Milenyum Kurtları Kitap 3
Yazar
Sapir Englard
Okur
19,3K
Bölüm
30
Arkadaşı Michelle'in gizemli bir saldırı sonucu komaya girmesiyle Sienna'nın hayatı altüst olur. Sienna ve eşi Aiden, sürü politikalarının, medya baskısının ve doğaüstü tehditlerin tehlikeli sularında yol alırken, saldırının ardındaki gerçeği ortaya çıkarmalı ve uğursuz vampir Konstantin ile yüzleşmelidirler. Gerilim artarken ve sırlar ortaya çıkarken, Sienna'nın gücü ve dayanıklılığı en büyük sınavdan geçer. Sevdiklerini koruyabilecek ve ondan çok şey bekleyen bir dünyada yerini bulabilecek mi?
Hayata Dönüş
SIENNA
Şehvet dolu iniltiler, Sürü Evi’nin koridorlarında yankılandı.
Evin geniş odaları garip bir şekilde boştu, in cin top oynuyordu.
Soğuk rüzgâr ince geceliğimi yalayıp geçince tüylerim diken diken oldu.
Hava tutkunun sesini taşıyordu, dört yanımı cinsellikle dolup taşan bir ateş sarmıştı.
Beni çağırıyor, içine çekiyordu.
Bu ses nereden geliyordu?
İleride dolambaçlı bir merdiven belirdi ve başım dönene dek merdivenlerden çıktım.
Sonunda balo salonunun girişine ulaştım.
Asırlık meşe kapıyı açınca ocaktan gelen sıcak bir parıltı her yerimi aydınlattı.
Dans pistinin ortasında sayvanlı bir yatak duruyordu.
Gözlerim ona sabitlenmişti.
Kırmızı çarşafların altında üç çıplak beden kıvrılıp bükülüyordu.
Yakındaki alevler, parıldayan derilerinin üzerine karanlık gölgeler düşürüyordu, onları gizlemesine rağmen bir erkek ile iki kadının bedenlerinin birbirine dolandığını görebiliyordum.
Temkinli bir şekilde yanlarına yaklaştığımda, tanıdık bir yüz tutkuyla kıvrılan bedenlerden gözlerini ayırıp yukarı baktı.
Delici gözleri kalbimi yerinden oynattı.
Konstantin.
Hareket edemedim. Vücudumun kontrolünü ele geçirmişti.
Tıpkı önceden olduğu gibi.
Artık başka yere bakamıyordum. Vampyr, altında yatan kadınlardan birinin içine girip çıkmaya devam ederken onları izledim.
Çarşaflar yavaşça kayıp gitti, kadının kalçalarını, belini ve göğüslerini ortaya çıkardı. Kadın dalgalı kahverengi saçlarını arkaya attı.
Michelle'di.
Zevkten titrerken bana bakıp sırıttı, izlenilmekten hoşlanıyormuş gibi bir hali vardı.
Bedenleri birbirine geçmiş âşıkları okşayan kadın genç ve son derece savunmasız görünüyordu.
Bana bakınca bu kadının Emily olduğunu fark ettim.
Hayatta olmayan eski dostum. Ve şu anki en iyi arkadaşım. Vampyr dişleri açığa çıkarken ikisi de acı ve zevk içinde bağırıyordu.
Durması için bağırmaya çalıştım ama sesim çıkmadı.
“Sienna…” Michelle inledi, bana doğru uzandı. “Bunun olmasına sen izin verdin.”
“Ölecek Sienna. Ve bu senin hatan. Michelle tıpkı benim gibi ölecek,” dedi Emily, bacaklarını açmış kendine dokunuyordu.
Sonra o ve Michelle doruğa ulaştı, gözleri tekrar yukarıya yuvarlandı.
Emily'nin vücudundaki gözeneklerden siyah çamur sızmaya ve yerde birikmeye başladı.
Emily, dişlerini Michelle'in boynuna geçirirken her şey karardı.
