Draconlar
Yazar
Kellene
Okur
485K
Bölüm
49
Kit'in hayatı, evinden koparılarak varlığından bile haberdar olmadığı gizli bir dünyaya sürüklendiği anda paramparça olur. Orada, ejderhaları korumaya yeminli bir koruyucu olan Dracones olarak seçildiğini öğrenir. Bu rol güçlü, tehlikeli ve hayal ettiğinden çok farklıdır. Eğitim onu sınırlarına kadar zorlarken, kendisine atanan, içine kapanık ve gizemli partneri bu eşleşmeden pek de memnun görünmez. Kit yeni amacını anlamaya çalışırken, daha karanlık güçler de kaderine ilgi duyarak etrafında dönmeye başlar. Koruması gereken ejderhalar, çözülmesi gereken sırlar ve birdenbire çok değerli hale gelen ruhuyla, Kit, güvenin nadir, tehlikenin ise her zaman bir adım gerisinde olduğu bu dünyada hızla cesaret bulmak zorundadır.
Bölüm 1
Soğuk, pürüzsüz taşa yapışıyorum. Sessizce ilerliyorum. Botlarım ses çıkarmıyor. Maskem nefes alışımı gizliyor. Duvara yakın dururken gölgeler beni sarıyor. Bir elim bacağımdaki bıçağı tutuyor.
Altı adımdan az ötede Kral Draven var. Derin uykuda. Yüksek sesli horlaması bunu kanıtlıyor.
Koyu mor çarşaflar kralı ve uyuyan metres kızını neredeyse tamamen örtüyor. Kız daha yeni on sekizine girdi ve o günden beri burada. Ağlamamaya çalıştığını duyabiliyorum. Bu beni sert bir şekilde irkiltıyor. Ses, odaklanmış zihnime korkunç görüntüler getiriyor.
Hızla görüntüleri uzaklaştırıyorum. Duvar boyunca ilerliyorum. Masalara çarpmamaya dikkat ediyorum. Üzerleri içki şişeleri ve metal kupalarla dolu. En küçük beklenmedik bir çarpma bile muhafızlara burada olduğumu söyler.
Yatağın altındaki zemini kaplayan kalın kırmızı halıya basıyorum. Bu ilerleme kaydettiğimi gösteriyor. Halı kalın ve yumuşak. Gizlediği gizli kapı kolunun hatlarını hâlâ görebiliyorsun. Hamile kalan son metresinden kalan kan lekelerini de gizlemiyor.
Korkulu bir ürpertiyi bastırıyorum. Karanlık duvarlar boyunca ilerliyorum. Açık pencereden gelen ay ışığı kralın koca karnını gösteriyor. Terden parlıyor ve yatağa sarkmış. Garip bir şekilde zihnim şişman kralı yatakta hayal etmeye çalışıyor.
Dilimi ısırıyorum, kusmamaya çalışarak. Neden ki, beyin?
Sonunda iğrenç adamın yanındaki sert tahta komodine ulaşıyorum. Sessizce hareket ederek komodinin ağır tahta çekmecesini açıyorum. Ağır kese kesesini alıyorum. Sessiz kalsın diye dar, rahatsız gömleğimin içine sokuyorum.
Biraz daha cüretkar olmaya karar veriyorum. Kolyelerini ve yüzüklerini de alıyorum.
Görevimin ilk yarısını bitiriyorum. Ağır yatağın altına yuvarlanıyorum. Neyse ki lazımlığı zar zor ıskalarım. Neyse ki boş olan lazımlığı yatağın köşesine kaydırıyorum. Yatağın diğer tarafından çömelmiş pozisyonda çıkıyorum. Bu beni dövülmüş kızla yüz yüze getiriyor.
Koyu siyah teni ve güzel yüzü kralın onu neden istediğini anlamayı kolaylaştırıyor. Bir diğer sebep de aile geçmişi. Prenses Mytheena.
Yakında Yüksek Kral olacak Derrick Bronznic ile nişanlı. Güzelliği onunkiyle eşleşen açık tenli bir adam. Derrick'in doğumundan, Mytheena'nın doğumundan iki gün sonra, beri birbirlerine söz verilmiş. Muhtemelen bu düzenleme olmasa bile böyle olurdu.
