardı. Bu, onun gün içindeki en sevdiği saatti.
Dünya tamamen ona aitti. Hiçbir ses, soru veya haber yoktu. Sadece deniz, köpeği ve geriye kalanlardan inşa ettiği dikkatli, sessiz hayatı vardı.
Bu kasabayı bilerek, tıpkı birinin saklanacak bir yer seçmesi gibi seçmişti. En bariz yer olduğu için değil, sakin olduğu için burayı tercih etmişti. Burası küçüktü. İnsanların kendi hayatlarına baktığı ve okyanusun sesinin her zaman haberlerden daha yüksek olduğu bir yerdi.
Eğilip kumdan pürüzsüz, beyaz bir denizkabuğu aldı. Onu parmaklarının arasında çevirdi ve üzerindeki küçük kusurları inceledi. Dürüst olmak gerekirse, bu kabuk ona kendini hatırlatıyordu. Şekil alana kadar hırpalanmış, zamanla pürüzsüzleşmiş ama bir şekilde hâlâ bütün kalmış bir şeydi.
Kabuk elinden kayıp tekrar dalgaların arasına karıştı. Onun gidişini izledi.
Kolları iki yanında serbestçe sarkarken ve gözleri ufuktayken hâlâ orada duruyordu. Sonra ceketinin cebindeki telefonu titredi. Kimin aradığını zaten biliyordu.
Em
Bu geceki planımız hâlâ geçerli mi? Evet de. Düşünme, sadece evet de.
Ariel mesaja uzun uzun baktı. Sonra dönüp okyanusa baktı. Sonra tekrar mesaja baktı.
Emily onun hayatına, çoğu güzel sürprizin yaptığı gibi girmişti: yandan, beklenmedik bir şekilde ve itiraz etmesi imkânsız bir hâlde. Ayrıca, can sıkıcı bir şekilde, genellikle haklı çıkıyordu. Hatta üç gün önce şöyle bir mesaj atmıştı:
Em
Hokey maçı var. Jason'ın arkadaşının takımı, şehre geldiler, harika geçecek. Sonrasında oyuncular Hannigan's barına gidecek. Benimle gel. Hiçbir yere gelmiyorsun.
Ariel
Bir yerlere geliyorum.
Em
Bir tane söyle.
Ariel bir tane bile söyleyememişti. Bu yüzden, mantığına karşı gelerek şu cevabı yazmıştı:
Ariel
İyi. Sadece bir içki. Geç saate kadar kalmam.
Em
EVEEET. Altıda orada olacağım. Mavi üstünü giy.
Ariel
Benim mavi bir—
Em
Biliyorum. Ben getiriyorum.
Ve şimdi, Emily'nin son mesajıyla birlikte Ariel telefonunu ters çevirip koydu. Yürüyüşünü huzur içinde bitirdi.
***
Saat altı olduğunda Ariel duş almış, rimelini sürmüş ve Emily'nin o öğleden sonra bıraktığı uçuk mavi, örgü üstü giymişti. Kendi kendine, bu buluşmayı tamamen öylesine kabul ettiğini söylüyordu.
Botlarını bağlamayı bitirmeden Emily'nin kornası çaldı. Emily her zamanki gibi tam vaktinde gelmişti; çünkü onun, anlaşılan saatle hiç ilgisi olmayan kendi kişisel bir zaman çizelgesi vardı.
“Vay canına, kızım,” diye seslendi Emily sürücü koltuğundan. Camı çoktan indirmişti. “Kalpleri kırmaya hazır görünüyorsun.”
“Duş almış gibi görünüyorum,” dedi Ariel, yolcu koltuğuna geçerken. “Yapabileceğim en fazla şey buydu.”
“Duş aldın, rimel sürdün ve fermuarlı bir kot pantolon giydin. Bu büyük bir çaba.”
“Bunu senin için yaptım.”
“Bunu hokey oyuncuları için yaptın, tatlım.” Emily sırıttı. Kendine has özgüveniyle ve aynalarını hiç kullanmadan arabayı garaj yolundan çıkardı. “Bu adamlar normal bir şekilde yakışıklı değiller. Aydan bile görebileceğin dişleri ve karpuz kırabilecek kadar kalın bacakları var.”
