Şirin Asistan
Yazar
Mel Ryle
Okur
4,8M
Bölüm
30
Zoey Curtis şu anki işinden ayrılıp adi patronundan kurtulmaya muhtaç! Ancak milyarder çapkın Julian Hawksley'nin asistanı olarak bir iş teklif aldığında onun içinde uyandıracağı arzu alevlerine hazırlıksız yakalanır...
Yaş Sınırlaması: 18+
Uyan ve Tacizi Kokla
ZOEY
Altı yıl önce Illinois Üniversitesi'nden mezun olduğumdan beri işler pek de planlanan şekilde gitmedi.
Gerçekten bir planım olmadığından dolayı da olabilir.
Eskiden planlarım olurdu. Her şey için.
Ama bu birkaç yıl önceydi ve o zamandan beri işler biraz hedeften sapmıştı.
Dört yıllık işletme diplomam vardı. Reklamcılık müdürü olmak istiyordum.
İşin stratejisini sevmiştim.
Bir kuruluşa her düzeyde bağlı olmayı.
Kuruluşun gerçekte ne olduğunu ve gerçekten neye ihtiyacı olduğunu keşfetmeyi.
Ve bunun, dünyaya söylemeden nasıl gösterileceğini.
Yaptığım şeyi
seviyordum.
Peşinde olduğum şeyi.
Henüz elde edememiştim.
Üniversiteden mezun olduğumda kendime böyle derdim.
"Gelecek vadeden bir Pazarlama Müdürü."
Ama zaman geçtikçe bu unvanı kullanmak giderek zorlaştı.
Anneme hipertansiyon teşhisi konmasıyla yaşanan ailevi sağlık korkusu beni gerçekten sarsmıştı.
Hayatımı bu kadar yoğun incelememe neden olan başka bir şey hiç yaşamamıştım.
Önceliklerim ne olduğunu.
Kariyerimin başlayıp havalanmasını ve yükselmesini istemiştim. Ailemdeki herkes de benim için bunu istiyordu.
Ama en önemli şeylerimle geçireceğim zamana mal olacaksa bunun en büyük önceliğim olmasına izin verebilir miydim?
Sonunda karar vermek zorunda kalmıştım: kariyerimin ilk adımı olabilecek işin peşinde koşmak veya annem ve babama hayatlarının en zor zamanlarında yardımcı olmak...
O zaman seçim yapmak kolaydı.
Kalbimi dinleyip aileme yardım etmek için kariyerime kısa bir süreliğine ara vermiştim.
Şanslıydık ve annemin durumu normale dönmüştü. Ama o zamana kadar, staj ve sonunda sahip olacağım iş geride kalmıştı.
Bu karardan asla pişman olmadım.
Annemin bana ihtiyacı olduğunda ona yardım etme şansım olduğu için memnundum ve bunun kariyerimin ilerlemesinde yarattığı gecikmeyi çok görmüyordum.
Çok çalışmaktan gocunmuyordum.
Geceyi gündüze katmaktan.
Herhangi bir klişeden.
... Ama doğruyu söylemek gerekirse bazı işlerde bazı günler sabrım sınanıyordu.
***
"Zoey? Alooo, Zoey?" Bay Daniels'ın duvarın ardından bana seslendiğini duydum ve gözlerimi devirdim.
Çalışan salonunda moladaydım; internette bir dergi okuyor ve dikkat çekmemeye çalışıyordum.
Kulaklıklarımı açtım ve dergiye odaklandım.
Mimari meraklısıydım ve Hawksley Girişimcilik’in inşa ettirdiği her bir merkez ve otel mimari harikalardı.
Yaptıkları her şeyi takip ediyordum.
Şu anda tam olarak hiç kullanmadığım işletme diplomasını almak için okurken onlar hakkında çalışmalar yapmıştım.
27 yaşındayken yakın zamanda kurumsal merdiveninin tepesine çıkmayacaktım.
Üniversite sanki çok geride kalmıştı ve bir reklam ajansında sekreterlik yapmak hiçbir zaman planımın bir parçası olmamıştı.
Ama sorumluluklarım vardı.
Aileme karşı. Annem çalışamadığı için faturaları ödemek için yardıma ihtiyaçları vardı.
Erkek arkadaşıma karşı. Ne zaman şehre gelirse.
Ev sahibime karşı.
Ve şimdi, ne yazık ki Vlashion'a karşı. İki yıl önce gazetede iş ilanlarını karıştırırken keşfettiğim reklam ajansı.
Onların bir sekretere, benim de bir işe ihtiyacım vardı.