Bu ikisi derinden aşık ve beş yaşlarından beri böyleler.
Gözlerimi üzerinde hisseden Mytheena kehribar gözlerini açıyor. Bana bakarken gözleri büyüyor. Yılan gibi hızlı, eldivenli elimle ağzını kapatıyorum. Çıplak elim işaret parmağını dudaklarıma götürüyor, sessiz olmasını söylüyor. Dudaklarının açılmaya başladığını hissettiğimde başımı sallıyorum.
Hemen alnını kırıştırıyor. Cebimden mavi bir kelebek toka çıkarıyorum. Görmesi için uzatıyorum. Olabildiğince hızlı benden alıyor. Sonra göğsüne bastırıyor.
Yavaşça elimi ağzından çekiyorum. Yanıma gelmesi için işaret ediyorum. Yataktan kayarken omzunun üzerinden bakıyor. İşkencecisinin gittiğini fark edip etmeyeceğini kontrol ediyor. Bir parmak kaldırıyorum. Giysilerime dikilmiş bir keseyi karıştırıyorum.
Hızlıca bir kaçırma notu ve ölü bir fare çıkarıyorum. Mytheena botumdan bıçağı çıkarırken beni dikkatle izliyor. Notu masaya koyuyorum, farenin üstüne. Ustaca bıçağı farenin ve notun içinden geçiriyorum. Böylece ikisini de masaya sabitlemiş oluyorum.
O şaşkınlıkla bana bakarken ben harekete geçiyorum. Hemen Mytheena aramızda bir adımdan az mesafe bırakarak takip ediyor. Bu bana hata yapma hakkı tanımıyor. Onu açık pencereye doğru götürüyorum. Sonra yavaşça ayağa kalkıp bahçeye bakıyorum.
Muhafızlar avluda dolaşıyor. Ölü bakışlarla hiçbir şeye bakmıyorlar. Bunu sıkıcı buluyorlar. Onları suçlamıyorum.
Bildikleri kadarıyla on yıldır başarılı bir soygun olmamış.
Yaptığımı takip etmesi için işaret ediyorum. Sarmaşıklarla kaplı tahta çite tutunuyorum. Sonra aşağı tırmanmaya başlıyorum. Sarmaşıkların içine gizlenerek görülmeden aşağıdaki bahçeye kadar takip edebiliriz. Mytheena tereddüt ettiği ve beceriksiz olduğu için aşağı inmemiz beş dakika sürüyor.
Bizi yavaşlatan bir diğer şey de bizden yirmi metreden az uzakta olan okçuların dikkatini çekmemek için yeterince yavaş olmamız gerekiyor. Mytheena benden birkaç dakika sonra aşağı iniyor. Bu bana sarmaşıkların içine saklanıp ileriye bakmak için zaman veriyor. O andaki yavaşlığı faydalı oluyor.
Bana yeterli uyarı veriyor. Muhafızlar devriye gezerken bize yaklaşırken onu sarmaşık yığınının içine çekebiliyorum. Geçer geçmez onu saklandığımız yerden çıkarıyorum. Kaçışımıza devam ederken onu yere eğik tutuyorum. Duvarlara ve yarattıkları gölgelere yapışıyoruz. Eğitimsiz ayakları mümkün olan her küçük şeyde ses çıkarıyor.
Beceriksizce kırdığı her dalda irkiliyorum.
Bir mucize eseri görülmeden kanala ulaşıyoruz. Mytheena işte bu noktada tereddüt etmeye başlıyor. Onu suya çekmek zorunda kalıyorum.
Bir atı suya sürüklemeye çalışmak gibi. Sürekli direniyor. Ama güçlü bir kuvvet onu beni geri çekmekten ve ikimizi de kıçımızın üstüne düşürmekten alıkoyuyor. Buz gibi su ayaklarımızı kavrıyor. Görünmez eller gibi hissettiren bir şeyle ikimizi de yavaşça içeri çekiyor.
Sadece zihnim beni geri dönmekten alıkoyuyor. Prensesi geri dönmekten alıkoyan tek şey onu bekleyen ve titreyen eline demir gibi kavrayışım.
Kısa süre sonra nefes almam zorlaşıyor. Sanki biri göğsümün üstüne oturmuş gibi. Suda ne kadar kalırsam o kadar ağırlaşıyorlar. Elimizden geldiğince kanalın kenarına yakın kalıyoruz. Ama sonunda zamanımız bitiyor.