***
Yatakta doğruldum, nefes nefese kalmıştım. Aklımı toparlamam biraz zaman aldı.
Güneş ışığı, valizlerimizin üzerinde açık durduğu çift kişilik otel yatağını aydınlatıyordu.
Vampyr arkadaşımız Konstantin’in neredeyse bizi yendiği felaket Yule Balosu'ndan bu yana yaklaşık bir hafta geçmişti.
Ailemin evi biraz fazla kalabalıktı, bu yüzden başka bir yerde kalmaya karar verdik.
Herkesin akıl sağlığı için.
Aiden banyodan çıktı, ıslaktı ve üzerinde havlu vardı. Çabucak yanıma geldi.
“İyi misin?” diye sordu, nazikçe elimi tutarak.
“Evet,” dedim. “Yine boktan bir kâbus gördüm.”
Her zamanki gibi, eşimi, sevgi ve endişeyle dolu yeşil gözlerini görmek beni sakinleştirmeye yetti.
“Konstantin mi?” Cevabı zaten biliyor gibiydi.
Başını salladım. “Ama şimdi iyiyim. Gerçekten.”
Sabah ışığında teni altın rengindeydi. Ona bakarken elim ayağım boşaldı resmen... Omuzlarındaki parıltı... karın kaslarının hatları…
“Özellikle de imdadıma üzerinde bunlarla yetişmişken,” dedim, sırıtıp belindeki havluyla bakarak.
“Bu eski şey mi?” diye sordu esprili bir tavırla.
Parmaklarım boynundaki su damlacıklarının üzerinde gezinirken başımı salladım.
Dudaklarımı yaladım.
Aiden bana tutkulu bir bakış attı, yüzündeki keyifli ifadenin yerini açlık aldı.
“Sanırım bunu daha sık giymeliyim,” dedi.
İçimdeki Pus damarlarımda dolaşan kızgın lav gibiydi, o kadar şiddetlendi ki âdeta nefesimi kesti.
Çok geçmeden, parmaklarımı karın kaslarından aşağı doğru indirdim, havlunun içine soktum.
Dudaklarımı dudaklarına bastırarak ateşli bir öpücük kondurdum.
Aiden hafifçe inledi, elleri geceliğimin altında göğüslerimi buldu, onları kavrayıp sıktı.
Daha da ateşli öpüşmeye başladık ve kendimi bu öpücüğe kaptırdım.
Aiden beni belimden yakaladı, ıslak vücudunu sırtıma bastırdı.
Derin bir nefes aldım, dokunuşunun bir kez daha tüm karanlık düşüncelerimi yok ettiğini hissettim.
Keşke burada sonsuza kadar kalabilseydim. Eşimin kollarında güvende…
Pus’um damarlarımda nabız gibi atıyordu.
Parmaklarım karın kaslarının üzerinde dolaşıp daha da aşağı indi.
Ben havluyu çekerken Aiden zevkten inledi.
Beni döndürerek külotumu indirdi. Açığa çıkan kıçıma iki şaplak atınca nefesim kesildi.
İki şaplak daha atmasıyla Pus’um tavan yaptı.
Sıcak ve sert elleri bacaklarımın arasına kaydı ve ıslaklığımı buldu.
İnledim, karnıma bastırıp dengemi sağlayan diğer eline yaslandım.
O anda arkamda penisini hissettim, bana sürtünüyor, girişi bulmaya çalışıyordu.
Nefesim kesildi. Dizimi kaldırıp yatağa bastırdım. Kalçalarımı geriye doğru sallayıp kendimi ona sundum.
Burada kâbuslara yer yoktu. Aiden'la birlikteyken hiçbir şey bana zarar veremezdi.
İkimiz de nefes nefeseydik.
Aletini derinlerime soktu, hareketleri ritmikti. Gözlerimi kapadım, Pus’un beni tamamen ele geçirmesine izin verdim. Orgazm olmaya yaklaştığımı hissedebiliyordum.
