Alfa Tarafından İşaretlenen
Yazar
B. E. Harmel
Okur
575K
Bölüm
66
Leah D’Lara, sadece şefin kızı olmadığını kanıtlamaya kararlı bir şekilde evine döner. Ancak pervasız bir karşılaşma sonrası acımasız Alfa Darius Voss tarafından mühürlenince, güvenmeyi reddettiği tek adama bağlanmak zorunda kalır. Savaş kapıya dayanırken ve tehlikeli bir sır tüm sürüleri tehdit ederken, Leah bir karar vermek zorundadır: Alfa ile savaşmaya devam mı edecek, yoksa onun yanında mı savaşacak? Çünkü hiç istemediği bu bağ, hepsini kurtarabilecek kadar güçlü olan tek şey olabilir.
Bölüm 1: Fark Ediş
LEAH
“Dr. D’Lara.”
O derin ve pürüzsüz ses, ben daha kendimi tam toparlayamadan ofisin içinde yankılandı.
Alfa Darius Voss devasa maun masasının arkasında oturuyordu. Geniş omuzları siyah gömleğinin altında gergindi. Büyük ellerinden biri açık bir dosyanın üzerinde duruyordu. Yeşil gözleri benimkilere kilitlendiği an, içimde bir şeyler şiddetle değişti.
Sadece mecazen değil. Fiziksel olarak. Sanki zihnim durumu kavramadan önce bedenim bir şeyi tanımış gibiydi.
Bakışları yavaşça üzerimde dolaştı. Bunu bilerek yaptı. Sadece tenimi ateşe verecek kadar uzun süre bana baktı. Simsiyah saçları alnına dökülmüştü. Bu ona vahşi bir görünüm katıyordu. Ancak ofisi çok şıktı ve ondan tam bir alfa otoritesi yayılıyordu.
Tanrım. Kimse başka birine böyle bakmamalıydı.
Darius Voss yıllar öncesinden hayal meyal hatırladığım o çocuğa hiç benzemiyordu. Onun o hali tamamen kaybolmuştu. Yerini çok daha tehlikeli bir adam almıştı.
Kelimenin tam anlamıyla gerçek bir alfa gibi görünüyordu.
Güç ondan çabasızca yayılıyordu. Göğsünü saran pahalı siyah gömleğinden bileğindeki ağır gümüş saate kadar, onunla ilgili her şey kontrol diye bağırıyordu. Özgüven. Otorite.
Bu adam baştan aşağı keskin hatlara ve dizginlenmiş bir güce sahipti. Ve bana sanki tadımı zaten biliyormuş gibi bakıyordu. Sertçe yutkundum.
Kızgınlık dönemi. Bütün bunların tek sebebi buydu.
Öyle olmalıydı. Dudaklarının bir kenarı yavaşça yukarı kıvrıldı. Sanki kafamın içindeki o çılgın düşünceleri duyabiliyor gibiydi.
“Leah D’Lara,” diye mırıldandı bu kez. İsmim onun ağzında adeta günahkâr bir tınıya bürünmüştü. “Sonunda.”
Nabzım tekledi. “Alfa,” dedim. Bu tek kelime beklediğimden çok daha kısık çıkmıştı.
Gözleri koyulaştı.
Ayağa kalktı ve sadece bu hareketi bile çok tehlikeli hissettirdi. Uzun. Geniş. Kontrollü. Girdiği her ortama hiç çaba harcamadan hükmeden türden bir adamdı.
Ya da kadınları hiç zorlanmadan mahveden türden. Masanın etrafından dolanıp bana doğru yürüdü. İçgüdülerim bana olduğum yerde kalmamı haykırıyordu. Ama içimdeki çok daha derin bir his beni ona doğru çekiyordu.
Benim. Bu düşünce zihnime o kadar ani girdi ki nefesim kesildi.
Hayır. Kesinlikle hayır.
Bu sürüden uzakta yıllarımı harcamıştım. Kendi kariyerimi, kendi itibarımı ve sadece bana ait olan bir hayatı kurmak için yıllarımı vermiştim. Sırf alfa inanılmaz derecede yakışıklı diye aklımı kaçıracak değildim.
Sadece Edgar D’Lara’nın kızı olmaktan çıkmak için yıllarımı vermiştim. Şefin küçük kızı olmaktan fazlası olmak için. Herkesin benden beklediği o kurttan çok daha fazlası olmak için.
Kendi ismimi yaratmıştım. Kendi kariyerimi. Kendi geleceğimi. Ve bunların hiçbirini kaybetmek için eve dönmemiştim.
