Kayıp Prenses Kitap 3
Yazar
Holly Prange
Okur
112K
Bölüm
30
Doğaüstü ve insan alemlerinin çarpıştığı bir dünyada, Zinnia ve Aaron aşk, travma ve tehlikeyle boğuşuyor. Normal bir hayat kurmaya çalışırken, sürülerini ve Periler Diyarı'nı tehdit eden karanlık güçlere karşı bir savaşa sürükleniyorlar. Elementel büyü, sarsılmaz sadakat ve alemleri aşan bir bağ ile geçmişleriyle yüzleşmeli ve gelecekleri için savaşmalılar. Aşkları karanlığı yenmeye yetecek mi?
Bölüm 100
EVERLY
Hayat komik.
Başıma gelen onca şeyden sonra artık onun nasıl işlediğini anlamaya başlıyorum.
Bazen huzuru her bulduğunda, her şey yeniden değişiyormuş gibi hissedersin.
Bu öyle bir hikâye…
Şimdiye kadar özgürlüğümü güvence altına almış, efendilerimi yenmiş, hayaletlerimle başa çıkmıştım.
Hayatımın çoğunu geçmişimle uğraşarak geçirmiştim.
Ama bu değişmek üzereydi, sadece henüz bilmiyordum.
Bu hikâye başladığında, geçmişimi fethettiğimi, nihayet dört gözle bekleyeceğim bir geleceğe sahip olduğumu bilmek beni mutlu ediyordu.
-Bizim bir geleceğimiz vardı.
Logan ile birlikte her şeyi yapabilirdik, yeter ki birlikte yapalım.
Yakında her şeyin değişeceğini bilmiyordum. Her şey değişecekti.
Her iyi hikâye gibi, bu da küçük bir olayla başladı.
Kapının basitçe çalınmasıyla…
DOKUZ AY ÖNCE
“Merhaba?”
Burada biri var. Ama Logan değil.
Kapının arkasında boğazını temizlerken, kim olduğunu biliyordum.
“Everly,” diye bir ses geldi. “Benim.”
Yüzüm kızarıyordu. Heyecanla dolup taşarken ayağa kalktım.
“Bir saniye,” diye seslendim.
Bu o muydu?
Bu düşünce başımı döndürüyordu. Parmaklarım titreyip uyuşurken güç bela omuzlarıma bir sabahlık geçirmeyi başardım.
Heyecanımı kontrol edemeyerek kapıya doğru koşmaya başladım.
Kapıyı açtığımda sürü doktoru Sophie elinde bir pano ile karşımda duruyordu.
Sophie genellikle sakin biriydi ama o anda acele etmiş gibi görünüyordu. Ter içindeydi. Her zaman mükemmel görünen saçları bile dağılmıştı.
Midem bulanıyordu.
“Bana iyi haber olduğunu söyle,” dedim nefesim kesilerek.
Sonra birden yüzüne hayatımda gördüğüm en büyük gülümseme yayılmaya başladı.
Aman Tanrım. Tanrıçam.
“Sonuçlar geldi,” dedi. “Haberler iyi.”
LOGAN
“Kuzeyde yaklaşan bir tehlike var!” diye konuşmaya devam ediyordu Harrison.
Parmaklarımı önümdeki büyük kırmızı masaya vurdum. Her zaman olduğu gibi, konsey toplantısı sabah boyunca uzamıştı. Her zamanki gibi ~tek yaptığım Everly'yi düşünmekti.
Konsey odasında oda ikiye bölünmüş durumdaydı. Solumda annem ile babam oturuyordu. Duruşları mükemmel, her saniye pür dikkat gidişatı takip ediyorlardı.
Büyükannem yanlarında, şömineyle ilgileniyordu. Dalıp gittiğimi fark ettiğinde gözlerindeki o alametifarika parıltıyı hâlâ algılayabiliyordum. Gülümseyerek odanın diğer tarafını işaret etti.
Dinle, ~dedibana zihin bağlantısıyla.
Dinledim.
Sağımda konseyin geri kalanı oturuyordu. Son yıllarda başıma beladan başka bir şey getirmeyen bir grup yaşlı, asık suratlı kurt…
Konseyin başkanı ihtiyar Harrison hâlâ gevezelik ediyordu. Ne zaman konuşsa, tel tel sakalı ağzının altında hipnotik bir şekilde zıplıyordu.