"Ah, Aiden," diye bağırdım. "Aman Tanrım, geliyorum…"
Dediklerime karşılık olarak daha da hızlandı.
Orgazm olurken inledim, kendimi bu hissiyata teslim ettim.
Aiden benden hemen sonra boşaldı. Spermini içime akıttığını hissedebiliyordum.
Uzun süre birbirimize sarıldık, birbirimizin ve tatmine ulaşmış arzumuzun kokusunu içimize çektik.
Kendime geldiğimde yatakta yatıyorduk. Ne ara bu pozisyona geçtik, bilmiyordum.
Yatağın yanındaki telefon çaldı.
İstemesem de Aiden’dan uzaklaştım ve telefonu açtım.
“Alo.”
“Bayan Mercer-Norwood mu? Ziyaretçiniz var.”
“Ah, tamam. Teşekkür ederim,” dedim ve kapattım.
Aiden kaşlarını kaldırdı.
“Şifacı Lowell gelmiş. Aşağıda,” dedim.
Göğsüm sıkıştı.
Lowell buradaydı.
Belki de o, Michelle’e yardım edebilirdi.
Kâbusu hatırladım. En iyi arkadaşım, bacakları Konstantin'in kalçalarına dolanmış halde şehvetle inliyor…
İçim ürperdi ama sanki soğuktan titremişim gibi davrandım.
***
Lawrence Şifacılar Tedavi Merkezi'nin baş şifacılarından biri lobide bekliyordu.
Sharon Lowell nadiren ev ziyareti yapıyordu ama Alfa'nın kişisel isteği üzerine Michelle'i görmeyi kabul etmişti.
Gri saçlarını topuz yapmış olan, ciddi görünümlü, kısa, tombul bir kadındı ama bize selam verirken sesi, cana yakın ve nazik geliyordu.
“Alpha Norwood!” diye seslendi. “Ve Bayan Norwood!” Ellerini bize uzattı.
“Mercer-Norwood,” dedim gülümseyerek.
Bir elini ben tuttum, diğerini de Aiden tuttu ve el sıkıştık.
“Bayan Mercer-Norwood,” dedi.
Aiden, “Geldiğiniz için çok teşekkürler,” dedi. “Birazdan bizi almaya bir araba gelecek.”
Otelin önüne doğru yürürken, Şifacı Lowell'ın Jocelyn'in yapamadığı şeyi başarabileceğini umut ediyordum:
Michelle'in uyanmasının bir yolunu bulmak.
***
Jocelyn bizi Sürü Evi’nin girişinde karşıladı, ardından üst katta, Michelle’in tedavi gördüğü odaya yöneldi.
Michelle'in odasına girer girmez gözüm arkadaşıma gitti.
Yanındaki kalp monitörü bip sesleri çıkarıyordu. Kolunda birçok kanül takılıydı. Bu halini görünce kalbim sızladı, çok solgun ve zayıftı.
Konstantin'in Yule Balosu'ndaki saldırısından beri Michelle gözlerini açmamıştı.
Uyanıp uyanmayacağını kimse bilmiyordu.
Michelle'in odasındaki televizyon açıktı ve adımın söylendiğini duyunca kulak kesildim.
Muhabir, “Bu yılki Yule Balosu'nda Alpha Aiden Norwood ve eşi Sienna'nın yaşadığı korkutucu olayların üzerinden bir haftadan fazla zaman geçti,” dedi.
Minyon bir kadındı, kıvırcık kahverengi saçları ve yüzünde çekim için hazırladığı gülümsemesi vardı.
“Yetkililer hâlâ suçluyu yakalayabilmiş değil. Beta'nın eşi Michelle Daniels ise komada...”
Kadın, Sürü Evi’nin içindeydi!
Ekranın alt kısmında muhabirin adını gördüm: Monica Birch.