Tam önümde durduğunda çam, duman ve sadece erkeklere has o koku aniden etrafımı sardı. Derimin altındaki kurdum hareketlendi. Nefesim tıkandı. Onun gözleri hafifçe karardı. Bunu fark etmişti. Aman Tanrım, kesinlikle fark etmişti.
“Benim yeni süper yıldızımla sonunda tanışmak büyük bir zevk,” diye mırıldandı ve elini bana doğru uzattı.
Benim. O tek kelimedeki sahiplenici his, karnımın alt kısımlarında sıcak bir dalganın kıvrılmasına neden oldu.
Elimi onun elinin içine bıraktım. Amacım bu temasın kısa ve sadece profesyonelce olmasıydı. Ancak tenlerimiz birbirine değdiği saniye içimden şiddetli bir akım geçti. Karnımın alt kısmında bir ateş patladı. Parmakları elimi daha sıkı kavradı. Canımı yakacak kadar değildi. Ama beni uyaracak kadardı. Kendime engel olamadan derin bir nefes aldım.
Ve Darius bunu fark etti. Tabii ki fark etmişti. O yeşil gözleri benimkilerle kilitlendi. Keskin ve yırtıcı bakıyordu. O korkutucu saniye boyunca etrafımızdaki tüm oda yok oldu. Ofis yoktu. Sürü yoktu. Gelecek yoktu. Sadece o vardı.
Darius’un çenesi kasıldı. Sonra başparmağı yavaşça bileğimin içine bir kez sürtündü. Çok küçük bir hareketti. Neredeyse hiçbir şeydi. Ama yine de bütün bedenim buna tepki verdi. Burnunun delikleri hafifçe genişledi. Sanki kokumdaki değişimi hissetmiş gibiydi. Yüzünde tatmin olmuş bir ifade belirdi. O çok tehlikeli bir adamdı.
“Alfa,” dedi babam. Sesi o yoğun gerilimi bıçak gibi kesmişti.
Neredeyse geriye doğru sıçrayacaktım. Odada başka insanların olduğunu tamamen unutmuştum.
Darius bakışlarını benden hemen çekmedi. Bu durumu daha da kötüleştirdi. Sonra nihayet, yavaşça elimi bıraktı. Darius sakince, “Şef,” diyerek onu selamladı.
Şimdi ikimizi de dikkatle izleyen babama doğru baktım. Yüzünde şüpheci bir ifade vardı. Annem onun yanında duruyordu. Daha sessizdi ama her şeyi gözlemliyordu. Sadece bu tepkileri bile aramızdaki o yoğunluğu hayal etmediğimi bana kanıtlıyordu.
“Sonra konuşacağız,” dedi babam bana. Ses tonu kelimelerin ötesinde anlamlar taşıyordu. Sonra tekrar Darius’a baktı. “Alfa,” diye ekledi.
Darius başını bir kez eğerek onayladı. Ofisin kapıları onların arkasından kapandığı an, odayı derin bir sessizlik yuttu. Ve nedense, onunla yalnız kalmak çok daha tehlikeli hissettiriyordu.
Darius bana doğru bir adım daha attı. Çok yakındı. Fazlasıyla yakındı.
“Gerginsin,” dedi yumuşak bir sesle. Bunu söylerken sesinde bir şeyler değişmişti. İçeri girdiğimden beri takındığı o soğuk otorite gitmişti. Yerini neredeyse tamamen savunmasız bir şey almıştı. O kusursuz kontrolünde küçük bir çatlak oluşmuştu.
“Değilim.”
Gözleri kısa bir süreliğine boynuma kaydı, sonra tekrar gözlerime döndü. “Yalancı.”
Bu kelime bacaklarımın arasına doğru dümdüz bir ateşin yayılmasına neden oldu. İsa aşkına. Omuzlarımı dikleştirdim. “Beni buraya hastane turu için getirdin, Alfa. Sorguya çekmek için değil.”
Yüzüne yavaş bir sırıtış yayıldı. “İşte buradaymış.”
“Bu da ne demek?” diye sordum.
“Şu demek,” dedi, sesini daha da alçaltarak. “Bütün o profesyonelliğin altında o ünlü Leah D’Lara gerçekten var mı diye merak etmeye başlamıştım.”
Kollarımı göğsümde bağladım. “Peki ya şimdi?”
