Kurt Adam Kralı'nın Eşi Kitap 2
Yazar
Alena Des
Okur
19.1K
Bölüm
30
Kurt adamların, cadıların ve iblislerin güç için çarpıştığı bir dünyada Belle, kopmak üzere olan bir savaşın tam ortasında buluyor kendini. Güçlü bir kurt adam olan eşi Keith tarafından işaretlenen Belle'in hayatı, Tessa'dan gelen telepatik bir uyarının yaklaşan bir iblis saldırısını ortaya çıkarmasıyla köklü bir dönüşüm geçirir. Belle ve Keith, savunma için kurt adam sürülerini bir araya getirirken Belle'in eşsiz güçlerine ve krallıklarını tehdit eden karanlık ittifaklara dair daha derin sırları ortaya çıkarırlar. Aşkın, sadakatin ve büyünün iç içe geçtiği bu hikâyede Belle, halkını korumak ve gerçek kaderini keşfetmek için tehlikeli bir yoldan geçmek zorundadır.
Dişe Diş, Kana Kan 🌶🌶🌶
SEZON 2
Yapımcı: Bethany Sharp
Yazan: Mike Butler & Elana Zeltser
Seslendiren: Fionn McNeill
BELLE
Vay canına.
Aynada işaretimi inceledim. Ensemdeki kırmızı, muntazam deliklere baktım.
İnanamıyordum.
Parmaklarımı işaretin üzerinde yavaşça gezdirdim ve―
Ooooo...
Hissettiğim acıdan zevk almıştım. Duyduğum acı işaretin gerçek olduğu anlamına geliyordu. Bu acı, çok uzun zaman sonra, sonunda onunum demekti.
Keith. Kral’ım. Eşim.
Onu görmesem de arkamdaki varlığını hissedebiliyordum.
Arkamdan bana yaklaştı, kalçalarını sırtıma bastırdı. Kafamı kaldırdığımda çenesini omzuma yasladı ve bir saat önce bıraktığı işareti yaladı.
Ama ikimiz de biliyorduk ki, aramızdaki bağın büyüsüne sonsuza kadar kapılacak vaktimiz yoktu.
Er ya da geç, kaçınılmaz olanla yüzleşmek zorunda kalacaktık.
Bir savaş yaklaşıyordu. Artık ihtimaller ortadan kalkmıştı, şu anki tek soru savaşın ne zaman olacağıydı.
Ve beni bekleyen bu hesaplaşmadan önce yapmam gereken son bir şey vardı.
Bu onun iyiliğine karşılık vermem için tek fırsattı, Keith’i işaretleyecek ve sonsuza kadar benim olmasını sağlayacaktım.
Şanslıydım.
Gözlerindeki beklentiden anladığım kadarıyla, onu belinden tutup yatağa götürürken ne olacağını çoktan fark etmişti.
Şanslıydı.
Yatağın kenarına vardığımızda bana "Buna hazır olduğuna emin misin?" diye sordu.
"Esas sen hazır mısın?" diye sorarak ona meydan okudum.
Yüzümü tuttu. "Ben zaten seninim Belle. Hadi bunu resmiyete dökelim."
Tüm yüzüm içinde yok olana kadar yanağımı çenesinin pürüzlü yüzeyine gömdüm.
Kalp ritmimi sabit tutmaya çalışıyordum ama o an gergin olmam kaçınılmazdı.
Çünkü okulda çiftleşme işaretini nasıl yapacağımızı kimse öğretmiyordu. Kurt adam ailem bu tür şeyleri hep çok gizli tutarlardı.
Ama şimdi, Keith beni iyice kendine yaklaştırıp bir öpücük daha için çekerken rahatlamış hissediyordum.
Dillerimiz birbirimizin ağzında dans ederken, derinlerde bir yerde bir alevin kıvılcımlarını hissettim.
Alev küçük çaplı başlamıştı, ama Keith'in bana karşı artan arzusuyla durmaksızın körükleniyordu. Alev ayaklarıma sıçradığında ayak parmaklarımı kıvırdım. Alevin şiddeti ellerime ulaştığında, kendimden geçmişçesine tırnaklarımı sırtına geçirdim.
