Sevgiyi Öğrenmek... Kitap 1: Shade
Yazar
M. L. Knight
Okur
🔥16,0M
Bölüm
56
Shade Mallory, tüm hayatını bir kenara itilmiş, lanetlenmiş ve kendi sürüsünde sadece bir hizmetkar gibi muamele görerek geçirmiştir. Umut, acımasız bir şaka gibi gelir—ta ki Alpha Caelan Kendrick, Seçim Töreni’ni dışarıdan gelenlere açana kadar. Bir eş bulmak için baskı altına alınan Caelan, kaderden çok göreve boyun eğmeye razıdır. Ancak Shade onun dünyasına adım attığında, kader göz ardı edilmektense direnir. Kıvılcımlar uçuşur, sırlar harekete geçer ve ikisinin de beklemediği bir bağ oluşmaya başlar. Ancak geçmişin gölgeleri ve düşmanların gözleri üzerlerindeyken, bir soru hala cevapsız kalır—onların bağı kurtuluşları mı yoksa sonları mı olacak?
Önsöz: Kederden Doğan Kurt
SHADE
“Ah, Shade. Canım, neyin var?” diye sordu annem yumuşacık bir sesle. Yanıma oturup gümüş renkli saçlarımı kulağımın arkasına iterken, “Neden ağlıyorsun?” diye ekledi.
Başımı kaldırıp yüzüne baktığımda, endişeli halini görünce gözyaşlarım daha da çoğaldı.
Sunny haklı. Etrafımdaki herkese sıkıntı yaratıyorum.
Kız kardeşimle hiç anlaşamadık ve bu durum annemi üzüyordu. Bizi yakınlaştırmaya, ikimize de aynı şekilde davranmaya çabalıyordu, ama Sunny babamdan benim farklı olduğumu öğrenmişti.
Ben utanç vericiyim. Saklanması gereken tuhaf biri. Başkaları için tehlikeli biri. Çok geçmeden kız kardeşim de babam gibi benden uzaklaşmaya başladı. Babam için Sunny tek çocuğuydu ve o kusursuzdu.
Gözyaşlarımı silip dizlerimi kucaklayarak sessizce ağlamaya devam ettim.
“Hadi yavrum. Benimle konuş. Neden üzgün olduğunu söyle,” dedi annem.
“S-Sunny dedi ki...,” diye başladım burnumu çekerek.
Annem iç çekti, güneşte ışıldayan altın rengi saçlarını sallayarak. “O kız. Bu sefer ne dedi?”
“S-Sunny dedi ki bana Shade adını vermişsiniz,” dedim hıçkırarak. “Ç-çünkü gittiğim her yeri k-karartıyormuşum. Sürünün beni s-sevmemesinin nedeni buymuş.”
Annem beni sıkıca kucaklarken yüzümü dizlerime gömdüm.
“Bak güzelim, Sunny yanılıyor,” dedi annem nazikçe saçlarımı okşarken. “Sana Shade adını verdim çünkü gölge güzel bir yerdir.”
“Öyle mi?” diye sordum, kafamı kaldırıp şaşkınlıkla ona bakarak.
“Sıcak bir günde serinlemek için nereye gidersin? Güneş gözlerini kamaştırdığında nerede dinlenirsin?” diye sordu.
“Sanırım gölgede,” dedim.
“Aynen öyle,” dedi. “Gölge rahatlamak için gittiğin yerdir. Herkes güneşi sever ama sonunda hep gölgeye sığınır.”
“Kimse beni aramıyor ki,” burnumu çektim. “Herkes benden nefret ediyor.”
“Senden nefret etmiyorlar,” dedi annem. “Sadece korkuyorlar. Özel yeteneğin seni güçlü kılıyor ve bu onları tedirgin ediyor.”
“Neden? Ben bilerek kullanmıyorum ki.”
“Biliyorum canım ve onu kontrol etmekte çok daha iyi oldun,” dedi. “Ama kurtlar kurt gibi davranır. Onları zayıf gösteren her şeyden korkmaktan kendilerini alamazlar.”
“Sence bir gün beni kabul edecekler mi?”
