On İki Yıl
Yazar
S. L. Adams
Okur
374K
Bölüm
44
Dr. Shelby Richardson, her zaman hayalini kurduğu hayatı yaşıyor. Montana'dan ve yoksul çocukluğundan çok uzakta, New York City'de lüks bir yaşam. Kalbindeki derin yaralar iyileşmiş, kalın bir yara dokusunun altında yavaş yavaş gözden kaybolmuştu. Kapanması için saatlerce terapi gerektiren yaralar.
Shelby, aynı gün içinde hem sevgilisi tarafından terk edilip hem de işinden kovulunca, toparlanmaya ve hayatına yeniden başlamaya yemin eder. Yıllar süren terapi, ona yeni bir sinir krizini önleyecek gücü ve araçları sağlamıştır. Gelecek planları hakkında herhangi bir karar vermeden önce aşması gereken bir engel daha vardır: En yakın arkadaşı Gretchen'ın Hawaii'deki düğünü. Remington’s Reindeer Lodge'un sahibi ve on iki yıl önce kalbini kıran çocuk olan Alex Benson'ın en yakın arkadaşı Blake Remington ile olan düğünü.
Düğün kafilesi Hawaii'ye doğru beş günlük bir gemi yolculuğuna çıkarken, Shelby ve Alex; gelin ile damadın hatırına nazik davranma konusunda anlaşarak ateşkes ilan ederler.
Bölüm 1
SHELBY
Sıcak ve terli bir el ayak bileğimi kavradı. Bacağımı kurtarmak için çekmeye çalıştım ama beni sıkıca tutuyordu. Deniz ayakkabılarımın altı, plastik bir su kaydırağında kaymamak için tasarlanmamıştı.
Ayaklarım altımdan kaydı ve kıçımın üstüne düştüm. Aşağı inmeye başlarken beni botlarının arkasından çektiler.
Birisi tişörtümün arkasını yakaladı. Ama yeterince hızlı değildi. Zaten çok hızlanmıştım ve beni kurtarmaya çalışan kişi de arkamdan kaydıraktan iniyordu.
İlk virajı döndüğümüzde çocuklar beni tutmayı bıraktı. Aşağıdaki havuza doğru düşerken büyük eller belimi sardı. Kaydırak bizi derin suya fırlattı.
Suyun altına girdim ama hızla yüzeye çıktım. Beni kurtarmaya çalışan yabancı da benimle aynı anda yüzeye çıktı. Suyu tükürdüm ve ıslak saçlarımı gözlerimden çektim. O da parmaklarını koyu renk saçlarının arasından geçirdi.
Yüzüne geniş bir gülümseme yayılırken, rüya gibi zümrüt yeşili gözleri benimkilerle kilitlendi.
“Merhaba,” dedi. Sesi kalındı ve nereli olduğunu belli edecek bir aksanı yoktu. Bir elini uzattı. “Ben Alex.”
Narin parmaklarımı yutan büyük elini sıktım. İri kasları olan yapılı bir adamdı.
“Ben de Shelby.”
“Sen Gretchen’ın arkadaşısın, değil mi?”
Gözleriyle beni becermeye devam ederken, “Şey, evet,” diye kekeledim. “Beni kurtarmaya çalıştığın için teşekkürler.”
“Önemli değil.” Bakışları gözlerime dönmeden önce göğsüme kaydı. “Hiç önemli değil. Seni zamanında yakalayamadığım için üzgünüm.”
“Şu çocuklar beni yakaladı.” Havuzun kenarında başka bir cankurtaranın onlara ders verdiği yere baktım. Bir güvenlik görevlisi geldi ve onları götürdü. “Küçük veletler. Ayak bileğimi kırabilirlerdi.”
Merdivene doğru giderken, “İyi misin?” diye sordu.
“Evet. Tekrar teşekkürler.”
Yukarı çıkmam için eliyle işaret etti. “Önce bayanlar.”
“Sadece popoma bakmak istiyorsun.”
Yaramaz bir sırıtışla, “Bunu inkar etmeyeceğim,” dedi.
***
Akşam boyunca misafirleri kaydıraklardan aşağı gönderirken Alex’in birkaç kez bana baktığını yakaladım.
Sadece tek bir şeyin peşinde.
Dikkatli olmalısın.
Onun tipini biliyorsun.
Sadece seks yapmak isteyen bir üniversiteliye kendimi vermeye hiç niyetim yoktu. Hiçbir şekilde anneme benzemiyordum.
Park kapandıktan sonra gelen bir gece temizlik ekibi vardı. Ancak cankurtaranlar güvenlik kontrollerini yapmaktan, klor seviyelerini izlemekten ve vardiya sırasında olan her şeyin raporunu yazmaktan sorumluydu.
