Onun Kan Eşi
Yazar
Amelia Storm
Okur
16.9K
Bölüm
27
Nicolai Dracul, altı yüzyılı aşkın süredir dünyada yürüyen bir vampir hanedanının prensi, irade ustası ve kendi ölümsüzlüğünün tutsağıdır. Geçen yıllar, açlığı dışındaki her şeyi köreltmiş; insanların eşliği heyecanını çoktan yitirmiştir. Ta ki onu görene dek.
Güçlü bir insan imparatorluğunun varisi olan Prenses Alisa Petrov, on sekizinci yaş gününü kutlarken Nicolai onu ilk kez görür. Alisa zeki, mesafeli ve aralarında alevlenen kadim bağdan tamamen habersizdir. Nicolai için o, tartışılamaz bir gerçektir: Kan eşi.
Ancak Alisa bunu hissetmez. Henüz değil.
Siyasetin ve mirasın bağlarıyla kısıtlanmış olan Nicolai, bu bağ yüzeyin altında kaynarken mesafesini korumak zorundadır. Alisa gerçekte kim olduğunu ve onun için ne ifade ettiğini çözmeye başladıkça, aralarındaki çekim tehlikeli, mahrem ve görmezden gelinmesi imkânsız bir boyuta ulaşır.
Bölüm 1: Bir Emir, Rica Değil
NICOLAI
Yeraltı kulübünün karanlığında oturuyorum. Burası doğaüstü yaratıklar ve lanetliler için güvenli bir sığınak. Burada siyasete veya önyargılara yer yok. En azından kağıt üzerinde böyle. Ama gerçekte, insanların gösteriş yaptığı ve çaresizlik kokan başka bir çukurdan farkı yok.
Sergei olmasaydı buraya adımımı bile atmazdım. Eski bir dostum olduğu için gelip yüzümü göstermem konusunda ısrar etti.
Görünüşü kurtarmak için, diyor. Sanki çok da umurumdaydı.
Bu dünyada altı yüz yıldan fazla yaşadım. Gece hayatına olan ilgimi kaybedeli çok oldu. Müzik kulak tırmalıyor, kan bayat ve buradaki insanlar? Son derece öngörülebilir.
Tatiana direğin etrafında bir duman gibi süzülüyor. Gözlerini bana dikmiş. Gözlerinde o tanıdık, açgözlü parıltı var. Yüz yıldır bana hep böyle bakıyor. Dikkatimi çekmek için çok çabalıyor. Kalçalarını kıvırıyor ve dudaklarını aralıyor. Gözleriyle adeta bana yalvarıyor. Onu yüz yıl önce ben dönüştürdüm. Sergei onun kanını emip karanlık bir arka sokakta bir çöp gibi bırakmıştı.
O günden beri peşimde dolanıp duruyor. Onu sadece acıdığım için değil, ona karşı bir şeyler hissettiğim için kurtardığıma inanıyor.
Babam vampirlerin kralı olarak hüküm sürüyor. Soyumuz doğrudan ilk vampire dayanıyor. Ailemiz çok eski, köklü ve son derece saygın bir aile. Sergei bana sürekli insanların prensi görmesi gerektiğini hatırlatıp duruyor. Soylu vampirlerin yükseklerden inip halkın arasına karışmaktan çekinmediğini göstermem gerekiyormuş.
Sanki yüzlerce yıllık mutlak güç, halkın arasına karışıp birkaç sahte gülücük dağıtmakla yumuşatılabilirmiş gibi.
Tatiana sanki tapusu ondaymış gibi gelip kucağıma yerleşiyor. Buram buram ucuz parfüm ve bayat kan kokuyor. Bu iğrenç koku boğazıma yapışıyor. Mide bulandırıcı ve çok ağır. Buradan daha erken gitmediğim için bin pişmanım. Sergei'ye sert ve kesin bir bakış atıyorum.
Benim için bu kadar yeter.
“Eğer sen de hazırsan gidebiliriz, Nicolai,” diye mırıldanıyor. Sesinde hem bir umut hem de çaresizlik var. Yine yatağıma girmeye çalışıyor. Bu gece beni elde edebileceğine kendini inandırmış.
Ama yanılıyor. Asla böyle bir şey olmayacak.
