Legacy Serisi 1. Kitap: Oyalama
Yazar
Gabby Walker
Okur
15,9K
Bölüm
29
Napolyon Savaşları'nın sona ermesinin eşiğinde, Lockwood Kontu Alexander Montgomery, kendine bir eş bulması yönünde ağır bir baskı altındadır. Görev bunu gerektirmektedir; ancak ilgisini çeken tek kadın, evlilik fikrini tamamen reddetmektedir. Sophie Bennett zeki, mesafeli ve tehlikeli bir sır saklamaktadır; bu da onu dayanılmaz olduğu kadar riskli kılmaktadır.
Bir oyalanma olarak başlayan şey, kısa sürede çok daha tehlikeli bir şeye dönüşür. Tansiyon yükselip görünmez tehlikeler etraflarını sararken Alex, Sophie'ye karşı artan bağlılığının onlara itibar veya skandaldan çok daha fazlasına mal olabileceğini fark eder. Savaşın, beklentilerin ve ihanetin şekillendirdiği bir dünyada, yanlış yolu seçmek her ikisinin de hayatına mal olabilir.
Niyetler
SOPHIE
1814, LONDRA, İNGİLTERE
Sophie Bennett limonatasından bir yudum aldı ve kibarca başını salladı. Etrafında konuşulanları dinliyormuş gibi davrandı. Ama dinlemiyordu. Tam kaçacakken durdurulmuştu. Şimdi ise yapmacık gülümsemeleriyle durmadan konuşan bir grup kadının arasına sıkışıp kalmıştı.
Bu kadınlar koca bulmak ve iyi evlilikler yapmak için buradaydı. Fakat Sophie baloya tamamen farklı bir amaç için gelmişti. Amacının koca bulmakla hiçbir ilgisi yoktu.
Gözlerini büyük salonda gezdirirken toplumun kendiliğinden ayrıştığı grupları fark edip zihninde sınıflandırdı. Hepsi tahmin edilebilirdi. Aynı zamanda boğucuydular.
Evli erkekler Parlamento'daki son gelişmeler hakkında konuşurken ya da duydukları yatırımlar üzerine strateji kurarken bulunabilirdi. Ara sıra yaklaşan bir at yarışını konuştuklarını duyabilirdiniz. Onları eşleriyle konuşurken, hele dans ederken görmek asla mümkün değildi.
Kadınlar da bir arada duruyordu. Fakat onlar genelde salonun diğer tarafındaydı. Kadınlar da aynı şekilde dikkatle planlar yapıyordu. Konuştukları şeyler çoğunlukla aile soyları ve partilere kimlerin davet edildiğiydi.
Kadınların çoğu, çocuklarının iyi adaylarla dans ettiğinden emin olmak için oradaydı. Bu yüzden baloda kimlerin olduğu hakkında konuşuyorlardı.
Sophie farklı bir şey istiyordu. Anne babasının sıradan evliliğinden farklı bir şey istiyordu. Normal olandan çok daha farklı bir şey arzuluyordu. Bu yüzden hiç evlenmeme fikrine alışmıştı.
Evlenmemek güzel bir fikirdi. Bu, özgür olduğu anlamına geliyordu. Kimse ona ne yapması gerektiğini söyleyemeyecekti.
Üstelik kolayca bekar kalabilirdi. Kimse onu evlenmeye zorlamıyordu. Aile bağları kurmak için evlenmesine gerek yoktu.
Para için evlenmesine de gerek yoktu. Erkek kardeşi onu fazlasıyla şımartıyordu. Ancak...
Gözleri salonda gezinmeye devam etti. Sonunda gözleri ona takıldı. Adı Alexander Lockwood'du. Bu partilere gelmenin tek iyi yanı oydu. Bu düşünce onu çok sinirlendiriyordu.
Onun, arkadaşı Jacob ile konuşmasını izledi. Alexander onu Jacob ile birkaç hafta önce tanıştırmıştı. Jacob hakkında ne düşüneceğini hâlâ bilmiyordu.
Jacob, Lockwood ve erkek kardeşi Charley ile aynı gemide değildi. Jacob ailenin ikinci oğluydu. Bu yüzden evlenmek zorunda değildi.
Tabii ki, geçen yıla kadar Lockwood da ikinci oğul konumundaydı. Belki de bu yüzden Lockwood ve Jacob sadece arkadaş gibi değil, daha çok kardeş gibi davranıyorlardı.