“Sanırım buraya geldiğimden beri en yoğun gece buydu,” dedi Alex.
Kaydırakların üst kısmındaki zincirleri bağladım ve panoyu kolumun altına sıkıştırdım. “Ne zaman geldin?”
“Bir aydır buradayım.”
Merdivenlerden inerken utangaç bir gülümsemeyle ona bakarak, “Evet, çocuklar okuldan çıktığı için artık çok daha yoğun olacak,” dedim. “Şu ana kadar keyif alıyor musun?”
“Evet. Ve bu gece her şey çok daha iyi oldu.”
“Nedenmiş o?”
“Yeni bir iş arkadaşım oldu ve oldukça tatlı biri.”
Boğazımdaki kıkırdamayı bastırmaya çalışırken başımı salladım. “Bütün cankurtaranlarla flört eder misin?”
“Hayır.”
“Sana inanmıyorum.”
“Yarısından fazlası erkek.”
“Bütün kadın cankurtaranlarla flört eder misin?”
“Hayır. Çoğu zaman tam tersi olur.”
“Anlıyorum.”
“Ama hiçbiri ilgimi çekmiyor.”
“Neden ki?”
“Benim tipim değiller.”
“Ne kötü.”
Merdivenlerin sonuna geldiğimizde durakladı. Kaçmamı engellemek için elini direğe koydu. “Benim tipimin ne olduğunu sormayacak mısın?”
Gözlerimi devirdim. Geçmeme izin vermesi için onun suyuna gitmeye karar verdim. “Senin tipin nedir, Alex?”
“Güzel gülümsemesi olan, tatlı ve yumuşak sesli esmerler.”
“Burada senin kriterlerine uyan bir sürü kız var.”
“Ben sadece bir tanesiyle tanıştım.”
“Belki biraz daha dikkatli bakmalısın.”
“Shelby!”
Gretchen’ın bize doğru hızlıca yürüdüğünü görmek için arkamı döndüm. Kurnaz bir sırıtışla, “Dalga havuzu nasıldı?” diye sordum.
Dalga havuzu, su parkındaki en kötü görevdi. Çalışması kesinlikle en zor alandı. Dalgaların içinde zıplayan bir sürü çocuk ve yetişkinle birlikte çok büyük ve kalabalıktı.
Gözleri merdivenleri kapatan arsız adama kaymadan önce, “Sıra sana da gelecek, Shelby,” diye homurdandı. “Merhaba.”
“Gretchen, bu Blake’in üniversiteden oda arkadaşı.”
Elini uzatarak, “Alex,” dedi. “Senin hakkında çok şey duydum, Gretchen.”
“Eyvah.”
Onu rahatlatarak, “Hepsi iyi şeyler, tabii ki,” dedi.
“Blake’in kaydıraktaki ergen çocuklarla olan olay hakkında ikinizle konuşması gerekiyor. Bir olay raporu doldurması ve yaralanmadığınızdan emin olması lazım.”
“Daha önce geldiğinde ona iyi olduğumu söyledim,” dedim.
“Bilmiyorum. Ben sadece elçiyim. Kendisi soyunma odasında.”
“Beni bekler misin?”
“Elbette,” dedi Gretchen. “Seninle orada buluşurum. Sadece gidip bir şey yapmam lazım.”
“Ne yapman gerekiyor?”
“Biriyle bir konu hakkında konuşmam lazım.”
Parkı geçip personel alanına gitmeden önce başımı salladım. Alex güvenlik kodunu girdi ve kapıyı benim için açık tuttu.
“Teşekkürler,” dedim.
Gretchen’ın iki yıllık erkek arkadaşı soyunma odasındaydı. Bir bankın üzerine bacaklarını açarak oturmuş, elindeki panoya bir şeyler yazıyordu. Blake Remington’ın ailesi, Montana’nın Missoula kentinin batısındaki Mavi Dağ’da bulunan Remington’s Reindeer Lodge'un sahibiydi.
Kapalı su parkına ek olarak, dört mevsim açık olan bu tatil yeri, her mevsime uygun çok çeşitli açık hava etkinlikleri sunuyordu. Misafirlerin ana binada veya kulübelerde kalma seçeneği vardı.
Kapıdan girdiğimizde yüzüne meraklı bir gülümseme yayılırken başını kaldırıp baktı. “Vardiyanın geri kalanı nasıldı?”
“Sakin geçti,” diye cevap verdim.
“Bunu duyduğuma sevindim. Sadece bu raporu teslim etmeden önce olayın detaylarını üzerinden geçmem gerekiyor.”