“Eminim edeceklerdir yavrum. Er ya da geç ne kadar harika olduğunu görecekler,” dedi bana ayağa kalkıp ellerini silkelerken. “Hadi gel tatlı kızım,” dedi elini uzatarak. “Eve dönelim. Köyden bu kadar uzakta olmamalıyız.”
Elimi uzattım, beni kaldırmasına izin verdim. “Tamam, anne.”
Eve doğru yürümeye başladığımızda, çürümüş yemek ve yanan çöp gibi kötü bir koku bizi sardı. Annem durdu, beni arkasına çekti.
Solumuzdan, çalılıklardan öfkeli bir hırlama geldi. Kirli bir haydut ortaya çıktı, çılgın gözleriyle bize bakarak ilerledi. Öfkeli dişlerinden salya damlıyordu.
“Shade,” dedi annem sessizce, gözlerini tuhaf kurttan ayırmadan. “Sana söylediğimde köye doğru olabildiğince hızlı koş. Tamam mı?”
Elini tutarken hızlıca başımı salladım. Onun zihnimizde sürüye seslendiğini, Thunder Moon Sürüsü'nün lideri olan babama topraklarımızdaki tehlikeyi haber verdiğini hissettim.
“Hazır mısın?” diye sordu eğilerek. “Koş!”
Kurt formuna dönüştü, tüylü altın rengi kurdu tuhaf kurda doğru döndü.
Donup kaldım, kurt üzerimize atlarken korkudan titriyordum. Annem havladı, saldırıyı savuştururken beni korudu ve akıl bağıyla koşmamı söyledi.
Söylediğini yapmalıydım. Koşmalıydım. O zaman annem benim için endişelenmeden savaşabilirdi ama hareket edemedim.
Hareketsiz durdum, tuhaf kurdun annemin boynunu ısırışını, dişlerinin derisine derinlemesine gömülüşünü izledim. Başını sertçe çevirdi ve korkunç bir çatırtıyla annem yere düştü.
Hareketsiz bedenine bakakaldım, az önce olanları anlamaya çalışırken büyük bir korku hissettim. Annem, beni olduğum gibi seven tek insan, ölmüştü.
Kalbim kulaklarımda hızla atarken, kemiklerim çatırdayıp değişirken vücudum kurda dönüştü. Yeni kurt boğazımdan yüksek, kederli bir uluma çıktı, başımı kaldırıp ağlayarak haykırdım.
Gözlerimi açtığımda, tuhaf kurt yerdeydi, gözleri yuvarlanırken bedeni titriyordu. Pençeleriyle göğsündeki ince tüyleri sanki kendini parçalamaya çalışıyormuş gibi tırmalıyordu.
”Anne?” diye seslendim akıl bağımızda, ama cevap gelmedi.
Bir daha asla gelmeyecekti.
Sertçe oturdum, burnumu tekrar kaldırıp kederli bir uluma daha çıkardım. Duramıyordum. Annem gitmişti ve hepsi benim suçumdu.
***
“Shade! HEMEN ULUMAYI KES!” babam güçlü alfa sesiyle bağırdı.
Ağzım anında kapandı. Babamın ve etrafındaki savaşçıların önünde eğildim, kulaklarımı geriye yatırıp olabildiğince küçük görünmeye çalıştım. Yaklaştığında korkuyla küçük bir ses çıkardım.
“Gözlerine ne olmuş?” beta nefesini tuttu.
“Bilmiyorum,” Alfa Butch homurdandı.
“Hiç böyle bembeyaz gözler görmemiştim,” dedi beta. “Göremediğini mi düşünüyorsun?”
Başımı çevirdim, ikisi arasında gidip gelerek. Neden bahsediyorlar? Gayet iyi görebiliyorum.
“Hayır, ama bu kadar küçük yaşta şekil değiştirmemesi gerekirdi. Daha yedi yaşında.” Eğildi, akıl bağıyla benimle konuşurken bana baktı. ”Ne yaptın sen, Shade?”
Sesindeki öfkeyle titredim, babam bana ters ters bakarken olanları hızlıca anlattım. Bitirdiğimde hızla ayağa kalktı, ellerini kalçalarına koyarak annemin bedenine baktı. Burnumu dikkatlice eline dokundurdum ama çekti.
