Mason Kitap 2
Yazar
Zainab Sambo
Okur
755K
Bölüm
35
Güçlü bir milyarder olan Mason Campbell, ailesini yok edebilecek tehlikeli sırlar saklıyor. Karısı Lauren, kendisini izleyen tuhaf adamları fark etmeye başlayıp küs olduğu babasından şantaj mektupları almaya başladığında hayatları hile ve tehlikeyle örülü bir ağa dönüşür. Mason ve Lauren, her yönden gelen tehditlerle uğraşırken ailelerini korumak ve arkasındaki uğursuz güçlerin gerçeğini ortaya çıkarmak için aşklarına ve birbirlerine olan güvenlerine dayanmak zorundadır.
Önsöz
İkinci Kitap: Korkusuz Kral
Ailesi hakkındaki şok edici sırlar ortaya çıktıktan ve tüm hayatı altüst olduktan sonra Lauren, onun için her şeyin bittiğini düşünmüştü. Milyarder ve hayatının aşkı Mason Campbell olmasaydı, her şey bitmiş olabilirdi. Ancak şimdi, işler bundan daha iyi olamazdı... Garip adamların onu sürekli takip etmesi dışında. Mason'ın onun için şeytani bir güce karşı savaştığını ve onu korumak için elinden geleni yapacağını hiç bilmiyordu.
“Geliyor.”
Fısıltılar bina boyunca süzülüyor, kalp atışları hızlanıyor ve ayakkabılar, adımlara daha fazla hız kattıkça mermer zeminde ses çıkarıyordu.
Asansör açıldı ve insanlar hızla kendi masalarına ofislerine doğru aceleyle etrafa saçıldılar.
Cilalı bir ayakkabı asansörden çıktı, lacivert bir takım elbise giymiş, zarafet ve güç havası taşıyan Mason Campbell'dan başkası değildi.
Kare yüzü boştu, yumuşak dudakları sağlam bir çizgi halindeydi ve koyu saçları geriye yaslanmıştı. Çok gizemli ve ölümcül gümüşgözler yontulmuş yüzünde parlıyordu.
Mason Campbell.
Multimilyarder.
Kuvvetli. Akıllı. Taparcasına sevilen.
Kapılmış.
Bir yıldır manşetlerdeydi. Güçlü insanlarla olan bağlantıları onu dokunulmaz kılmıştı. Halk ona güveniyordu. Medya ona hep övgüler yağdırıyordu.
Yenilenlerin şampiyonuydu.
Üç yıl önce, işini genişletmiş, farklı alanlara girişmişti ve son zamanlarda, birçoğu başarıya yükselen teknoloji projelerini finanse etmeye başlamıştı.
İki yıldır ilk kez röportaj vermeyi kabul etmişti.
Muhabir Cynthia Wayne, resepsiyon alanındaki bir sandalyenin kenarına tünemiş, keskin siyah beyaz takım elbiselilerin ofiste dolaşmasını, tasarımcı kıyafetleri ve çantalarıyla kadınların telefonları cevaplamasını izliyordu.
Herkes mükemmel bir senkron içinde çalışıyordu.
Mason Campbell'ı asansörden arkasından takip eden iş insanları eşliğinde çıkarken ilk gördüğünde derin bir nefes almıştı. O gerçekten de herkesin söylediği gibiydi.
Otuz altı yaşındayken kendine güveni ve talep ettiği ilgi olağanüstüydü.
Cynthia’yı bir kasırganın kaynatan gücüyle geçti ve ofisinin içinde kaybolurken, onu geride titrerken bırakarak zırlayan bir karmaşaya dönüşmeden onunla röportaj yapıp yapamayacağını merak etti.
Campbell'ın asistanı gibi görünen bir adam, ofisin içine hızla koşuşturarak kapıyı biraz aralıklı bıraktı ve Cynthia öne doğru eğilerek içeride konuşulanları duymak için gerilmişti.
“Efendim, saat 10’daki görüşmeniz sizi bekliyor. Dediğiniz gibi beş dakikası var.”
Cynthia tepkinin ne olduğunu duymak için zorlandı ama hiçbir şey duyamadı.