Gruptaki kadınlardan birinin Lockwood'dan bahsettiğini duyunca kulak kabarttı. “Ne dediniz?”
Kadın gülümsedi. “Sadece Lockwood'un erkek kardeşinden çok farklı olduğunu söylüyordum. Kardeşi çok hoştu ve partilerde çok eğlenceliydi. Geçen yıl harika bir kısmet olarak görülüyordu. Çok iyi bir koca olabilirdi, eğer…”
Sophie susan kadını izledi. Herkes Lockwood'un erkek kardeşine ne olduğunu biliyordu ama insanlar bu konuda konuşmuyordu. Kendi Lockwood'unu bir düelloda savaşırken, hele böyle bir dövüşte ölürken hayal bile edemezdi.
Onun Lockwood'u… Onu bu şekilde düşünmesi muhtemelen kötü bir işaretti. Bu, bekar kalmayabileceği anlamına geliyordu.
“Lucinda, Lockwood'un iyi bir kısmet olmadığını mı söylüyorsun?” Onu savunmak da muhtemelen kötü bir işaretti.
“Geri kalanımızın onu tanımaya fırsatı olmadı. Onun dans ettiği tek kadın sensin.” Lucinda doğrudan Sophie'ye baktı. “Bu gerçekten çok skandal bir davranış. Yakında sana evlenme teklif etmezse daha da şok edici olacak.”
Sophie sert bir cevap vermemek için dişini sıktı. Lucinda sadece sinir bozucu biriydi. Yüksek sosyetede gerçek bir gücü yoktu. Sophie'nin değer verdiği hiç kimse üzerinde bir gücü yoktu.
“Lucinda, sana söz veriyorum, ortada skandal bir durum yok. Biz sadece birlikte vakit geçirmekten hoşlanıyoruz.”
Söyledikleri tamamen doğruydu. Lockwood ile konuşmayı ve dans etmeyi gerçekten seviyordu. Onunla sohbet etmek keyifliydi. Üstelik sözlerini gerçekten dinliyordu.
Ama o hâlâ kendine bir eş avlıyordu ve Sophie onun ihtiyaç duyduğu av olup olamayacağından emin değildi. Kendini partideki eşler gibi davranırken hayal edemiyordu. Fakat şimdilik onun işine yarıyordu.
Bu sezon Charley ile partilere ilk gitmeye başladığında birkaç acı verici dans atlatmıştı. Danslar fiziksel olarak acı vericiydi çünkü ayak parmakları ağır çizmeler yüzünden ezilmişti. Konuşmalar sıkıcı ve kaba olduğu için danslar aynı zamanda ruhsal olarak da acı vericiydi. Lockwood ise avına sinsice yaklaşan bir panter gibi zarifçe hareket ediyordu. Ve kesinlikle sıkıcı biri değildi.
“Lütfen beni mazur görün. Sanırım bahçeye çıkacağım. Burası biraz havasız.”
Lucinda'nın sözleri Sophie'ye ayrılmak için ihtiyacı olan bahaneyi vermişti. Gruptan uzaklaşırken Lucinda'nın yüksek sosyeteden birinin tuhaf cinsel arzuları hakkında konuştuğunu duydu. Konuşmaya geri çekilemeyeceği kadar uzaklaşınca rahat bir nefes aldı.
Parlak elbiseli başka bir kadın grubundan zarifçe sıyrılmaya çalışırken kendini kibarca gülümsemeye zorladı; yanlarından geçerken kendi uçuk pembe tül elbisesinin etekleri onlarınkine hafifçe sürtünüyordu.
Kalabalığın arasından geçerken birinin onu izlediği hissinden kurtulmaya çalıştı. Ona bakmasa bile, adamın odadaki hareketlerini takip ettiğini biliyordu. Odanın diğer tarafına ulaşırsa gözden kaybolabileceğini de biliyordu.
Orada onu adamın görüş hattından saklayabilecek büyük bir insan grubu vardı. Kendini yavaşlamaya zorlayarak rotasını planladı ve kalabalığın içinden ilerlemeye devam etti. Şansı yaver giderse, arkadaşı onu yeterince oyalayacak ve gözden kaybedecekti.
Koridora ulaştığında hızla arkasına baktı. Lockwood uzun boyluydu. Genelde onu kalabalıkta görmek kolay olurdu.