“Emily.”
“Haksız olduğumu söyle.”
Ariel elleriyle yüzünü kapattı ve elinde olmadan güldü.
Arena, Ariel'in hiç hazırlıklı olmadığı türden bir enerjiyle uğulduyordu. Kalabalığın sıcaklığı ve altındaki buzun keskin soğuğu, hoparlörlerin gümbürtüsü, patlamış mısır ve endüstriyel temizleyici kokusu... Bir de garip bir şekilde hırs kokan hafif bir koku vardı.
Emily'yi alt kattaki koltuklarına doğru takip ederken bu ortama yavaş yavaş alıştı. Koltukları oyuncu yedek kulübesinin hemen üzerindeydi. Manzara, baş döndürücü olacak kadar yakındı.
Emily bir gazoz uzatıp buza doğru işaret ederek, “Tamam,” dedi. “Maç başlamadan önce söyleyeyim, şu kırk iki numara dirsekleriyle ne yapacağını bilmiyor. Tam bir tehlike.”
“Sen hokey izlemezsin ki.”
“Ben hokey oyuncularını izlerim. Bu tamamen farklı bir uzmanlık alanı.” Emily hafifçe döndü. Profesyonel bir değerlendirme yapan birinin dikkatiyle yedek kulübesini inceledi. “Ama asıl izlemen gereken kişi onların kaptanı. On dokuz numara. Aaron Walsh. O gerçekten Tanrı'nın bir lütfu.”
Ariel gazozundan bir yudum aldı. “Bunu neredeyse her oyuncu için söyledin.”
“Aslında bunu çok az kişi için söylerim. Benim standartlarım var.” Emily buzun uzak ucunu işaret etti. Orada takım uzun ve düzenli sıralar hâlinde ısınma hareketleri yapıyordu. “Ortadaki o. Koyu renk saçlı olan. İzle.”
Ariel baktı. Onu neredeyse hemen buldu. Çok dikkatli aradığı için değil, diğerlerinden farklı hareket ettiği için onu fark etmişti. Çok rahat ve kesin bir hakimiyetle kayıyordu. Bu, insanlarda ya olan ya da olmayan bir şeydi. Eğer o içgüdü baştan yoksa, ne kadar pratik yaparsanız yapın bu yeteneği kazanamazdınız.
Buzun üzerinde tek ve kusursuz bir kavis çizerek ilerledi ve kaleye bir şut çekti. Disk üst direğe çarpıp silah sesi gibi bir sesle geri sekti. Ariel irkildi. Eski bir refleksti.
“Gördün mü?” dedi Emily.
“İyi oynuyor,” dedi Ariel.
“O tehlikeli derecede yakışıklı ve tesadüfen hokey oynuyor. Hokey burada neredeyse önemsiz bir detay.” Emily, arkadaş grubu hemen arkalarındaki sırada oturan Jason'a mesaj atmak için telefonunu çoktan çıkarmıştı.
“Jason onu biraz tanıyor. Onun aslında iyi biri olduğunu söylüyor. Bu çok şaşırtıcı, çünkü...” Eliyle buz pistini belirsiz bir şekilde işaret etti. “...böyle kusursuz bir fiziksel görünüme sahip birinin iyi biri olması pek beklenen bir şey değildir.”
Ariel tekrar buza baktı. Aaron şimdi yedek kulübesine yakındı. Bir takım arkadaşından pas alıyordu. O yüzeyde mümkün olmaması gereken akıcı bir rahatlıkla tek pateni üzerinde dönüyordu. Şakaklarındaki koyu renk saçları nemliydi. Çenesi odaklanmaktan kasılmıştı.
Ona bakıyordu. Baktığının farkındaydı. Kendi kendine, bunun güzel hareket eden herhangi bir şeye bakmakla aynı şey olduğunu söyledi. Gökyüzündeki bir kuşa ya da özellikle güzel bir dalgaya bakmak gibiydi. Sadece gözlem yapıyordu. Sonra Aaron başını kaldırdı.
Her şey uyarısız, birdenbire oldu; bu tür şeyler hep böyle olurdu. Bir an, elinde büyük bir gazozla, yeterince mesafeli duran sıradan bir seyirciydi. Sonraki an ise, sanki haberi olmadan onu izliyormuş gibi doğrudan bir bakışla, Aaron'ın gözleri buzun ötesinden onun gözlerini bulmuştu.