“Röportajın bir kopyasını alıp yayınlamadan önce inceleriz. Evet, Bay Campbell,” dedi asistan. Ofisten çıktı ve onu kapıya çağırmadan önce kafasını ona doğru yöneltti. “Röportajın beş dakika olduğunu unutmayın. Bay Campbell'ın daha acil meseleleri var.”
Cynthia, çantasını kavrayıp kapıyı kapatmadan önce içeri girerken gergin bir “teşekkür ederim” sesi çıkardı. Ofisteki her şey camdan ve taş zeminliydi. Duvarlarında asılı, mükemmel düzenlenmiş enfes resimler vardı.
“Bayan Wayne.” Pürüzsüz bir ses, krallar için yapılmış muazzam deri sandalyenin arkasında oturan adama dikkatini çekti.
Bütün ofisi dolduruyordu.
Bin poundluk kıyafeti ve saati adamın kendisi karşısında hiçbir şeydi. Yoğun, parlak gri gözleri ve yüz hatları karanlık ve canlıydı.
Bu adamın herhangi birini kendi isteği doğrultusunda boyun eğdirebileceğine şüphe yoktu.
Bay Campbell ayağa kalktı ve parmaklarını sert tutuşuna doğru kaydırırken büyük elini uzattı.
Sadece güçlü adamların edindiği kendinden emin bir duruşla oturduğunda, kadın ilerledi ve geniş, koyu renkli ahşap masasının karşısındaki sandalyelerden birine oturdu.
Odadaki enerji güçlü ve canlıydı.
“Bay Campbell, Gece Yarısı Saati'ne sizinle röportaj yapma fırsatı verdiğiniz için çok teşekkür ederim. Birçok muhabirin şu anda benim yerimde olmayı çok isteyeceğini biliyorum.”
“Hmm.” Saatine bakarak konuşurken, “Lütfen devam edin Bayan Wayne,” dediğinde kadının yutkunmasını sağladı.
Cynthia, profesyonel görünmeye çalışırken kayıt cihazını titrek elleriyle kaldırdı ve başlat düğmesine bastı.
“Campbell Endüstri her zaman bir teknoloji şirketiydi, ancak birkaç yıl içinde tıbbi, otomotiv ve pazarlamaya giriştiniz ve burada İngiltere’de, Birleşik Emirlikleri ve Avustralya'da tatil köyleri açmayı planladığınızı duydum. Bugün işinizde olduğunuz noktaya geldiğinizde nasıl hissettiniz?
Ellerini birbirine bağladı. Her zaman kendime minnettar oldum çünkü benim yaşımda kimsenin başaramadığı şeyi başardım. Bunu yapmak için çok sıkı çalışıyorum. Mantık ve gerçeklere göre kararlar veriyorum.
“Bir şeyin olmasını beklemem, onların olmasını sağlarım. Campbell Endüstrisi'ne birkaç yıl önce başladığımda ve geliştiğinde, her zaman başarmak istediğim şeyi başardığımı hissetmiştim. Ama şimdi, şirketlerimin başarısı sıradan bir şey haline geldi.”
“Bütün bunlarla nasıl başa çıkıyorsunuz?” diye sordu, gergin bir şekilde. “Yirmi sekiz ülkede şubeniz ve iki yüz binden fazla ve dahası olacak çalışanız var.”
“Benim halletmem gerekmeyen işleri halleden en yetenekli ve yetkin kişileri istihdam ediyorum.” Soruların hiçbirine tepki vermemişti. Her cevap verdiğinde sesi daha da soğuyup, sessizleşti. “Mutlak bir zorunluluk olduğunda devreye girerim ama bunun dışında Campbell Endüstrisi'ne odaklanıyorum.”
“İnsanların sizin hakkınızda dediklerini duydunuz mu? Dünyanın en şanslı adamı olmanız hakkında.”
Kaşını kaldırdı. “Bu sadece şansla ilgili değil, Bayan Wayne.” Durakladı ve onu kurşuni bir bakışla düzeltti. “Uğraştığınız insanlarla ilgili. Doğru insanları istihdam etmek ve onlara şirketinizin kontrolünü vermekle ilgili. Doğru takım olmadan, çatlaklar olması kaçınılmazdır.”
Anlayarak başıyla onayladı. “Yakın zamanda ailesinden miras kalmayarak dünyanın en zengin sekizinci adamı olarak listelendiğiniz Forbes dergisinin kapağına çıktınız, bir gün sizin yerinizde olmayı umut edenlere ne tavsiye verebilirsiniz?”
