İkinci Bakış
Yazar
Taz Zobell
Okur
16,1K
Bölüm
30
Lucas, imajını pek bir beklenti duyulmayan asi bir genç olarak özenle inşa etmiştir ve bunu böyle sürdürmeye kararlıdır. İkiz kardeşi Rina'ya ders vermeyi kabul ettiğinde, Lucas onun yerine geçer ve olmadığı biriymiş gibi davranmaya başlar. Her şey basit olmalıdır; sadece bir iyilik ve saklanacak bir sır.
Ancak Rina, karşılaştığı kimseye benzemiyordur. Lucas'ın tavırlarının ve ördüğü duvarların ötesini, tam da sakladığı gerçek benliğini görür. Gece yarıları ve sessiz anlarda aralarındaki bağ güçlendikçe, Lucas kendisini gerçek ile oynadığı rol arasında sıkışmış bulur. Çünkü ne kadar çok rol yaparsa, neyin gerçek olduğunu ve her şeyi nelerin değiştirebileceğini görmezden gelmek o kadar zorlaşmaktadır.
ANDY'NİN PLANI
LUCAS
LUCAS'IN BAKIŞ AÇISI
O akılsız kardeşimle tıpatıp aynı lanet kromozomlara sahip olmasaydım, şu an mutlu olurdum. Geleceğime giden o yolda ilerlemeye devam ederdim.
Bunun yerine, içimde koca bir boşlukla burada oturuyorum. Eskiden bana büyük keyif veren üç boynuzlu bir kayaya bakıyorum ama şimdi onu paramparça etmek istiyorum.
Bunu yapmak sadece üzücü olmakla kalmaz, tarihi bir parçayı da mahvederdi. Ayrıca tüm gelecek planlarımı da altüst ederdi ve eminim beni hapse attırırdı. Ama en azından herkesin benim hakkımda bildiği o imajı korumuş olurdu. Nedense bu imajı kendime saklamak istiyordum ve son zamanlarda bu durum sorgulanmaya başlanmıştı.
Her şey lise son sınıfın başında başladı.
İkizimin sadece benim bildiğim çok büyük bir sırrı var. Ne yazık ki, o da benim hakkımda sadece kendisinin bildiği bir sırrı biliyor. Aslında ailem ve okul çalışanları da bunu biliyor ama onlara ben söylemedim. Bunu diğer herkesten gizlemeyi tercih ediyorum.
Ama kardeşimin sırrı, benden başka kimsenin bilmemesi gereken kadar büyük. Annem ve babam bile bunu bilmiyor.
Aynı DNA'ya sahip olmanın bazı avantajları var. Mesela benden hiçbir şeyi uzun süre saklayamıyor.
Gerçi o da benim sırlarımı biliyor, ki bu benim için berbat bir durum.
Odamda oturuyorum. Buradaki her şey en sevdiğim iki renk olan siyah veya kırmızının tonlarında. Üvey annem Vanessa bir iç mimar olduğu için odayı en güzel eşyalarla döşemek zorundaydı.
Şu an çizim defterime bir şeyler karalıyorum. İpek yastığıma yaslanmış rahatlarken daha önce olduğu gibi kayıp düşmemeye çalışıyorum. Tam o sırada İyilik Meleği Andy odama dalıyor. Hem müziğimi hem de odaklanmamı bölüyor.
Çizim defterimi bırakıp homurdanarak ona dönüyorum. “Andrew, sana kaç kere önce kapıyı çalmanı söyledim?”
“Üzgünüm Anderson, ama bu çok önemli!” diye nefes nefese söylüyor tek yumurta ikizim, sanki buraya kadar koşmuş gibi.
“Öncelikle sana bana o saçma isimle seslenmemeni söylemiştim.”
Sonra siyah yastığımdan doğrulup defterimi kenara koyuyorum ve tüm dikkatimi ona veriyorum. “Peki seni bu kadar paniğe sürükleyen şey ne?”
Yürüyerek yanıma geliyor ve bana dönük bir şekilde kırmızı tekerlekli çalışma sandalyeme oturuyor.
“Sana bahsettiğim şu kızı hatırlıyor musun? Son zamanlarda bana baktığını fark ettiğim kızı. Benden hoşlanıyor olabileceğini düşünmüştüm.”
“Sally... Sammy... öyle bir şey miydi?” diye hafızamı zorluyorum. “Şey, annesi az önce annemle konuşmuş ve kıza özel ders vermemi istiyor.
Sanırım geçen seneki yıl sonu sınavlarında pek başarılı olamamış, bu yüzden annesi özel ders alması için onu zorluyormuş.”
Gözlerimi devirip parmaklarımı birbirine geçirerek başımın arkasına koyuyorum. Bacaklarımı yatağa uzatıp arkama yaslanıyorum. “Peki bunun benimle ne ilgisi var?”