Gözleri tekrar üzerimde dolaştı. Yavaşça. Her köşemi inceleyerek. Neredeyse aç görünüyordu. “Hakkındaki dedikoduların sana haksızlık ettiğini düşünmeye başlıyorum,” dedi.
Aramızdaki hava anında ağırlaştı. Geriye doğru bir adım atmalıydım. Bunun yerine bakışlarımı ondan kaçırmadım. Meydan okumasına karşılık verdim.
İçindeki kurt o an yüzeye doğru itildi. Tamamen görünür değildi ama oradaydı. Köpek dişlerinin hafifçe sivrilmesinden bunu anladım. Ve o yeşil gözlerin ardında yanan o sahiplenici yoğunluktan.
Bunun beni korkutması gerekiyordu.
Ancak bunun yerine nabzım daha da hızlandı. Darius bunu da fark etti, elbette fark etmişti.
“Gel,” dedi sonunda. Sesi şimdi daha sert çıkıyordu. “Sana hastaneni göstereceğim.”
Benim hastanem. Herhangi bir hastane değil. Benimki.
Ve nedense sesindeki o sahiplenici ton bir iş unvanından çok… bir uyarı gibi hissettirdi.
Darius ofisin kapısını benim için açık tuttu. Ama ben onun yanından geçerken, eli kısa bir süreliğine belimin alt kısmına yerleşti.
Bunun masum olması gerekiyordu. Profesyonelce bir dokunuş.
Ama bunun yerine, içimde o kadar hızlı bir ateş patladı ki adımlarım tekledi. Parmakları üzerimde hafifçe hareket etti. Sanki o da hissetmiş gibiydi. Tanrım.
Bu temas bir saniyeden bile kısa sürdü ve sonra geri çekildi. Ama tenim uzun süre yanmaya devam etti. Ve gözlerindeki o karanlık bakışa bakılırsa, o da bundan etkilenmişti.
“Dikkatli ol, Doktor,” diye mırıldandı kulağıma doğru. “Döndüğün ilk gün yere düşmeni istemem.”
O alçak ve pürüzlü sesi tenimde adeta bir günah gibi gezindi.
Ona sadece ağzının seğirmesine neden olan öfkeli bir bakış attım. Kibirli pislik.
Alfa kanadının dışındaki koridor hareketlilikle kaynıyordu. Darius göründüğü an kurtlar hemen kenara çekildi. Konuşmalar sustu. Başlar öne eğildi.
Ama ben başka bir şey daha fark ettim.
Gözleri sürekli bana doğru kayıyordu.
Bize doğru.
Sanki ikimizin de henüz yüksek sesle söylemediği bir şeyi çoktan hissetmiş gibiydiler.
Darius çabasız bir üstünlükle yanımda yürüyordu. Bir eli cebindeydi. Diğer eli ise, birileri çok yakından geçtiğinde ara sıra koluma veya belime dokunuyordu.
Her dokunuşu bilerek yapılmış gibiydi. Sahipleniciydi. Ve alışması korkutucu derecede kolaydı.
“Bütün hastaneyi değiştirmişsin,” dedim. Bunu daha çok, kokusunun beni delirtiği gerçeğinden uzaklaşmak için söyledim.
“Gelişmemiz gerekiyordu.” Sesinde sessiz bir gurur vardı. “Eski sistemler artık yeterli değildi.”
Dışarı çıktığımız an devasa cam cepheli bina görüş alanımıza girdi. Olduğum yerde kalakaldım.
Voss Hastanesi eskiden saygın bir yerdi. Ama şimdi dünya standartlarında görünüyordu.
Cam, çelik ve büyüyle güçlendirilmiş yapı modern tıpla kusursuz bir şekilde birleşmişti. Enerji hatları duvarların altında hafifçe parlıyor, koruma kalkanlarını ve şifa odalarını besliyordu.
“Bunu sen mi inşa ettin?” diye sordum sessizce.
Darius bana doğru baktı. “Sürü için.”
Ama bunu söyleyiş tarzı sanki özellikle benim onayımı bekliyormuş gibi hissettirmişti.
İçeride hastane alışılmış bir hızla işliyordu. Hemşireler koridorlarda koşturuyor, şifacılar büyülü ekranları inceliyordu. Havayı hafif bir ot ve antiseptik kokusu doldurmuştu.
Çok güzeldi. Canlıydı. Bir amacı vardı.
Ve eve döndüğümden beri ilk defa, derimin altında gezinen o gerginliğin yerini heyecan almıştı.
“Bu inanılmaz,” diyerek itiraf ettim.