Isınma sesleri etraflarında devam ediyordu. Kalabalık sohbet ediyor ve itişiyordu. Emily büyük bir hevesle telefonuna bir şeyler yazıyordu. Bunların hiçbiri Aaron Walsh'un ona baktığı ve gözlerini ayırmadığı o üç saniyelik anı bozamadı. Ariel de gözlerini ondan ayıramadı.
Aaron'ın yüz ifadesi pek değişmedi. Sadece gözlerinin etrafında çok hafif bir değişim oldu. Bu tam olarak bir gülümseme değildi ama hiçbir şey de değildi. Dikkatli bir tanıma hâliydi. Sanki bir şeyi arıyormuş ve onu hiç beklemediği bir yerde bulmuş gibiydi.
Bu bakışma, bilerek yapıldığını belli edecek kadar uzun sürdü. Sanki aralarında sessiz bir iletişim kurulmuş gibi hissettirecek kadar uzundu. Sonra takım arkadaşlarından biri sopasını buza vurdu ve Aaron arkasını döndü. Büyü bozulmuştu.
Ariel derin bir nefes aldı.
“İyi misin?” diye sordu Emily, gözlerini telefonundan ayırmadan.
“İyiyim,” dedi Ariel. “Burası çok soğuk.”
“Burası bir buz pisti.”
“Biliyorum. Teşekkür ederim.”
Gazoz bardağına dik dik baktı. Nabzı hiç hoşuna gitmeyen bir şekilde hızlanmıştı. Göğsündeki bu hissin sadece arenanın havasından ve gürültüden kaynaklandığını kendi kendine kesin bir dille söyledi. Erken kalktığı ve sessiz hastalarla geçen bir haftanın ardından, gürültülü ve kalabalık bir yerde olmaya alışkın olmadığı için böyle hissediyordu.
Bunu kendi kendine büyük bir güvenle söyledi. Ancak kendini tam olarak ikna edememişti.
Zil çaldı. Işıklar değişti. Maç başladı. Ve aşağıda bir yerlerde, camın diğer tarafında, Aaron Walsh açılış vuruşu için sıraya girdi ve bir daha başını kaldırıp ona bakmadı.
Maçtan sonra takım inandırıcı bir galibiyet aldı. Emily bu galibiyeti bir doğa belgeselinin canlı ve dramatik yoğunluğuyla anlattı. Grup maçtan sonra gece havasına karıştı ve iki blok ötedeki bir barda yeniden toplandı. Bar, bira, eski ahşap ve hafiften bir kutlama havası kokuyordu.
Neon tabelalar kaldırımı kırmızı ve sarı renklere boyuyordu. Ariel ceketine sarıldı ve içeri giren Emily'yi takip etti. Şimdiden sessiz bir çıkış planı yapıyordu. Bir içki içecekti. Belki iki. Sonra eve, Daisy'nin yanına dönecekti. Saat gece on birde verandasındaki salıncağında oturduğu o özel huzura kavuşacaktı.
***
İçerideki bar loş ve gürültülüydü. Birbirini tanıyan veya tanıyormuş gibi yapmaya hazır olan insanlarla doluydu. Grupları arka tarafa yakın yüksek masaları kaptı. Herkese bir tur içki sipariş ettiler. Maç sonrası rahatlamanın tanıdık ve hoş kaosuna yerleştiler.
Ariel kendini köşeye çekti ve Emily'nin sesinin onu sarmasına izin verdi. Mekânın sıcaklığı omuzlarındaki gerginliği yavaşça azaltıyordu.
Tam da kendini gerçekten rahat hissetmeye başlıyordu. Sonra kapı açıldı. Ortamdaki değişim neredeyse anında oldu. Ariel'in nefesi hafifçe kesildi. Tuttuğu bardaktaki elleri titriyordu.
Göz göze geldiklerinde göğsünden keskin bir his geçti. Bir farkındalık hissetti. Elektriklenmişti. Kalbi hızla çarpıyordu ama gözlerini ondan kaçırıp bakışmayı kesecek gücü kendinde bulamadı.
