Going Nowhere
Yazar
R S Burton
Okur
30.5K
Bölüm
61
Scarlett Jackson yıllarını görünmezlik sanatında ustalaşarak geçirdi. Rock yıldızı bir anne ile nüfuzlu bir yetenek avcısı babanın kızı olarak, spot ışıklarının ne kadar yakıcı olabileceğini herkesten iyi biliyordu. Lisedeki yıkıcı bir ihanetin ardından, sessiz bir hayata çekildi. Anaokulu öğretmenliği. Banliyöde bir ev. Dört kedi. Erkek arkadaş yok, müzik yok, halka açık bir profil yok. Güvenli, öngörülebilir, görünmez.
Sonra Xavier Smith eve döner.
Scarlett, Xavier'ı her zaman gençlik yıllarını ona zehir eden asabi bir aile dostu olarak tanıdı. Bilmediği şey ise, onun son beş yılını Vax olarak geçirdiğidir — Scarlett'in titizlikle kurduğu o sessiz hayatın gizli fon müziği olan Going Nowhere grubunun melankolik solisti.
Duvarına posterini astığı rock yıldızı, her zaman nefret ettiği o çocuktur.
Ancak o artık o çocuk değildir.
Xavier artık daha olgun, dövmeli ve şehirden ayrıldığından beri verdiği her fevri karara yön veren ağır bir suçluluk duygusu taşıyor. Scarlett'in o özenli maskesinin ardını hemen görür — sıradanmış gibi davranan, kameralardan ürken ve müzikten nefret ettiğine yemin eden o kızı. Scarlett de onun zırhının ötesini görmeye başlar ve Xavier'ın, varlığından bile haberi yokken yıllar önce kendisi için bir aşk şarkısı yazan adam olduğunu fark eder.
Fakat birbirini istemekle birbirine iyi gelmek çok farklı şeylerdir. Xavier kendisinin bir ayak bağı olduğuna ikna olmuştur ve ne zaman Scarlett önemli olacak kadar yaklaşsa kaçar. Bu sırada, yıllarını kullanılmaktan ve incinmekten korunarak geçiren Scarlett, nihayet saklanmayı bırakıp yaşamaya başlamayı öğrenmektedir. Gizli bir yetenek. Saklı bir geçmiş. Yirmi üç yıllık bir kin besleyen bir takipçi. Ve sevgiyle yıkımı aynı ölçüde sunarak hayatına müdahale eden bir baba.
Going Nowhere, tüm hayatlarını kendilerinden kaçarak geçiren ve nihayet durup birbirlerine doğru koşmaya başlayan iki insanın ağır tempolu aşk hikâyesidir.
Bölüm 1: Onur Konuğu
SCARLETT
Doğduğum andan beri hep göz önündeydim. Annem kendi döneminin en iyi rock yıldızlarından biriydi. Babam ise en saygın yetenek ajansının patronuydu ve hâlâ da öyle. Hayatımın kolay olduğunu söylersem yalan olur.
Lise yılları pek çok nedenden dolayı korkunçtu. Ancak asıl sorun ailemden bana miras kalan bu şöhretti. Sokakta yürürken bile kameralı yabancılar beni rahatsız ederdi. Sadece bu da değil; güvendiğim insanlar beni kullandı, bana zarar verdi ve sonra da bir hiçmişim gibi beni bir kenara attı.
Huzur bulmak istiyorsam bu şöhretten kaçmam gerektiğini daha küçük yaşlardan beri biliyordum. Lise yılları bu düşüncemi iyice pekiştirdi. Gerçekten sevdiğim şeyleri gizledim. Onları o kadar derinlere gömdüm ki sonunda kendi yalanıma ben bile inandım. Çocuk gelişimi okudum ve bir anaokulunda öğretmen olarak iş buldum. Şehrin dışında sessiz bir yere taşındım ve bir Jackson değilmişim gibi davrandım.
Bir süre sonra hayatım normal görünmeye başladı. Yani yirmi üç yaşındayım, iki yatak odalı küçük bir evde dört kedimle yalnız yaşıyorum ve hayatımda hiç erkek arkadaşım yok. Ah, ayrıca hâlâ bakireyim.