Keith sonunda içime girdiğinde, alev patladı ve bedenimi tamamen sardı.
Ağzımı açıp dişlerimi gösterdim, gözlerinin içine zamanı geldi, der gibi baktım.
Onaylarcasına başını salladı. Sırtını kavradım, terden cildi kayganlaşmıştı, kendimi omzunun üzerinde sabitledim.
Dişlerimi gözüme kestirdiğim yere batırmak üzereydim.
Belle? Merhaba?
Tessa'nın sesi kafamın içinden yankılandı, yavaşça, ama şüphesiz, adımı sesleniyordu.
Bu kesinti, içimde büyümüş alevin üzerine dökülen bir kova soğuk su etkisi yarattı.
Keith, elinden kurtulup dişlerimi geri çektiğimde bir şeylerin ters gittiğini hemen anlamıştı.
"Sorun ne?" diye sordu, sesi endişeyle ağırlaştı.
"Bunu duyuyor musun?"
"Neyi duyuyor muyum?"
Gözlerimi kapattım ve ses bu sefer daha da yükseldi.
Belle. Merhaba? Belle?
Şüphelendiğim gibi, Tessa benimle bir zihin bağı kurmaya çalışıyordu.
TESSA
Öf.
Eğitimsiz bir cadıyla zihin bağı kurmaya çalışırsan olacağı budur.
Ama asıl öfkem ona değildi. Gerçekten, birkaç beyhude girişimden sonra geçidi mühürleyemeyince kendime kızmıştım. Ben dünyanın en güçlü cadılarından biriydim...
Yani eğer bunu ben bile yapamıyorsam...
Bu hiç iyiye işaret değil.
Hem de hiç değil.
Fiziksel ve duygusal olarak tükenmiş durumdaydım ve şimdi, tüm bunlar yetmezmiş gibi, telepatik bağlantıların en basitini yaratmak için mücadele veriyordum.
Tannon bir elini omzuma koydu. En çok ihtiyacım olduğunda yaptığı gibi sihrinin bir kısmını bana yönlendiriyor olduğunu hissettim.
"Tekrar dene," dedi ikizim aceleyle.
Kurtları, Yeraltı Dünyası'na açılan kapının korktuğumuzdan daha büyük olduğu ve―ayrıca şeytanların başladıkları işi bitirmek için sürüler halinde Kurt Adam Krallığı’na yönelecekleri konusunda uyarmalıydık.
Tannon dokunuşuyla enerjimi artırırken tüm gücümü toplayıp Belle ile bir kez daha iletişime geçmeye çalıştım.
Tessa
Belle?
Tessa
Beni duyuyor musun??
Belle
Tessa, merhaba! Evet. Duyabiliyorum.
Tessa
Ay Tanrıçası'na şükürler olsun.
Belle
Her şey yolunda mı?
Tessa
Hiç değil... Kurt adam sürülerini sarayda toplayın.
Tessa
Kapılara barikat kurun ve silahlanın.
Tessa
En kısa zamanda krallığa döneceğiz.
Telepatik bağlantıyı kopardığımda Tannon'ın endişeli bakışlarını yakaladım.
Yüzünü bu kadar korkuyla görmeyeli yüzyıllar olmuştu. Ama nedenini anlamıştım.
Bu geçit öyle büyüktü ki, Yeraltı Dünyası ile Dünya alemi arasındaki çizginin bulanıklaşmasına yol açabilirdi. Ve bunun tek bir anlamı vardı:
Amansız, eşi benzeri görülmemiş bir kaos.
"Hadi gidelim," dedim ve Kurt Adam Krallığı'na doğru hava yükseldik.
KEITH
"Tessa," diye fısıldadı, gözlerini sıkmıştı. Ve birden neler olduğunu anladım.
Cadının Belle'e verdiği mesajı duyamadım ama aşkımın yüzündeki rengin anında attığını fark etmiştim.
Lanet olsun.