Darius’un yüz ifadesinde bir şeyler yumuşadı. Daha önce fark ettiğim o garip savunmasız çatlak tekrar belirdi.
“Bunu söylemeni umuyordum,” dedi.
Bana her katı bizzat kendi gösterdi. Onu bekleyen binlerce sorumluluğu olan bir alfa olmasına rağmen bu işi başkasına devretmemişti.
Ve bütün bu süre boyunca ilgisi tamamen benim üzerimdeydi.
Gözü dışarı kaymıyordu.
Dikkati dağılmıyordu.
Sadece bana odaklanmıştı.
Sanki binadaki en önemli şey benmişim gibiydi. En üst kata ulaştığımızda sinirlerim iyice gerilmişti.
Darius çift kanatlı bir kapıyı açtı ve kenara çekildi.
Nefesim kesildi.
Ofis muhteşemdi. Geniş ama sıcaktı. Sürü arazisine bakan devasa pencereleri vardı. Bir duvarda boydan boya raflar vardı ve anında tanıdığım tıp kitapları ve dergileriyle doluydu.
Benim dergilerim.
“Benim araştırma koleksiyonumu buraya mı getirttin?” Şaşkınlık içinde ona doğru döndüm.
“Onlara ihtiyacın olacaktı,” dedi Darius.
Bu kadar basitti. Sanki ortada sorulacak bir soru bile yokmuş gibi. Yavaşça içeri doğru yürüdüm, parmaklarım o şık masaya dokundu. Her şey tam olarak benim sevdiğim şekilde tasarlanmıştı.
Yaklaşık olarak değil. Birebir aynı şekilde.
Karnımın alt kısmında tehlikeli bir his kıpırdandı. “Bunu ben buraya gelmeden çok önce planladın,” dedim yumuşak bir sesle.
Darius kapı aralığına yaslandı. O inanılmaz yeşil gözleriyle beni izliyordu. “Evet.” Hiç duraksamadı. İnkâr etmedi.
Bu dürüstlük beni beklediğimden daha fazla etkiledi. Kendime engel olamadan, “Neden?” diye sordum.
Bakışları uzun bir süre benimkilerde takılı kaldı. “Çünkü bir şeyi istediğimde,” dedi usulca, “o şey buraya geldiğinde benim için hazır olduğundan emin olurum.”
Bu kelimeler baştan çıkarma kılığına girmiş bir tehdit gibi etrafımı sardı. Ona karşı çıkmalıydım. Ama bunun yerine nabzım haince hızlandı. Darius doğrulmadan önce gözleri kısa bir süreliğine dudaklarıma kaydı.
“Bu gece bir tören var,” dedi. Sesi şimdi daha pürüzlü çıkıyordu. “Dönüşün ve başhekim olarak atanman için resmi bir kutlama.”
“Bunu programda okudum.”
Çenesi hafifçe kasıldı. “O bir davetiye değildi, Leah.” Yavaşça bir adım daha yaklaştı. “O bir talepti.” Talep kelimesini öyle bir söyleyişi vardı ki, bunun bir seçenek olmadığı çok açıktı.
Kollarımı bağladım. “Sen hep böyle kontrolcü müsündür?”
Dudaklarında bir sırıtış belirdi. “Sadece önemli bir şey benim sürüme ait olduğunda.”
Ait olduğunda. Nefesim kesildi.
Ben cevap veremeden tekrar konuştu. “Killian Draeven’ın sana bir teklif yaptığını biliyorum.”
İşte başlamıştık. Odadaki sıcaklık anında düştü.
Karnımın alt kısmında soğuk bir düğüm sıkılaştı. Killian’ın adını duymak, yıllarca uzak durmaya çalıştığım eski anıları kazımıştı. Çenemi yavaşça kaldırdım. “Birçok teklif aldım.”
Darius’un gözlerinin ardında karanlık bir şey parladı. Kıskançlık değildi. Bu tamamen sahiplenmeydi. Aramızda zar zor bir nefeslik mesafe kalana kadar yaklaştı. Vücut ısısını hissedebileceğim kadar yakındı.
Kokusunun altındaki o hafif ama keskin kurt kokusunu alabileceğim kadar yakındı.
“Evet,” dedi yumuşak bir sesle. Bakışları benimkilere kilitlendi. “Ama yine de benim için eve döndün.”
Ve Tanrı bana yardım etsin. İşin en kötü yanı, içimdeki kurdun bunu duymaktan ne kadar hoşlandığıydı.