Ancak geçmişim peşimi bırakmıyordu. Xavier güya bir “aile dostumuzdu”. Aynı yaştaydık, aramızda sadece birkaç saat vardı. On üç yaşımızdan beri, sırf eğlence olsun diye bana hep eziyet ederdi. Bundan nefret ediyordum ama o işkence dolu dört yıldaki en kötü şey o değildi.
Beni kullanıp bir kenara atan o grup o kadar iğrenç, o kadar ahlaksızca bir şey yapmıştı ki, sırf bu yüzden dünyadan kopuk bir hayat yaşamaya başlamıştım. Mezun olduktan sonra sadece normal olmayı değil, aynı zamanda görünmez olmayı da çok istedim. Yine de son beş yıldır her gün o yaşananları düşünmeden edemedim.
Xavier'in dönüşü, lise yıllarıma dair o hisleri ve anıları daha da büyüttü. Oysa onun bana yaptığı eziyet daha farklıydı, hatta katlanılabilirdi. Ondan ve temsil ettiği her şeyden iğreniyordum ama ondan hiçbir zaman tam anlamıyla nefret edememiştim.
Aslında bu akşam onun şerefine verilen bir kutlama yemeğiydi. İşletme okulundan dönen ve babamın bir ömür verdiği işini yerle bir edecek olan, sözde aileden biriydi.
Kapı çalındı. Gelenin onur konuğu olması gerekiyordu ama içeri hiç beklenmedik biri girdi. Gelen kişiye şöyle bir baktığımda lise yıllarıma değil, üniversite yıllarıma geri döndüm. Sanki odamdaki o poster canlanmış ve tam karşımda duruyordu. Gelen kişi Xavier değildi.
Uzun boyluydu, beklediğimden bile uzundu. Kollarında, müzik kliplerini izlerken saatlerce hayranlıkla baktığım o güzel dövmeler vardı. Üzerinde her zamanki gibi siyah kot pantolonu ve siyah tişörtü vardı. Uzun koyu renk saçları açıktı ve her zaman olduğu gibi yüzünün yarısını kapatıyordu.
Buna itiraz edecek değildim. Vax, Xavier'a göre çok daha iyi bir seçenekti. Ancak aklımda tek bir soru vardı: En sevdiğim “Going Nowhere” grubunun solisti Vax'in, ailemle birlikte annemlerin mutfağında ne işi vardı?
“Sürpriz,” dedi omuz silkerek ve saçlarını yüzünden geriye doğru itti. Doğrudan bana baktı ve dudaklarına ukala bir gülümseme yayıldı. Ela gözlerinde ne olduğunu anlayamadığım bir pırıltı vardı. Kalbimin hızla çarpmaya başladığını hissedebiliyordum ve vücudum alev alev yanıyordu.
Janie inanamayarak, “Xavier,” diye bağırdı. Öne doğru bir adım atıp onun yanağına dokundu. “Anlayamıyorum.”
Ne, Xavier mı? Şok içinde geriledim. Neden ben Vax'e bakarken, Janie aynı kişiye Xavier diyordu? Bana eziyet eden o Xavier. Ben Xavier'ı tanıyordum ve Xavier böyle görünmüyordu. Evet, aksi biriydi. Evet, sadece siyah giyinirdi ama…
Ona daha dikkatli baktıkça, aslında tam da böyle göründüğünü fark ettim. O gerçekten de Xavier'dı. Badem şeklindeki ela gözlerindeki o benzerliği nasıl kaçırdığımı bilmiyordum.
Elbette artık büyümüştü. Teni dövmelerle kaplıydı ve yüzünde hafif bir kirli sakal vardı. Ancak bunlar onu tanıyamamam için yeterli bir mazeret değildi. Beni kandırmaya yetmişti ve şimdi ona bakarken kendimi aptal gibi hissetmekten alıkoyamıyordum.
“Sana söylemek istedim anne, ama, şey...” Marc'a baktı ve bakışları aniden sertleşti.
Çok öfkeliydi ve ben onu bu halde seksi bulduğum için çok utanmıştım. Neler olduğunu anlamaya çalışırken başımı iki yana salladım. Xavier lisede hayatımı cehenneme çevirmişti. Bana sahtekar demiş ve okul dolabımı boyamıştı.
Okulun internet sitesine, bir Noel partisinde kötü kötü dans ettiğim bir video bile koymuştu. O tam bir pislikti.
O Vax değildi. Bu sadece kötü bir şakaydı.