“Sıkı çalışın. Sıkı düşünün. İnsanlar her zaman hata yapmanın büyümenize yardımcı olacağını ya da düzeltebileceğiniz bir ders olduğunu söyler. Ben buna inanmıyorum. Bir yoldan sapmaya inanmıyorum.”
“Ben bir hata yaptığımda, aynı süreci başarıya zorlayana kadar tekrar tekrar takip ederim. Ben inatçı bir adamım, Bayan Wayne ve inatçı erkeklere başarı her zaman eşlik edecektir.”
Kadının yüzünde karşılık bulmayan hoş bir gülümseme belirdi. Herkesin söylediği doğruydu; Mason Campbell kendinden başka kimseye inanmıyordu.
Yeteneklerine olan sonsuz güveni ona şu anda bulunduğu noktada bu hakkı kazandırıyordu.
Dalmak istediği bir konu vardı, herkesin merak ettiği bir konu. Her zaman halkın gözü önünde olan bir adam için, onun ve aldığı kararlar hakkında çok az şey biliniyordu.
“Bunu sorduğum için beni bağışlayın ama babanız geçen yıl öldü ve siz onun ve kardeşinizin adına bir yetimhane inşa etmeyi kendiniz üstlendiniz ve erkek kardeşiniz…”
Yüzüne sert bir duvar çekildi. “Bayan Wayne, sizinle çok açık konuşacağım.” Sözleri dolu el bombaları gibi dökülmüştü.
“Muhabirlerden nefret ederim. Sadece her şeyi bilmeye ve bir parçası olmaya hakkınız olduğunu düşündüğünüz için. Bana kişisel sorular sormak sizi ve şirketinizi sadece kara listeye alacaktır. Bunun olmasını istemezsiniz, değil mi?”
Gözleri genişledi. “Özür dilerim, Bay Campbell. Bilmiyordum…” Kalbi göğsünden çıkmak için bir merdiven bulmaya çalışırken boğazı düğümlendi. “Lütfen, yapmayın…”
Elini salladı, yüzü mükemmel bir şekilde taş kesilmişti. “Basit bir özürle affedilemez hiçbir şey yoktur.” Rolex'ine baktı. “Zamanınızın dolduğuna inanıyorum, Bayan Wayne.”
Beş dakikanın çoktan bittiğine inanamadı ama o kimdi ki bir şey söylesin? Cynthia yerinden kalktı ve kayıt cihazını çantasına koydu, bir kez daha ona dönerek elini sıkmak için elini uzattı. “Zaman ayırdığınız için teşekkür ederim, Bay Campbell.”
Uzatılmış ele baktı ama onu sıkmaya yeltenmedi.
“İçeri geldiğinizde elinizi sıktım çünkü size güvenebileceğimi düşündüm, Bayan Wayne. Bir daha sıkmayacağım çünkü o sorular asistanıma sunduğunuz sorular değildi. İyi günler,” dedi ve onu ödü kopmuş bir halde bırakırken bilgisayarına bakmak için geri döndü.
Kapı kapandı.
Üç saniye sonra kapı tekrar açıldı. Mason kafasını bilgisayarından kaldırdı ve gri gözlerini, kapıda kısa bir süre omzunun arkasına bakan önündeki adama dikti.
“Bunun gözlerinde yaşlarla çıkacağını sanıyordum.”
“Kibarlaştım.” Mason önemli bir e-posta yazarken tekrar bilgisayarına baktı.
Gale, muhabirden boşalan sandalyeyi işgal etti, bacağını diğerinin üzerinden geçirdi. “Aynada kendine böyle mi söylüyorsun?” diye homurdandı. “Daha dün gömleğini iliklemeyi unuttuğu için zavallı Wendy'yi neredeyse gözyaşlarına boğdun.”
“Ki yaptığı son derece kabul edilemezdi ve söylenmesi gerekiyordu. Nasıl karşıladığı beni nasıl ilgilendiriyor?”
Ağzından bir ses kaçtı. “Lauren seninle nasıl başa çıkıyor?” diye yumuşak bir şekilde yarı neşeli yarı inançsızlıkla söyleyiverdi.
Mason dudaklarında seğiren bir sırıtışla gözlerini arkadaşına dikti. “Basit. Bir bardak viski iş görüyor,” diye bilgilendirdi küstahça.