On yıllardır kadınların bu tür yaklaşımlarına karşı tamamen hissizleştim. Her biri bir şekilde kraliçe tacını takabileceğini hayal ediyor. Ancak bu unvanı cilve yaparak ya da tatlı sözler söyleyerek kazanamazsınız.
Bu unvan ancak kanla mühürlenir.
Bizim dünyamızda işler, ayın kutsadığı ruh eşlerine inanan kurt adamlar gibi yürümez. Onlar kaderden, tanrıçalarının onlar için seçtiği o tek ve gerçek eşten bahsederler. Bunların hepsi saçma sapan romantik masallar.
Bizim bağımız genetik kodlarımızda gizlidir. Vahşi ve koparılamaz bir bağdır. Eşimizi bulduğumuzda bu bağ tamamen kusursuzdur. Başka hiç kimseye yer yoktur. Sadece o eşle üreyebiliriz. Soyumuz ancak o zaman devam edebilir.
O özel eş bulunana kadar, geri kalan herkes sadece birer gürültüden ibarettir.
“Tatiana, hiç havamda değilim,” diyorum son derece soğuk bir sesle. Sesimde zerre kadar sıcaklık yok. Bu bir davet falan değil. Gücümü kullanıp onu zorlamama gerek kalmadan durumu anlayıp gitmesini umuyorum.
Ama anlamıyor.
“Sen hiçbir zaman havanda değilsin ki bebeğim,” diye mırıldanıyor ve bana biraz daha yaklaşıyor. “Sana kendini çok iyi hissettirebilirim.”
Hiç sanmıyorum. Birinin dokunuşu bende bir şeyler uyandırmayalı yüzyıllar oldu. Babam bunun kanımla ilgili olduğunu iddia ediyor. Kanımın doğru eşini aradığını söylüyor. Onu kokusundan tanıyacağımı, kanımın onun kanını tanıyıp hemen tepki vereceğini söylüyor.
Ne kadar da saçma sapan bir düşünce.
Eli yavaşça kasığıma doğru kayıyor.
“Eğer ellerini çekmezsen,” diye tersliyorum buz gibi bir bakışla. “Ben onları bedeninden koparırım.”
Sanki onu ateşle dağlamışım gibi hızla geri çekiliyor. Tek bir kelime bile etmeden kucağımdan kalkıyor. Yatıp kalkıp haline şükretmeli. Onu soylu bir vampirin dönüştürmüş olması, gün ışığında yürüyebilmesinin tek nedeni.
Sadece bu hediye bile ona saygı duymayı öğretmeliydi.
Oturduğum yerden kalkıyorum ve kulübün içinde hızla ilerliyorum. Herkesin gözü benim üzerimde. Açgözlü ve çaresiz bakışlarla benden bir şeyler koparmanın umudunu taşıyorlar. Gerçekten çok acınası. Karşılarında bir prens değil, kazanmak istedikleri büyük bir ödül görüyorlar.
Dışarı çıkıp arabama biniyorum. Ben kapıyı kapatır kapatmaz Tatiana davetsiz bir şekilde yolcu koltuğuna sızıyor. Hala laftan anlamıyor.
Ona dönüyorum ve çenesini onu irkiltecek kadar sert bir şekilde tutuyorum. Gözlerinden kısa bir an acı okunuyor ama bakışlarını benden kaçırmıyor. Halbuki kaçırması gerekirdi.
Bütün karanlık enerjimi ikimizin arasındaki boşluğa salıyorum. Arabanın içi buz gibi oluyor ve nefes almak zorlaşıyor. “Beni rahat bırakacaksın,” diyorum alçak ve ölümcül bir ses tonuyla. “Bana bir daha dokunmaya kalkarsan senin o sefil hayatına son veririm.”
Ben daha sözümü bitirmeden kendini arabadan dışarı atıyor. Köşeye sıkıştığını anlayan zavallı bir av gibi telaşla kaçıp gidiyor.
Yavaşça ama derin bir nefes veriyorum. Sonunda sessizliğe kavuşuyorum.
Bu gece şehirdeki çatı katıma gitmiyorum. Cam duvarlar, şehrin o göz alıcı ışıkları ve insanların hiç bitmeyen gürültüsü düşüncesi bile tüylerimi diken diken etmeye yetiyor. Bunun yerine arabayı ailemin malikanesine doğru sürüyorum. Orası, zamana meydan okuyan, demir kapıların ve asırlık ağaçların ardına gizlenmiş devasa bir yer.