“Xavier. Neler oluyor burada?” diye gürledi Marc. Bizi izleyen insanları hiç umursamıyordu. Oda, her biri en az bizim kadar şaşkın olan diğer sözde aile üyeleriyle doluydu.
“Benim okumamı istedin. İşinin başına geçmemi istedin! Ben bunu istemedim. Ben müzik yapmak istedim!” Xavier arka cebinden bir Rolling Stone dergisi çıkardı ve masaya sertçe vurdu. “Bana hayal kurduğumu söyledin. Yeni yetenekler bulmaktan sorumlu bir adam, bana sıradan bir iş bulmamın daha iyi olacağını söyledi. Hepiniz yanıldınız! Ve işte bu da kanıtı.”
Marc başka bir şey söylemedi. Janie Xavier'a sarıldı. Xavier bu harekete şaşırmış gibiydi ama yine de ona karşılık verip sarıldı.
Bundan sonra, Marc ve benim dışımdaki herkes bu yeni durumu kabullenmiş gibiydi. Sanki dünyaları başlarına yıkılmamış gibi davranıyorlardı. Onu nasıl tanıyamamıştım? Bunu kabullenemiyordum. Asla kabullenmeyecektim.
Bu tuhaf andan kısa bir süre sonra Isla, kız kardeşi Grace ve anne babası Amelia ile Josh geldiler. Isla ile üniversiteye başladığımda yakın arkadaş olmuştuk. Fotoğrafçılık okuyordu ve beni bir ağacın altında yalnız başıma otururken görmüştü. Ailelerimiz yakın olduğu için daha önce de görüşmüştük. Ancak o farklı bir liseye gittiği için pek fazla konuşmamıştık.
Ancak üniversite çok farklıydı ve onun yanındayken kendim olmakta özgürdüm. Ona lise yıllarından bahsettim. Anne babası ona anlattığı için zaten çoğunu biliyordu. Kısa sürede en yakın arkadaşım oldu. Güvenebileceğimi bildiğim tek kişiydi.
Ayrıca Xavier'ı da biliyordu. Bunları anlattığım tek kişi oydu. Bu yüzden anne babası Amelia ve Josh, beş dakika boyunca Xavier'a ne kadar şaşırdıklarını ve ondan ne kadar etkilendiklerini anlatırken, Isla yanıma geldi ve kolunu omzuma attı.
“Bütün bunlar gerçekten yaşanıyor, değil mi?” diyerek iç çekti Isla. Sesinde eğlenen bir ton vardı. Vax'e ne kadar aşık olduğumu ve Xavier'dan ne kadar hoşlanmadığımı çok iyi biliyordu.
“Öldür beni. Lütfen,” diye inledim. Keşke en başından bu aptal yemeğe hayır deseydim diye düşündüm. Ama artık umut yoktu. Burada sıkışıp kalmıştım.
“Belki de değişmiştir,” dedi Isla omuz silkerek. “Kesinlikle daha farklı görünüyor.”
Evet, gerçekten de farklı görünüyordu. Ancak Vax'in Xavier olduğunu daha önce nasıl göremediğimi şimdi anlayamıyordum. Saçları yüzünü kapatmadığında, tek görebildiğim kişi Xavier'dı. Xavier'ın her zaman yakışıklı olduğunu ben bile inkar edemezdim. Ancak gençliğini sürekli kaşlarını çatarak geçirdiği için bunu zar zor fark etmiştim.
Şimdi hiç de kaşlarını çatmıyordu. Babamla ülkedeki son turnesi hakkında konuşurken gülümsüyordu. Onun konuşmasını izlerken içim tuhaf oldu ve karnımda kelebekler uçuşmaya başladı. Neler olduğunu ve bunun ne kadar saçma olduğunu fark ederek başımı iki yana salladım.
Vax'in posterlerine ya da müzik kliplerine baktığımda hissettiğim şey tam da buydu. Onun hayalini kurduğumda böyle hissediyordum. Yanaklarım kızardı. Yüzümden yayılan o sıcaklığı hissedebiliyordum.
Vax'in Xavier olduğu artık bu kadar açıkken, ona karşı böyle hissedemezdim. Bu hisleri hemen yok etmeliydim.
Boğazımı temizledim ve Isla'nın kolunu omzumdan ittim. “Benim, şey... Biraz yalnız kalmaya ihtiyacım var,” diyerek müsaade istedim.