“Ne bilmen gerekiyor?” diye sordu Alex.
“Shelby bana misafirlerden birinin onu ayak bileğinden yakaladığını ve kaydıraktan aşağı çektiğini söyledi. Ama senin nasıl aşağı indiğini tam anlayamadım.”
“Onu kurtarmaya çalıştım.”
“Neden düdüğünü çalmadın?”
“Bu onun aşağı inmesini nasıl engelleyecekti ki?”
“Bilmiyorum,” diye iç geçirdi. “Babam bu işi örtbas etmemi istiyor. O çocukların anne babası VIP müşteriler.”
Alex dolabını karıştırırken, “O zaman şu aptal raporunu doldur ve dosyaya kaldır,” diye söylendi. “Eğer zenginsen, sanırım hiçbir ceza almadan istediğin her şeyi yapabiliyorsun.”
“Ben iyiyim,” dedim. “Yaralanmadım. Sadece saçmalayan çocuklardı. Kötü bir niyetleri yoktu.”
“Güzel. Babam bunu duyduğuna sevinecek. Gidebilirsiniz.”
“Ben gidip Gretchen’ı bulacağım.”
“Seni kulübene kadar bırakabilirim,” diye teklif etti Alex.
“Buna gerek yok,” dedim. “Ben büyük bir kızım. Ama teşekkür ederim.”
Soyunma odasından çıktığımızda Gretchen’ı dışarıda beklerken bulduğuma şaşırdım. Alex’le yalnız kalmam için ortadan kaybolduğunu sanmıştım.
Alex telefonuna bakarak, “Size iyi geceler hanımlar,” dedi. “Gitmeden önce birkaç masanın taşınmasına yardım etmem gerekiyor. Yarın görüşürüz, Shelby.”
“Yarın görüşürüz, Alex.”
Gülümseyip bana göz kırparak uzaklaştığında içim eridi.
Kulübemize giden yolda ilerlerken Gretchen, “Aman. Tanrım,” diyerek kolumu tuttu.
“Ne var?”
“Alex senden çok etkilenmiş.”
“O bir üniversiteli. Sadece tek bir şeyle ilgileniyor.”
“Evet. Yani?”
“Yani, ben o tür bir kız değilim.” Kolumu kurtardım ve onun önünden yürüdüm.
Personel yatakhanesinin girişindeki Sadece Personel İçindir tabelasını geçerken bana yetişti. “Shelby, üniversiteye bakire olarak gidemezsin.”
“Nedenmiş o?”
“Çünkü gidemezsin işte. Columbia’ya gittiğinde bir sürü erkekle tanışacaksın. Bu yüzden seks konusunda biraz tecrübe edinmen iyi bir fikir olur.”
Kapının kilidini açarken hülyalı bir iç çekişle, “Çok ateşli biri,” dedim.
“Kızlar, beni bekleyin!”
Penny patikadan yarı koşarak, yarı yürüyerek geldi. Üçümüz Missoula’da liseye birlikte gitmiştik. Penny, Gretchen ve benden bir yaş büyüktü. Gretchen’dan çok benim arkadaşımdı. Onu anaokulundan beri tanıyordum.
Blake geçen yaz Penny’ye mutfakta çalışma fırsatı vermişti. Şef üzerinde öyle bir etki bırakmıştı ki, şef ona ertesi yıl yardımcı şef olarak bir yaz işi teklif etmişti.
Basamakları çıkarken, “Selam, Penny,” dedim.
Yatağıma kendini atarken nefes nefese, “Sonunda buraya gelmenize çok sevindim,” dedi.
Gretchen, “Bizsiz yalnızlık çektin mi?” diye sordu.
“Başlarda evet, ama alıştım. Yine de aynı kulübeyi paylaşmıyor olmamız çok kötü. Üç kızla aynı odada uyuyorum. Ranzalarda!”
Gretchen sessizce, “Umarım alt ranzadasındır,” diye mırıldandı.
Ona uyarıcı bir bakış attım. Penny’yi benim anladığım gibi anlamıyordu. Kilo sorunları tamamen onun suçu değildi. Genetik bir yanı da vardı. Penny'nin şakayla karışık kendine dediği gibi, bütün ailesi pofuduktu.
Penny heyecanla, “Size yeni ve kaslı cankurtaranı anlatmak için sabırsızlanıyordum,” dedi. “Ondan çok hoşlanıyorum.”
Gretchen iri gözlerle bana baktı. “Şey, Penny, Blake’in Michigan’dan gelen arkadaşından mı bahsediyorsun?”
“Evet. Alex.”