Ağzından çıkan kelimeler yüzünden ondan sürekli nefret etmesem beni uyutabilirdi.
“Sence de öyle değil mi, Alfa Logan? Kuzeyde tehlike var, değil mi?” dediğinde monoton monoloğu nihayet sona ermişti.
Everly, lütfen, kurtar beni!
Zihin bağlantımızdan ona ulaşmaya çalışıyordum ama pek net bir cevap alabildiğim söylenemezdi.
Ayağa kalktım.
“Biliyor musun,” diye başladım. “Kuzey'de en son ne zaman tehlike olmadığını hatırlamıyorum. Bu sürüler her zaman biz güneylilere diş gösteriyor gibi görünüyorlar. Haberin bize bu kadar hızlı ulaşması ne kadar komik.”
Konseyden bazıları hafifçe kızardı, Harrison kızarmadı. ~Gözünü benden ayırmıyordu.
“Onların bölgesini işgal ettiniz,” diye hırladı. “Geçen yıl, Alfa'mızın…”
Bunu kabul etmeyeceğim.
“Ben buyum, değil mi?” diye sordum hırlayarak. “Senin Alfan?”
Çenesi gevşedi.
“Çünkü,” diye devam ettim. “Senin de diğer konsey üyelerinin de beni yerimden etmek ~için elinizden geleni yaptığınızı çok net hatırlıyorum!”
İhtiyar Harrison ayağa kalktı. Ağzını açarsa patlayacağımı biliyordum.
“Bize fazla seçenek sunulmadı,” diyerek söze başladığında içimdeki kurt yüzeye çıkmak üzereydi. Bacağımın arkasına bir şeyin çarptığını hissediyordum.
“Yeter.”
Büyükannemin yüzü taş gibiydi. Bastonunu eline geri aldı.
Kurdumu sakinleştiriyordum. Ondan başka biri olsaydı, sakinleşme şansım yoktu ama derin bir nefes alıp yerime oturdum.
Gözlerim babama takıldı.
“Logan, diplomatik olmaya çalış.”
“Kuzeyin tüm hareketlerinden seni haberdar etmek konseyin görevi,” diye ekledi annem.
Burnumdan derin bir nefes aldım.
Bütün bunlardan yorulmuştum. Sadece Everly ile vakit geçirmek istiyordum.
O benim eşim olduğundan beri kaostan başka bir şey olmamıştı hayatımızda.
Artık nihayet huzura kavuştuğumuza göre, öğleden sonralarımı bu pisliklerin homurtularını dinleyerek geçirmek, isteyeceğim son şeydi. Aklımda başka şeyler vardı ve bunların hiçbirinin kuzeyle bir ilgisi yoktu.
“Söylediğim gibi,” diye devam ediyordu Harrison, “İşler henüz çok ileri gitmiş değil. Kuzey ile güney arasında diplomatik bir çözüm hâlâ imkânsız değil.”
Logan, ~diye seslendi Everly zihin bağlantısına geri dönerek. Sesi duygusal bir hareketlilikle uğulduyor gibiydi.
Tüm vücudum sanki tekrar fişe takılmışım gibi ışıldıyordu.
Eşim. ~Onun sesini duymak vücudumun her santimini rahatlatıyordu.
Everly! Neler oluyor?
Düşüncelerimi bölmeye çalışıyordum.
Bana gel, Logan. Gel ve beni bul. Hemen. ~Omurgam diken diken olmuştu.
Sanırım bunun ne anlama geldiğini biliyordum. Birden kendimi tüy kadar hafif hissettim. Bu kelimeleri duyar duymaz, yeniden canlandım. Bu sefer gerçekten olabilir.
Deri koltuğumdan tekrar kalktım.
“Eklemek istediğin başka bir şey mi var, Alfa Logan?” diye alay etti Harrison.
Döndüğümde, Alfa gücümün tam olarak sergilendiğinden emin olarak sadece bir bakışla tüm konsey üyelerinin koltuklarında kıpırdanmasına neden oldum.
“Hepiniz gitmemi istediniz. Başka seçeneğiniz olmadığını söylediniz,” dedim. “Yeraltı dünyasından geri döndüğümde boynunu dişlerimin arasına sıkıştırdığımı hatırlıyorum, ihtiyar Harrison. Yaşamana izin verdiğim için beni pişman etme.”