Üniversiteden sonra ivmemi kaybetmiştim ve iktisat fakültesi günlerimden kalan eski iş ağıma geri dönmekte zorlanıyordum.
Kariyerimin henüz kalkışa geçmemiş olması konusunda umutsuzluğa kapılmamıştım. Sadece doğru işe ihtiyacım vardı.
Bu iş olmayacaktı ama.
Başladığım günden beri, beni son birkaç işimden ayıran şeyin er ya da geç beni bu işten de ayıracağını biliyordum.
Taciz.
Bay Daniels, ya da kendisine hitap etmemi istediği şekilde Don, etrafındaki dünyayla aynı profesyonellik, saygı veya rıza kavramlarını takip etmiyordu.
Ben de onun hedefiydim.
Dışarıda tepindiğini duyup sessizce sandalyemi dolapların arkasına çektim. Salona girerse belki beni görmezdi.
Eğer hızlı okumasaydım günün geri kalanında tek düşüneceğim, neredeyse her gün yaptığı çıkma teklifini, mesai sonrası içkiyi veya gece teklifini reddetmek için uydurabileceğim bahaneler olurdu.
Bu aptal sıktı artık. Kendimi azarladım. 10 dakikan var. Oku!
Hawksley Girişimcilik, Londra'da yeni bitirilen Birleşik Krallık Genel Merkezi’nde milyarderler, ünlüler, modacılar ile birlikte bir kutlama galası düzenlemişti.
Dergide, şirketin ABD, Avustralya ve Avrupa'daki gayrimenkuldeki etkileyici siciline dikkat çekiliyor ve Asya ve Latin Amerika'ya nasıl yayılmaya çalıştığı tartışılıyordu.
CEO Julian Hawksley, "Biraz küresel inisiyatif gösterin!" demeyi severdi.
Çok yakında Hawksley, "Rockefeller" kadar büyük bir isim olacak gibi görünüyordu.
Dergide bir video klip vardı: şirketin sahipleri Julian ve Jensen Hawksley ile yapılan bir röportaj.
İki iri kıyımın arkasında Londra’nın koşuşturmacasını izlemek üzere videoyu oynattım.
Julian önce konuştu, bir röportajcının sorusunu cevaplıyordu. "Harika bir yer, muhteşem! Sana burada bir tur attıracağız, hadi!"
Daha ciddi olan kardeş Jensen boğazını temizledi ve Julian gözlerini devirip duruldu.
Julian biraz dengesiz görünüyordu. Kesinlikle şampanyadan kafa olmuştu. Küçük kardeşine omuz silkti; kutlamaktan utanmıyordu.
Julian devam etti. "Mekandan çok memnunuz ama bir filo oluşturmak istiyorum! Londra'dayız, New York'tayız, Asya ve Avrupa'ya birkaç tane daha geliyor!
"Ama sana beni çok heyecanlandıran şeyi söyleyeyim. Rüzgarlı Şehir’de (Chicago’da) çığır açmak!"
Jensen başını sallayıp konuştu. "Evet, eyalet tarafında yeni bir şube açmayı planlıyoruz. İşin lojistiği çok fazla, özellikle de dilediğimiz kadar büyük bir kompleks için. Bu yüzden nefesini tutma..."
Julian, Jensen'ı omzundan yakaladı. Birden heyecanlanmıştı. "Nefesini boşa harcama! Kadeh kaldıralım!"
Flit kadehinden içti ama kadeh boştu.
Gözlerimi devirdim ama gülümsedim. Julian Hawksley gibi bir çapkın hakkında istediğinizi söyleyin ama eğlenceli görünüyordu.
Jensen, "Her neyse, yakın zamanda gerçekleşmez. Hayat bulması için büyük bir ihtiyaç listesi var: sahil şeridine ve ulaşıma erişim, şehir merkezine ve şehrin iş kovanına yakınlık… Çok şey var..."
Memleketimi düşündüm. Milyarderlerin istekleriyle eşleşen farklı bölgeleri mahalle mahalle listeledim...
Wrigleyville... Lincoln Park... Streeterville... Loop... South Loop...
Yüksek sesle horuldayarak güldüm.
Kimi kandırıyordum? Böyle bir düşüncenin önemli olma ihtimali yüzde sıfırdı. Kendi kendime, “Kendini övme kızım” dedim.
Başını eğik tut. Sorumlulukların var.
Videoda Julian bir yerden bir şişe şampanya bulmuştu ve mantarı yüksek sesle patlattı.