Gözlerden uzak ve ıssız bir yer. Dış dünyanın araya girmeyi unuttuğu özel bir sığınak.
Malikane çok sessiz. Eski dünyadan kopup gelmiş ve kendi sessizliğinde nefes almaya bırakılmış gibi duruyor. Tepede uçuşan sinir bozucu dronlar yok. Her hareketimi izleyen dijital gözler yok. Sadece taştan koridorlar, mum ışığı, toprak kokusu ve geçmişin anıları var.
Burada rol yapmadan, sadece kendim olarak var olabiliyorum.
Orta Çağ'ı gerçekten özlüyorum. O zamanlar dünya daha karanlık bir yerdi ama her şey daha basitti. Sağır edici siren sesleri yoktu. Boğaz yakan kirli bir hava yoktu. Aldığımız her nefesi kaydeden bitmek bilmez veri akışları yoktu. Geceleri sessizce karnımızı doyurur ve gölgelere karışırdık. Kimse kaybolan bir köylünün hesabını sormazdı. Kimse kan izlerini takip etmezdi.
Kendi içinde daha temiz ve daha dürüst bir yaşam tarzıydı.
Şimdiyse kanı steril kan torbalarından içip bunun yettiğini varsayıyoruz. Bizi tatmin ediyormuş gibi rol yapıyoruz. Ama etmiyor. Kan soğuk ve tamamen cansız. İçinde ne bir kalp atışı var ne de korku ve ateş. Kolaylık uğruna içgüdülerimizi, kurallar uğruna ise açlığımızı feda ettik.
Bütün bunları sadece barışı sağlamak adına yaptık.
Ama aslında barış büyük bir yalan. Sadece kuralları olan koca bir sessizlikten ibaret.
İnsanların kralı bu kıtayı ipek bir tasmayla yönetiyor. Nüfuzu sınırların ötesine bir gölge gibi uzanıyor. Varlığımızı efsanelerin ve sessizliğin derinliklerine gömüyor. Doğaüstü varlıkların halkın gözünde birer masaldan ibaret kalmasını sağlıyor.
İçimizden biri bir hata yapıp ulu orta kan döktüğünde ya da parçalanmış bir ceset bulunduğunda, bu olay hemen örtbas edilir. Gazetelere şöyle bir manşet atılır: Doğal Afet.
Ve insanlar da buna hemen inanıyor. Kandırılması çok kolay olan bu zavallı yaratıklar, onlara sunduğumuz her yalana inanmaya dünden razılar. Kendilerini güvende hissetmek için bu sahte dünyalarına sıkı sıkı tutunuyorlar ve bunun bedelini asla sorgulamıyorlar.
Peki kral tüm bu sadakatinin karşılığında ne kazanıyor? Güç ve miras. Babamın yaklaşık sekiz yüz yıl önce vampirlerin başına geçmesinden bu yana, onun soyu tacı taşıyor. Bu, kan ve sessizlikle mühürlenmiş gizli bir anlaşma. Biz gölgeleri yönetiyoruz, o ise aydınlığı.
Ve ikimiz birlikte tüm dünyanın gözünü boyamaya devam ediyoruz.
Arabayla kapıya yanaşıp şifreyi giriyorum. Demir kapı ağır ağır açılırken büyük bir gıcırtı kopuyor. Bu ses, o derin sessizliği adeta bir uyarı gibi delip geçiyor. Malikane hemen karşımda, sessizlik ve gölgeler içinde öylece yükseliyor.
“Niki!” Valentina yalınayak ve fal taşı gibi açılmış gözlerle koşarak kapıdan dışarı fırlıyor. Yüksek sesi malikanenin sessizliğini bir anda darmadağın ediyor.
Valentina artık on yaşında. Üremekten çoktan ümidi kesmiş olan soyumuz için o beklenmedik bir mucize. Annem ve babam yüzyıllar önce bu konudaki tüm umutlarını kaybetmişti. Soylu vampirlerin çocuğu olması artık çok nadir görülen bir durum. Kan eşini bulmak çok zor ve o güçlü bağ olmadan hamile kalmak kesinlikle imkansız.