“Şöyle söyleyeyim. Okuldaki en iyi öğrenciyi istiyorlar. Okul bir gizlilik anlaşması imzaladığı için o kişinin sen olduğunu bilmiyorlar ama o kişi benim değil, sensin.”
Bu dikkatimi çekiyor ve sadece doğrulmakla kalmayıp yataktan fırlamama neden oluyor. “Bunu benim için mahvetme Andy... Lütfen!”
“İnsanların senin aptal, tembel, pisliğin teki olmak yerine zeki ve iyi bir çocuk olduğunu bilmesini neden umursamadığını anladığımı söylemiyorum ama sırrını ortaya çıkarmayacağım.”
“Sadece benim yerime gidip Sarina'ya özel ders vermeni istiyorum.”
Ona ters ters bakarak cevap veriyorum. “Benimle dalga geçiyorsun herhalde! Senin takıntılı hayranlarından birine özel ders vererek vaktimi harcamak istemiyorum.”
Bu sefer bana ters ters bakma sırası onda.
“O takıntılı falan değil, sana böyle bir şey yapmam. Bana ödeme yapacaklarını söylediler. Üstelik kız gerçekten çok tatlı Lucas, göreceksin.”
“Onun tatlı olup olmadığını tam olarak nereden biliyorsun Andy? Karşı cinsle ilgili herhangi bir konuda akıl danışacağım kişi kesinlikle sen değilsin.”
Alınan Andy ayağa kalkıyor ve sandalyemi odanın diğer ucuna fırlatıyor.
“Hey! Eşcinsel olmam, kimin çekici olup kimin olmadığını bilmediğim anlamına gelmez!” diye alıngan bir fısıltıyla bağırıyor.
“Ayrıca sadece bir aksan gibi gelse bile, benim sen olmadığımı kesinlikle anlayacaktır.”
Yere doğru bakarken konuşma tarzım hakkında konuşmanın benim için kolay bir şey olmadığını bilen Andy yanıma geliyor. Oturup elini omzuma koyuyor.
“Belli etsen bile çok göze batmıyor. Özellikle de bizim etrafımızda uzun süre vakit geçirmeyen biri için ki o da öyle.”
“Ayrıca ‘dünya’ kelimesini söylemediğin sürece sorun yaşamazsın.” diyor. “İsmi konusuna gelirsek, ona sadece ’S’ falan de. Şirin bir lakap olur.”
Ona doğru bakıp soruyorum. “Peki ya Gezel bunu öğrenir ve her şeyi mahvederse? Adı her neyse o kızın peşine düşeceğini biliyorsun.”
“Ondan ayrılmak istediğini söylememiş miydin?” Gözlerimi devirip ofluyorum. “Evet ama o kadar kolay değil. Kız biraz çatlak.”
Bana kafası karışmış bir şekilde bakarak soruyor. “O zaman neden bütün yaz onunla kaldın?” Yüzüme kocaman bir gülümseme yayılıyor.
“Çünkü o çatlak. Ve benim canım masum kardeşim, çatlak kızların neler yapmaya gönüllü olduğunu biliyor musun?”
Sahte bir şekilde kusuyormuş gibi yapmadan önce yüzünü buruşturuyor. Gülmeme neden olacak şekilde ayağa kalkıp kapıya doğru yürüyor. “Tamam, midemi tamamen bulandırdığına göre artık gidiyorum!”
Sonra Andy bana dönüyor ve şu teklifte bulunuyor: “Senin için Çatlak Gezel'den ayrılsam ve sen de benim için Sarina'ya özel ders versen nasıl olur?”
İç çekerek bunu enine boyuna düşünürken başımı iki yana sallıyorum.
“Peki ebeveynlerin bu küçük yer değiştirme planından haberi var mı? Çünkü yer değiştirmemizden ne kadar nefret ettiklerini biliyorsun.”
“Önce onlardan onay aldım. Futbol antrenmanlarım ve diğer şeyler yüzünden benim yerime ona senin ders vermen konusunda hemfikirler.”
“İstediğim an benimle tekrar yer değiştirmek zorundasın. Özellikle de ondan sadece bir kez ayrılman gerekeceğinden... umarım öyledir.”
“Bu arada unutmadan, Gezel'den ayrılırken ondan gerçekten ayrıldığından emin ol çünkü bana geri dönmesini istemiyorum.”
“Çatlak olanlar genelde geri dönerler. Aynı okula gitmediğimize çok seviniyorum. Sana onunla iyi eğlenceler, küçük kardeşim.”
Kapımı açan Andy homurdanarak bir yorum yapıyor. “Çok heyecanlıyım.”
Ardından yarınki ilk okul gününden önce rahatlamaya devam etmem için beni yalnız bırakarak kapıyı kapatıyor.