“Altından geçmemiz gerek,” diyorum ona alçak köprüye geldiğimizde. Soygunları engellemek için konulmuş parmaklıklar var. “Sadece yarıya kadar iniyorlar, bu yüzden altlarından yüzmemiz gerekiyor.”
Başını sallıyor bana. Korkulu kavrayışı sıkılaşıyor. “Yapamam. Senin yeteneğin bende yok.”
Neredeyse inliyorum. “Bak bana, Mytheena. Korktuğunu biliyorum ama iraden var. Haydut Kral Draven tarafından iki hafta boyunca tutulmaktan kurtuldun. Hayatına devam etme ve mutlu olma hakkını kazandın. Bunu yapacak güce sahipsin. Sadece bana güvenmen gerek. Yemin ederim seni güvende tutacağım.”
Başını sallamaya başlıyor. “Yapamam. Yapamam. Yüzme bilmiyorum.”
Bu sefer inliyorum. Arkasına geçip bir kolumu beline doluyorum. “Sadece benim yaptığımı yap ve benimle savaşma.”
Mytheena bana kararlı bir bakışla bakıyor. Çenesi sıkı. Hafifçe başını sallıyor. Derin bir nefes alınca onu suyun altına itiyorum. Hızla takip ediyorum. Bacaklarımın bacaklarına sürtündüğünü hissedince tekmeliyor.
Serbest elimle bizi parmaklıklar boyunca aşağı yönlendiriyorum. Su çok kirli olduğu için onları net göremiyorum. Parmaklıkların altından geçtikten sonra yüzmeye başlıyorum.
Kirli suyun içinden Mytheena beni zar zor görebiliyor gibi. Serbest kolumla bizi ileri itmek için suyu yarıyorum. Bunu biliyorum çünkü hareketlerimi kopyalaması uzun sürmüyor. Bu bizi yavaş akan akıntıda daha hızlı ilerletiyor. Taşıdığım ağırlığı bir nebze hafifletiyor. Bu iyi.
Taşıdığım neredeyse her şey beni aşağı çekiyor, o da öyle. Belki bu kadar çok altın almamalıydım. Kaslarım olması gerekenden iki kat fazla çalışıyor. Bu buz gibi suda yüzerken asla iyi değil.
Tüneli geçtikten sonra yüzmeye devam ediyoruz. Sonunda belinden elimi çekiyorum. Sadece gömleğime tutuyor. Virajı döndüğümüzde hava almak için yukarı çıkıyoruz.
Sessiz kalmamız imkansız. Keskin nefes alışlar ciğerlerimizden çıkıyor. Sonra çabalamadan hızla doluyorlar. Vücudum soğuk sudan çıkmam için bana bağırıyor. Bu yüzden aceleyle elini çekip kıyıya yöneliyorum.
Dışarı çıkıp yere vardığımızda ona dinlenmesi için zaman tanımıyorum. Onu benimle çekip doğruca ağaçlara yöneliyorum. Duman kokusunu takip ederek konuşmadan ormanda koşuyoruz. Bizi takip eden herhangi bir işaret için dikkatle dinliyorum.
Ay ışığı önümüzdeki ağaçları görmemiz için yeterli ışık verse de Mytheena göremediği köklere sürekli takılıyor. Bunu düzeltmek için hızla elini tutuyorum. Arkamdan gelmesini sağlıyorum.
Ormana koşmaya başladıktan yaklaşık on dakika sonra siyah bir Clydesdale görüyorum. Bu bana büyük rahatlama veriyor. Yüzümde kocaman bir gülümseme yayılıyor. “Miny!” diye sesleniyor tatlı ata. Vücudumda bir sıcaklık yayılıyor. Başardık.
Mytheena kısaca kolumu geri çekiyor ama yine de takip ediyor. Güzel at sesimi duyar duymaz bana doğru gelmeye başlıyor.
“Yakında ortağımla buluşmak için kampa gireceğiz,” diye uyarıyorum onu. Bu ona kendini hazırlaması için zaman veriyor. “Hızlı bir kıyafet değişiminden sonra takip edilme ihtimaline karşı yola çıkacağız.”