Bazı vampirler içlerindeki bu boşluğu doldurabilmek için insanları dönüştürüp onlarla yetinmeye çalışıyorlar.
Ancak Valentina onların yerini tutacak sıradan biri değil. O sonradan dönüştürülmedi, gerçek bir bebek olarak doğdu. Kendi canımızdan, kendi kanımızdan biri. Eski büyünün hala damarlarımızda dolaştığının canlı bir kanıtı.
Arabadan iniyorum ve onu hemen kucağıma alıp havaya kaldırıyorum. Kahkahaları avluda yankılanana kadar onu etrafımda döndürüyorum. Kıkırdayarak bana sıkıca sarılıyor. Yüzü adeta mutluluk saçıyor.
Tıpkı annemize benziyor. Cam gibi keskin yeşil gözleri ve sırtından aşağı dökülen kuzgun siyahı saçları var. Elmacık kemikleri hem zarafet hem de tehlike saçıyor. Çok güzel. Bir o kadar da ölümcül. Gerçek bir varis.
“Merhaba küçüğüm,” diyorum kısık bir sesle. Göz hizasına inmek için hafifçe yere eğiliyorum. “Yaramazlık yapmadın, değil mi?”
“Her zaman uslu dururum, Niki,” diye cıvıldıyor. Gülümsemesinin ardında yaramaz bir ifade gizli. Bana bu şekilde seslenen tek kişi o. Bu isim başka birinin ağzından çıksaydı kulağa çok saçma gelirdi. Çok yumuşak, fazla samimi ve benim için hiç de uygun olmayan bir isim.
Ama o söylediğinde kulağa çok yakışıyor.
Elimi tutup nefes nefese beni eve doğru çekiştiriyor. Gözleri parlayarak, “Babam bana bir köpek yavrusu aldı,” diye müjdeyi veriyor. “Hadi gel de bak.”
Valentina minik ve sıcak eliyle beni büyük giriş salonundan çekiştiriyor. Attığı her adımda ne kadar heyecanlı olduğunu hissedebiliyorum. Malikane her zamanki o derin sessizliğine gömülmüş durumda ama onun kahkahaları koridorları adeta bir güneş ışığı gibi aydınlatıyor. Bu nadir, altın değerinde ve görmezden gelinemeyecek kadar güzel bir ses.
“Onu kış bahçesine bıraktım,” diyor. “Babam onun sadece ama sadece bana ait olduğunu söyledi.”
Köşeyi dönüyoruz ve işte orada. Mermer zeminin üzerindeki güneşli bir noktaya kıvrılmış yatıyor. Kocaman patileri olan, kül ve ay ışığı renginde tüylere sahip minicik bir yaratık. Yaklaştığımızı duyunca kulakları dikiliyor. Başını kaldırıp bana bakıyor. Gözleri bu kadar küçük bir yavruya göre fazlasıyla akıllı bakıyor.
Valentina hemen dizlerinin üzerine çöküp onun yumuşacık bedenine sarılıyor. Sanki bu büyünün bozulmasından korkuyormuş gibi, “Çok mükemmel değil mi?” diye fısıldıyor.
Onların yanına eğilip yavruyu dikkatlice inceliyorum. Biraz korkmuş gibi hafifçe titriyor ama geri de çekilmiyor. Elimi uzatıp koklamasına izin veriyorum. Burnunu yavaşça elime doğru sokuluyor.
“Oldukça cesurmuş,” diye mırıldanıyorum. “Ya da biraz aptal.”
Valentina kıkırdayarak cevap veriyor. “O bana ait.”
Ona doğru bakıyorum. Yeşil gözleri ışıl ışıl parlıyor ve siyah saçları omuzlarından bir taç gibi dökülüyor.
Yavru köpek yüzünü yaladığında mutluluktan çığlık atıyor. Bir an için yüzyılların ağırlığı üzerimden kalkıyor sanki. Siyaset yok. Soy ağaçları yok. Sadece küçük kız kardeşim, onun sevimli köpeği ve bu yeni başlangıcın sessiz mucizesi var.
Babam odaya girdiğinde yavru köpek boğuk ve ne yapacağını bilemez bir sesle hırlıyor. Kral bu sese karşılık karanlık bir kahkaha atıyor. Tepeden tırnağa siyahlar içinde. Siyah saçları özenle geriye doğru taranmış. Bana doğru bakarken mavi gözleri adeta buz gibi parlıyor.