Bay Daniels'ın kulağı kapıda olmalıydı ki bir an içinde çalışan salonunun kapısı açıldı ve içeri girdi. Boynunu uzattı ve beni köşede gördü.
"Seni burada bulacağımı düşünmüştüm..." Kapıyı sessizce, dışarıdan kimsenin onun içeri sızdığını görmediğini umarak kapattı.
"Aynen...” diyerek onu görmezden gelmeye çalıştım. Sinyali alacağını umarak.
Bay "Don" Daniels sinyali asla alamazdı.
"Tatlım, biraz daha hevesli olamaz mısın? Bu işi sevmediğini biliyorum ama faturalarını ödüyor, değil mi?" dedi.
Böyle saçmalaması beni gerçekten rahatsız etti. "Ben her zaman işimi tam bir bağlılık ve özenle yaparım,” dedim.
Sözlerimi geçiştirip bana doğru yürüdü ve omuzlarıma masaj yapmaya başladı. "Öyle yaptığını biliyorum. Sadece şey gibi hissediyorum... Hadi ama, biliyorsun."
Vücudum taş kesildi.
Bana dokunmak onun ne haddine?
"Hayır, bilmiyorum. Üç dakika daha molam kaldığını biliyorum,” diyerek telefonumu ve atıştırmalığımı çantama koyup kalkmaya çalıştım.
Gitmeme izin verdi ama beni dolabıma kadar takip etti. Dolabıma yaslanıp, "Üç dakikada ne yapabiliriz?" dedi.
"Affedersiniz, Bay Daniels."
"Zoey… Don de. Hadi, sadece bir kere. Bana "Don" demeni istiyorum,” dedi.
"Bay Daniels, bu odadan hemen çıkmak istiyorum."
"'Don,' bu odadan...?"
Mahkeme duvarı gibi suratımla ona dik dik baktım.
Yalandan teslim olur gibi ellerini kaldırdı. "Tanrım, amma ciddisin ha! İyi. Buraya fotokopi makinesi için kağıt almaya geldim, yine bitirmişsin."
"Bu doğru değil, makinenin kağıdı var! Her sabah dolduruyorum!"
"O zaman, bana ayak uydur, olmaz mı? Kağıdın bitmediğine emin olmak istiyorum. Reklam yapıyoruz; kağıtsız kalamayız. Yeni bir kutu kap."
Ona bağırmak isteyerek gözlerimi devirdim.
Saçmalık.
Kağıdın bitmesi umrunda değildi, sadece kutu almak için eğilmemi istiyordu çünkü kıvrımlarıma bakacaktı.
Kağıt kutularını çalışan salonundaki yangın alarmının yanında tutuyorduk; böylece ofis, müşteriler için daha düzenli görünüyordu.
Ne yazık ki, arka tarafımı sergilemeden kutu kaldırmanın bir yolu yoktu.
Çömelip kağıt kutusunu kavradım ve Daniels arkamdan gelip bana yaslanarak, "Dengene yardım edeyim,” dedi.
Aklım durdu. Tehlikede olduğumu düşünmedim ama Daniels'a bırakmayacaktım.
Hemen bu odadan çıkıp ondan uzaklaşmam gerekiyordu ve ilk gördüğüm şey yangın alarmıydı.
Düşünmedim. Alarma uzanıp tuttum ve elimden geldiğince sertçe çektim!
Sonu olmayan bir ZZZZZZZZZZZZZZZRRRRRRRRRRRRR sesi tüm ofiste yankılandı ve herkes tahliye edilirken binayı ayak sesleri kapladı.
Bay Daniels kargaşaya baktı, dikkati onu kolayca uzaklaştırabileceğim kadar dağılmıştı. Kağıt kutusunu kollarına ittim.
"Sen kap!" dedim ve kapıyı çarparak odadan fırladım.
Çıkışlara giden ofis personeli seline katıldım. İş arkadaşlarımla birlikte omuz silktim; olan biten hakkında bir şey bilmiyormuş gibi yaptım.
"Yangın tatbikatı mı?" "Kim bilir?"
Herkesle birlikte kapıdan çıkarken, Daniels kağıt kutuyla çalışan odasından çıktı ve lobinin karşısından bana kaşlarını çattı.
Kızgın bir patronun kaş çatışı değil, avı kaçmayı başaran bir avcının kaş çatışıydı
Her gün, salonda olanlar kadar kötü değildi ama salondaki davranışı da en kötü davranışı değildi.
Yeter artık. dedim kendime.
Yeni bir işe ihtiyacım var!