Onu göremeyince hedefine doğru yürümeye devam etti. Bir koridora saparak ev sahibinin özel çalışma odasına vardı. Koridorun hâlâ boş olduğundan emin olmak için tekrar omzunun üzerinden baktı, sonra kapıyı yavaşça açıp karanlık odaya süzüldü.
Masaya doğru yürümeden önce gözlerinin şöminedeki ateşin loş ışığına alışmasını bekledi. Pencereden süzülen ay ışığı randevu defterini bulup sayfaları çevirmesine yetecek kadar aydınlık sağlıyordu.
Bir ses duyduğunu sanarak donup kaldı. Kapıya baktı. O sesi tekrar duymak için dikkatle dinledi. Hiçbir şey duymayınca kaşlarını çattı. Tekrar kitaba baktı. Sessizce sayfaları çevirdi ve notları okudu.
Tekrar başını kaldırdı. Birinin yaklaştığını duymaktan çok hissetmişti. Kitabı bulduğu gibi bırakarak hızla yere indi ve sırtını ağır masaya dayadı.
Şansı yaver giderse, kapının kolunu çeviren kişi çabucak çıkıp gidecekti. Elbisesinin görünmediğinden emin olurken ensesindeki tüyler diken diken oldu ve donup kaldı. Odaya girip kapıyı kapatan kişinin kim olduğunu çok iyi biliyordu.
“Ne yapıyorsun?”
Sophie başını kaldırdı. Ona yukarıdan bakan o tanıdık gözleri gördüğüne şaşırmadı. Odaya girip masaya yürürken tamamen sessizdi. Ancak Sophie, onun yakınında olduğunu her zaman hafif bir ürpertiyle hissederdi. “Lord Lockwood.”
Adam elini uzatınca tutup ayağa kalktı, ayakta durur durmaz elini geri çekip elbisesini düzeltti. Sonra tekrar ona baktı. “Bir şey arıyordum.”
Onun gözlerine bakmak her zaman kötü bir fikirdi. Gözlerini kaçırdı. Kapıya baktı. Hızla kaçıp gitmeyi düşündü ama bunun işe yaramayacağını biliyordu.
Adam onun çıkış yolunu tamamen kapatmıştı.
“Benim tecrübelerime göre, karanlıkta bir masayı karıştıran kişi iki şeyden biridir. Senin ikisi de olduğunu sanmıyorum. O yüzden neden bana biraz daha açıklama yapmıyorsun?”
Sophie kaşlarını çattı. “Bilgi. Hepsi bu.”
Hızla ona baktı. Yüzündeki ifadeden verdiği cevabı beğenmediğini görebiliyordu. Ayrıca ona gerçeği söylemeye hazır olmadığını da biliyordu. Bu, onu sakinleştirmek için bir hikaye uydurması gerektiği anlamına geliyordu.
Tekrar onun gözlerine bakma hatasına düştü. Kış ortasında yarı donmuş bir gölü andıran koyu mavi gözleri onu boğuluyormuş gibi hissettiriyordu, ama yüzeyin hemen altında bir sıcaklık vardı. O buzlu yüzeyin altına bugüne kadar kimsenin ulaşıp ulaşmadığından emin değildi.
Aslında soğukta değil, o sıcaklıkta boğulduğunu fark etti. “Sadece belirli günlerde planlanmış toplantıları olup olmadığına bakıyordum.”
“Peki ne öğrendin?”
“Benzer günlerde benzer notlar olduğunu öğrendim.” Sophie derin bir nefes aldı. “Size söz veriyorum lordum, kötü bir şey yapmıyorum.”
“Kötü bir şey yaptığını düşünmemiştim.”
“Amacınız ne?” Sophie tekrar başını kaldırıp ona baktı. Adamın sadece bir bakışla nefesini kesmek gibi can sıkıcı bir yeteneği vardı.
Adamın ona böyle hissettirmesi onu kızdırıyordu. Onun bu gizli aramasını insanlara anlatacağını sanmıyordu. Ancak bundan emin olması gerekiyordu.
“Amacımın ne olduğunun açıkça anlaşıldığını sanıyordum. Sosyetenin geri kalanı için kesinlikle öyle görünüyor.” Bir adım öne çıktı, uzanıp çenesini avucuna aldı, sonra eğilip onu öptü.