Sert cevap karşısında kahkahayla yenilen Gale, kafasını salladı ve “Yani, onu bir alkoliğe mi dönüştürdün?” dedi.
“Tam olarak değil.”
“Bana söyleyecek misin?”
Mason, “Seni ilgilendirdiğinde belki,” diye cevap verdi ve ellerini masasına yerleştirdi. Arkadaşına karanlık bir bakış atarak, saniyeler önce yüzündeki neşe kesilerek, “Aldın mı?” diye devam etti.
“Tabii ki.” Gale ceketinden bir zarf çıkardı ve masanın karşısına kaydırdı. Mason zarfı yerinde tutmak için bir kalem sapladı. “Diğerleri gibi aynı yer. Birkaç adama sokağı arattım ama kimseyi bulamadılar.”
Mason ters bir şekilde, “Bulamazlar,” diye duyurdu. Siyah zarfı eline aldı ve arkasındaki portreyle yüzleşmek için sandalyesini çevirdi.
Ayağa kalkarak tabloyu indirip gizli bir kasayı ortaya çıkardı. Beş haneli kodu girdi. Kasanın içinde, elinde tuttuğunun birebir aynısı düzinelerce zarf vardı.
Portreyi yerine koydu ve koltuğuna geri döndü.
“Sence bu akıllıca mı? Lauren'dan saklamak?”
Mason'ın dudakları sert bir çizgi halinde düzleşti. “Bu onun iyiliği için.”
“Bunlar onun.”
Gözleri parlak ve keskindi. “Onun olan benimdir, benim olan da onundur. Evlilik böyle yürür Gale, durulup ergen bir çocuk gibi davranmayı bıraksan bunu bilirdin.”
Gale kaşlarını çattı. “Konuyu saptırıyorsun. Senlik bir durum değil Mason,” diyerek ani bir neşeyle karşı çıktı.
“Sinirliyim ve bu konuda konuşmamayı tercih ederim.”
Tehditkâr bir sessizlik oluştu, ofis korkunç bir gerginlikle doldu, hava birbirlerine karşı ikisinin de paylaşmadığı şiddet tehdidiyle değil de kendilerine sıkı sıkıya bağlı tutmak zorunda oldukları sırla çatırdıyordu.
Gale ofisi inceledi, sonra arkadaşına bakmak için kafasını çevirdi. “Bunu ondan saklamayı sevmiyorum,” diye itiraf etti ciddiyetle, parmaklarını saçından geçirerek. “Eğer bunu öğrenirse, benim de senin gibi başım büyük belaya girer. Bence ona söylemelisin.”
Öne doğru eğilen Mason, sıkılmış bir yumruğu masasının odunlarına çarptı.
“Bu Lauren'a söyleyeceğim son şey olacak ve sen bu konuda tek kelime etmeye çalışmayacaksın ama ısrar etmeye devam edersen Gale, karımla olan zamanını sınırlamak zorunda kalırım,” diye karşılık verdi, yüzünde koyu bir çatık kaşla. “Hatta yollarınızın kesişmemesinden emin olurum.”
“Pekâlâ, pekâlâ. Ne demek istediğini yeterince anladım. Ama tüm bunlar elinde patladığında, seni uyarmadığımı söyleme. Lauren'ın nefret ettiği bir şey varsa, o da ondan bir şey saklamandır.”
“Karımın sevmediği şeyi belirttiğin için teşekkür ederim,” diye hiddetlendi, gözlerinde şüphesiz hoşnutsuzlukla.
Mason endişelenmiyordu.
Nadiren endişelenirdi. Bu, olasılıkların kendi lehine olduğundan emin olduğu zamanlardan biriydi. Geçen aylar boyunca yaptığı gibi bunu Lauren'dan saklardı.
İçinde bulunduğu küçük mutluluk balonunun patlamamasını sağlayacak ne olursa. Onu üç yıl önce olduğu yere sürüklemek istemiyordu.
Bir daha asla.
Onu korumak ona düşüyordu.
Onun mutluluğunu sağlamak için yolundaki herhangi bir kimseyi yok etmek zorunda kalırsa, yapardı. Hiç tereddüt etmeden. Bir saniye daha düşünmeden. Pişmanlık duymadan.