Muhabirin nasıl içeri girdiğini anlamaya çalışırken Michelle'in yatağının yanındaki koltukta iki büklüm oturan Josh'ı fark ettim.
Korkunç görünüyordu: uzamış sakalları, çökmüş gözleri…
Kendini suçlu hissettiği her halinden belliydi.
Televizyon kumandasını aldım ve kanalı sessize aldım.
“Günaydın Josh,” dedim nazikçe.
Gözlerini kaldırıp bana dik dik baktı.
Onu suçlamıyordum.
İkimiz de Michelle'in başına gelenlerin benim hatam olduğunu biliyorduk.
AIDEN
Michelle'in bu halini görmeye katlanamıyordum. Şifacılar, hastalarıyla rahat rahat ilgilenebilsin diye Josh ve Sienna'yı bekleme alanına götürdüm.
Michelle'i hayal kırıklığına uğratmıştım. O lanet vampyrin bölgeme girmesine ve yakın çevreme dâhil olmasına izin vererek herkesi hayal kırıklığına uğratmıştım.
Konstantin'i sevmiştim.
Ona güvenmiş ve saygı duymuştum.
Abim Aaron'ın ölümden duyduğum üzüntüyü bana karşı kullanmıştı.
Aaron'ın eşi Jen'in gerçekte nasıl öldüğünü öğrenmeye can attığımdan olduğumdan tüm uyarıları görmezden gelmiştim.
Artık biliyordum.
Konstantin laboratuvarı havaya uçurduğunda Jen ölmüştü.
Konstantin, Sienna'nın öz annesini, dolaylı olarak babasını da öldürmüştü.
Jen’i öldürdüğü için, aralarındaki eşleşme bağı yüzünden Aaron da ölmüştü.
Evimizi ateşe vermiş ve Michelle'i komaya sokmuştu.
Sienna'nın aklıyla oynamıştı.
Yule Balosu'ndan bu yana geçen bir haftada, onu bulma ve lime lime edip öldürme isteğim gittikçe büyümüştü.
Öfkemi ve intikam arzumu yalnızca kısa süreliğine bastırabiliyordum.
Bu duygularımı Sienna'dan saklamakta iyiydim. Yeterince şey yaşamıştı. Kendi travmasını aşmaya çalışırken bir de öfkemle uğraşmasına gerek yoktu.
Geceleri kâbuslar görüp ağlıyor, gece boyunca sık sık uyanmama neden oluyordu.
Ona her gece arkadan sarıldığımı, iniltilerini ve gergin kaslarını yatıştırdığımı bildiğini sanmıyordum.
Her seferinde Sienna’ya söz verdim.
Konstantin yaptıklarının bedelini ödeyecekti.
SIENNA
Michelle'in odasının kapısı açıldı.
Jocelyn ve Şifacı Lowell bize baktı. Yüzlerindeki ifade çok ciddiydi.
Jocelyn, “Michelle’i muayene ettik,” dedi. “Oturmak isteyebilirsiniz.”
Kimse yerinden kıpırdamadı.
Haberler iyi değil.
“Michelle'in ailesinin geri kalanı geldi mi? Bekleyebiliriz…”
“Hayır, hayır! Şimdi söyle,” diye ısrar etti Josh.
Michelle'in ailesinin gelmesini mi istiyorlar?
Derin bir nefes aldım. Durum düşündüğümden de vahimdi.
Ellerimi yumruk yaptım.
Jocelyn, “Tamam,” dedi. “Michelle iyileşme belirtisi göstermiyor. Daha da kötüsü, hayati fonksiyonlarını yitirmeye başladı.”
“Nasıl yani? Bu ne demek oluyor?” diye sordu Josh.
Aiden'ın elini tutup sıktım.
Jocelyn başını eğdi. Canının sıkkın olduğu belliydi, doğru kelimeleri bulmaya çalışıyormuş gibi kaşlarını çattı.
“Michelle'in organları iflas ediyor.”