Yüzü kan kırmızısına dönmüştü. Büyükannem başını sallıyordu.
“Ben bu sürünün Alfasıyım,” diye devam ettim. “Beni daha fazla manipüle etmenize izin vermeyeceğim. Kuzeyin insan tebaasına işkence etmesine seyirci kalmayacağım. Hiçbir şey buna değmez, barış bile.~”
Son sözlerimin arkasındaydım ama ağzımdan çıkarken yine de kendimi tuhaf hissediyordum. Gözlerimi kapıya diktim. Tam çıkmak üzereyken duyabildiğim tek şey kısık sesle yapılan konuşmalar oldu.
Etrafıma son bir kez baktığımda gözlerim Harrison'a takıldı.
“Ayrıca, kuzeyli sürüler bizim düşmanımız. Yoksa bunu unuttunuz mu?”
Koridorda ilerlerken kendimi hiç o kadar özgür hissetmemiştim. Everly yakınlarda olmalıydı. Ayak seslerini duyabiliyordum. O köşeyi dönerken kalbim kulaklarımda atıyordu sanki.
Tanrıça. Çok güzel görünüyordu. Genellikle at kuyruğu şeklinde olan uzun siyah saçları bu defa omuzlarından aşağı özgürce dökülüyordu. Üzerinde ipek bir sabahlık vardı. Ayakkabı bile giymiyordu!
“Everly,” diyebildim sadece kelimelerimi unutarak.
Bir an bile kaybetmeden, beni görünce gözleri parlayarak, kollarını bana dolayıp beni kendine çekti.
Tek görebildiğim gözleriydi. Nefesinin sıcaklığını hissediyordum.
“Seni çok seviyorum,” dedi.
“Ben de seni seviyorum.”
Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki patlamak üzere olduğunu hissediyordum.
“Bana ne söylemek istiyordun?”
Geri çekildiğinde gözlerinden yaşlar aktığını görebiliyordum.
“Logan,” dedi. “Hamileyim.”
“Ne? Buna inanamıyorum!” diye bağırdım heyecanla. Ellerim titrerken onu göğsümün derinliklerine çekip iyice yakınımda tutuyordum.
Başım dönüyordu. Sonunda!
“Baba olacaksın Logan,” dedi Everly.
Gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. Şu ana kadar hiç bu kadar mutlu olmamıştım. Görünmeyen bir enerjiden aldığım tüm gücümle onu kollarıma aldım.
“Alfa Logan,” diye mırıldandı.
Tek kelime etmeden onu koridordan geçirip odamıza götürdüm. Etrafımda heyecanlı bir uğultunun yükseldiğini duyabiliyordum.
Sürünün zihin bağlantısı aracılığıyla neler olup bittiğini hissedebileceğini çok iyi biliyordum ama şu anda onlara ayıracak vaktim yoktu. O an için sadece ben ve eşim vardık.
Yatak odasına girdiğimizde tek yapmak istediğim eşimi yatağa atmaktı. Bunun yerine duraklayarak onu yavaşça aşağı indirdim. Gözlerimiz buluştuğunda öne doğru eğilip tatlı dolgun dudaklarını öpmeye başladım.
“Bugün hayatımın en mutlu günü,” dedim ona.
Gözyaşlarının arasından bana katıldığını duyabiliyordum.
Elimi karnına götürdüğümde heyecandan titriyordum.
“Ne olursa olsun,” dedim. “Artık her şey çocuğumuzla ilgili, Everly. Her şey.”
Bir elini yanağıma götürerek başını salladı.
“Bizim kızımız, ~Logan,” dedi Everly. “O bir kız!”
“Bu harika bir haber,” diye fısıldadım. “Tam da istediğimiz gibi.”
Tamamen transa geçmiş bir halde arkama yaslandığımda Everly göğsüme tırmandı.
Dünyada ihtiyacım olan her şey kollarımdaydı.
Barış. Sonunda barışmıştık.
Konseydeki sözlerimi hatırladım. Birdenbire kuzeyle çatışma fikri beni biraz daha korkutuyordu.
“Her şey yolunda mı?” diye sordu Everly.
O güzel, kocaman gözleriyle bana bakıyordu.
“En önemli şey,” diye fısıldadım ona. “Senin ve kızımızın güvende olması, aşkım. İkinize de asla zarar gelmeyecek. Ne pahasına olursa olsun.~”