“Bu güzel sürprizi neye borçluyuz, Nicolai?” diye soruyor. Sesi oldukça yumuşak ama kelimelerinin altında keskin bir şeyler gizli.
Ayağa kalkıp saygıyla elini sıkıyorum. Bu gayet resmi ve alışılmış bir hareket. “Son zamanlarda şehir beni çok boğmaya başladı.”
Yüzünde alaycı bir gülümseme beliriyor. “Demek o gürültüyü çekmeye değmeyeceğine sonunda karar verebildin?”
“Artık ona tahammülüm kalmadı.”
Topuklarının üzerinde dönerek, “Benimle gel,” diyor. Bu bir rica değil, bir emir. İtiraz etme şansım kesinlikle yok.
Omuzunun üzerinden geriye doğru bakarak uzaklaşıyor. “Vivi, şu hayvanın karnını doyur.”
Babam konuşmaya, “Beni sana telefon açma zahmetinden kurtardın oğlum,” diye başlıyor. Sesi oldukça sakin ama kelimelerinde bir ağırlık var.
Tek kaşımı kaldırarak ne diyeceğini bekliyorum.
“Dimitri'nin kızı önümüzdeki hafta on sekiz yaşına basıyor. Büyük bir kutlama yapıyorlar ve bizi de nezaket gereği davet ettiler.”
Tabii ki davet etmişlerdi. Derin bir iç çekmemek için kendimi zor tutuyorum.
Kral Dimitri, soyunu sergilemeye her zaman dünden razıdır ve sürekli ne kadar önemli biri olduğunu göstermeye çalışır. O adamdan kesinlikle iğreniyorum. Gülümsemesi fazla yapmacık, hırsı ise katlanılamayacak kadar büyük.
Ama oğlu... O çok farklı. Sessiz bir çocuk. Ailesinin unvanlarla dolu bu sirkinden kendini soyutlamış durumda. Göz önünde olmayı sevmiyor ve bu da onu en azından katlanılabilir kılıyor. Neredeyse.
Sesimde saklayamadığım bir öfkeyle, “Dur tahmin edeyim,” diyorum. “Bu saçma toplantıya benim de katılmamı bekliyorsun.”
Babam sert ve kesin bir dille, “Evet, katılacaksın,” diye cevap veriyor. “Hem de bundan büyük bir keyif alıyormuş gibi görüneceksin.”
Bu bir rica değil, bir emirdi. Her zamanki gibi.
Dimitri'nin partisine katılma düşüncesi bile midemi bulandırmaya yetiyor. Henüz on sekiz yaşında, çocukluktan yeni çıkmış bir kızı bir ödül gibi süsleyip püsleyecekler. Statü sahibi birinin dikkatini çekmek umuduyla onu köklü ailelerin önünde bir eşya gibi sergileyecekler.
Bu bir kutlama değil. İpek elbiselerin ve sahte gülümsemelerin ardına gizlenmiş ticari bir anlaşmadan farksız.
O iğrenç ve aşırı modern müziğin sesini şimdiden duyabiliyorum. Parfüm ve çaresizlikle bastırılmaya çalışılan o kan kokusu burnuma geliyor. Etrafımda dört dönecek olan o dalkavuklar ordusunu görebiliyorum. Her biri bana kendi soy ağaçlarından, hırslarından ve kızlarından bahsetmek için can atacak.
İnsanlarınkine benzeyen bu tür saçma toplanmalardan ölesiye nefret ediyorum. O zoraki kahkahalar. O anlamsız kadeh kaldırmalar. Babam benden gülümsememi ve insanları etkilememi bekliyor. Veliaht rolünü zarafet ve vakarla oynamamı istiyor.
Ama ben bunların hiçbirini içimde hissetmiyorum. Ne bir sıcaklık ne de bir heves. Omuzlarımda sadece yüzyılların getirdiği o ağır yükü ve zorunluluğun o acı tadını hissediyorum.
Bırakalım da istedikleri gibi eğlenip dans etsinler. Bana emredildiği gibi ben de orada olacağım. Ama tek bir anından bile keyif almayacağım.