Vücudum onun beni işaretlemesi için adeta sızlıyordu. Umutsuzca arzuladığım bağ duygusundan sadece birkaç dakika uzaktaydım.
Ama şimdi her şey beklemek zorundaydı. Doğru bir işaretleme tam ve kesintisiz odaklanma gerektiriyordu ve şimdi Belle'in tüm dikkati Tessa'daydı.
Kaşlarını çattı ve telepatik frekansla daha derin bir şekilde senkronize oldu.
Sonra tekrar fısıldadı, sert bir şekilde, "Sürüleri çağır."
Neden? Neler oluyor?
Aklıma tüm felaket senaryoları anında hücum etti. Ama cevaplar için zaman yokmuş gibi görünüyordu, bu yüzden sorularımı sonraya sakladım.
Belle'i dudaklarından hızlıca öptüm ve gözetleme kulesine doğru fırladım.
Spiral merdivenin tepesine ulaştığımda nefes nefese kalmıştım. Dizlerimin üzerine eğildim ve kalçalarıma tutundum.
Belle'i işaretlemek çok fazla enerji gerektirmişti, ama şimdi daha da fazlasına ihtiyacım vardı. Kendi kendime geri saydım.
5, 4, 3, 2, 1.
Ve bununla beraber, ULUDUM bu uluma, benim yetki alanımdaki tüm Alfa'ları sürüleri çekerek ortaya çıkaracak kadar yüksek sesli bir ulumaydı.
Hiç bu kadar kapsamlı ve geniş bir çağrı yapmak zorunda kalmamıştım ama gördüğüm kadarıyla işe yaramıştı.
Bir saat içinde, tüm sürülerim ana salonda toplanmış ve benden talimat bekliyorlardı.
***
Dedikoduların koridorda orman yangını gibi yayılışını izledim.
Hepsi aynı rahatsız edici, bariz bir durumla ilgili konuşuyordu:
"Kadın işaretli."
”Ama o değil."
"Bu ne anlama geliyor?!"
Sizi hiç ilgilendirmediği anlamına geliyor olabilir mi?!
Buna dayanamıyordum. Belle'le tanışmadan önce bekar olmadığımı ilk kabul eden ben olacaktım.
Ama öncesindeki kötü itibarımın kimseye bağlanmak istemediğime dair ona fikir vermesini istemiyordum.
Belle'in beni işaretlemesini dünyadaki her şeyden daha çok arzuluyordum.
Ayrıca, eğer yakında o beni işaretlemezse, ona verdiğim işaretin zamanla kaybolacağını biliyordum.
Çiftleşme bağını kalıcı kılan işaretlemenin karşılıklı verilmesiydi.
Şimdilik, daha fazla spekülasyon yaratmaması için elini daha sıkı kavradım.
Solumuzda Belle'in annesi ve babası ve onların ötesinde diğer Alfalar ve eşleri duruyordu.
Endişeliydiler ve gergin bir şekilde bana doğru baktılar. Onlara sunacak hiçbir bilgim olmamasından nefret ediyordum.
Ama ben de en az onlar kadar olan bitenden habersizdim.
Birkaç dakika sonra Tessa ve Tannon o kadar gizlice geldiler ki yanımda belirene kadar onları fark etmedim.
Kalabalığı sessiz olmaya teşvik etmek için boğazımı temizledim. Hemen bana itaat ettiler.
Hangi kelimelerin çıkacağını bile bilmeden ağzımı açmış bulundum.
"Bu karanlık günde bana katıldığınız için teşekkür ederim," diye başladım. "Hepinizin büyük kayıplar yaşadığını biliyorum. Mülkünüz ve sürüleriniz etkilendi, ben de bunun için çok üzgünüm."
Kurt adamlar başlarını eğdiğinde artık yüzlerini göremiyordum.
Lafıma devam etmeden önce bir dakikalık es verdim. "Bu iblisler bizim tahayyül edemeyeceğimiz kadar acımasızlar. Bu yüzden Tessa ve Tannon bize onlarla ilgili fikir vermek için buradalar."
Tessa konuştuğunda, sesi mağara boşluğunda net ve melodik bir şekilde yankılandı.
“Yeraltı Dünyası'na açılan geçitten yeni döndük. Ne yazık ki, beklediğimizden daha büyük bir geçit haline gelmiş ve tekrar nasıl kapatılacağını bulmak için çok çaba ve zaman gerekecek."
Kalabalık birden mırıldanmaya başladı.
Tessa devam etti, "Eğer bundan kurtulacaksak, birlikte çalışmamız gerekecek. Buraya gelirken Vampir Krallığı'na doğru giden bir iblis sürüsü gördük.
"Bir ittifak kuracaklarından şüpheleniyoruz. Eğer durum böyleyse, bizim de bir tane ittifak oluşturmamız gerekiyor: Vikanlar ve Kurt Adamlar ittifakı."
"Neye ihtiyacınız var? Yardım etmeye hazırız," dedim mümkün olduğunca özgüvenli görünerek. Kalabalıktan gelen onay ulumaları beni rahatlattı.
"Başlangıçta," Tannon diye araya girdi, "Biz geçitte çalışırken bizi koruyacak bir kurt sürüsüne ihtiyacımız var."
Alfa Meyer, güney bölgesinden huysuz, hantal bir kurt, bir adım öne çıktı.
"Teşekkürler, Alfa Meyer," diye cevap verdim, ona en derin şükranlarımla eğildim. "Başka bir şey var mı?" diye büyücüye sordum.
"Birisi Vampir Krallığı'na gitmeli ve neyin üzerinde olduklarını gözetlemeli. Ne pahasına olursa olsun onlardan bir adım önde olmalıyız ve bunun için de iblislerle vampirlerin ne planladıklarını öğrenmeliyiz."
Gözümün ucuyla bir elin havaya kalktığını gördüm. Elin Xavier'e ait olduğunu görünce yüreğim burkuldu.
"Bırakın ben gideyim," diye yalvardı. "Burada öylece oturup elim kolum bağlı bekleyemem.”
Sağ kolum Beta'mı ön saflara göndermek istemiyordum. Ama aksiyondan uzak bir şekilde izole olmanın Xavier'i her savaştan daha çabuk öldüreceğini de biliyordum.
Kurtların geri kalanına dönmeden önce ciddiyetle onun yönüne doğru başımı salladım. "Evlerinize dönün. Eşyalarınızı toplayın. Gece karanlığında burayı terk etmeliyiz."
Evim, krallığım, halkımın güvenliği artık tehlikedeydi.
Artık kaçma zamanıydı.
BELLE
İşkence ve belirsizliğin bizi beklediğini biliyordum. Yaklaşan geleceğin ne kadar çabuk bizim gerçek, somut şimdimiz olacağının farkında değildim.
Plan yapmamız gerekiyordu. Toplanmamız gerekiyordu. Gitmemiz gerekiyordu.
Ama hayır.
Keith ve ben birlikte olmak için çok şey feda etmiştik. Onu işaretlemeden bilinmeyen bir kadere doğru öylece koşamazdım.
Korkusuzca halkını yönlendirmesini izlemek içimdeki alevi tekrar körüklemişti.
Odamıza döndüğümüzde, yangın şiddetini koruyordu. Ve bu sefer boşa gitmeyecekti.
Hiçbir şey demeden ve uyarmadan onu duvara doğru ittim ve üzerindekileri yırtmaya başladım.
"Belle―” diyerek karşı gelmeye çalıştı.
"Şşş..." diyerek kollarına atladım ve bacaklarımı beline doladım. Tamamen uyarılana kadar sert daireler çizerek ona sürtündüm.
Yelkenleri suya indirmesi uzun sürmedi.
Onu içime aldığımda, yine adımı haykırdı. Tekrar ve tekrar.
"Belle, Belle, Belle."
Yine, annemin dediği gibi, bu büyük ilkel dürtü vücudumu ele geçirmişti. Dişlerimi açtım ve derisinin derinliklerine geçirdim.
Ağzımın içine onun kanının, teninin ve terinin lezzeti yayılmıştı.
Ve böylece o da artık benim eşim olmuştu.