“Hepsi senin suçun,” diye hırladı. “Annen senin yüzünden öldü.”
Üzgün bir ses çıkarırken, gözleri annemin hareketsiz bedenine bakarken yaşlarla doldu. Boğazını temizledi, savaşçılarına döndü.
“O pis şeyi topraklarımızın sınırına götürüp yakın,” diye hırladı, başıyla tuhaf kurdun bedenini işaret ederek. “Sonra bunu eve götürün,” diye ekledi, öfkeyle beni işaret ederek. “Bilge adam orada bizi beklesin. Kimsenin görmesine izin vermeyin. Ne olduğunu anlayana kadar kimseyi korkutmak istemiyorum. Ben zavallı Brona'mı gömdükten sonra orada olacağım.”
***
“Hiç şansın yok gibi görünüyor, değil mi çocuk?” diye mırıldandı Bilge Kendry çenemi tutup başımı sağa sola çevirerek yüzüme yakından bakarken.
Başımı salladım, kemikli eli sonunda bırakınca rahatladım. Yarım ay gözlüğünün arkasından küçük, koyu gözler uzun, sivri burnunun üzerinden bana bakıyordu. Kırışık yanağına vurdu, seyrek gri saçlarını ince parmaklarıyla tararken beni süzdü.
“Oraya vardığımızda uluyordu,” dedi babam, kızarmış gözlerini silerken. “Ulumasının gücü ona ulaşmamızı engelliyordu. Kalbimi sıkıştıran bir şey gibiydi. Eminim tuhaf kurdu öldüren de buydu.”
“Hmm... erken şekil değiştirme, beyaz gözler, başkalarına zarar veren uluma... Sanırım bununla ilgili bir şey hatırlıyorum,” dedi bilge adam çantasında bir kitap ararken.
Kapağındaki tozu üfleyerek benim hapşırmama neden oldu, sonra açtı. Babam ses çıkardığım için kaşlarını çattı ve ben çömeldim, bilge adamın devam etmesini sessizce beklerken kuyruğumu içeri çektim.
“İşte burada. Lupus ad laborem natus ex. Kederden Doğan Kurt,” diye yüksek sesle okudu bilge adam. “Eğer henüz dönüşmemiş genç bir kurt ruhunu kıran çok üzücü ve korkunç bir şey görürse, kurt formu zorla ortaya çıkabilir. Ortaya çıkan kurt lanetlidir. Uluması onu duyan herkese ölümcüldür, kederli çığlığıyla gerçekten kalpleri kırar.”
“Bunu nasıl durdurabiliriz?” diye sordu babam sertçe. “Zaten... sorunu olması yeterince kötüydü, ama bu tüm sürü için tehlikeli olabilir.”
“Katılıyorum, Alfa Butch,” dedi bilge adam kitabı kapatırken. “Aklıma gelen tek bir şey var. Bir daha asla ulumamayı emredin. Alfa emriniz ona itaat ettirecektir.”
Babam bir an bekledi. Bu sert bir cezaydı. Ulumak bir kurt için doğaldı. Temel bir hak olarak kabul edilirdi. Birine bunu yapmamayı emretmek çok acımasızcaydı.
“Diğer yetenekleri gibi bunu da kontrol etmeyi öğrenme şansı var mı?” diye sordu.
“Bilmiyorum ve deneme sürecinde kaç kişiye zarar verebileceğini kim bilebilir,” diye uyardı Bilge Kendry.
Babam sessizleşti, ne yapacağını düşünürken başını eğdi. Akıl bağında ona yalvardım, kimseye asla zarar vermeyeceğime söz verdim.
“Yeter, Shade,” diye çıkıştı.
Bana doğru birkaç adım attı, yüzü benimkiyle aynı hizaya gelecek şekilde eğildi.
“Kader eşimin ölmesinin sebebi sensin. Sen ve kız kardeşinin neden annesiz kaldığının sebebi. Bana kalırsa, kızım orada annesiyle birlikte öldü.”
Sert gözlerle korkmuş gözlerime bakarken iç çektiğinde küçük, üzgün bir ses çıkardım. “ALFANDAN İZİN ALMADAN ASLA ULUMAYACAKSIN!” diye emretti.
Bir kurdun ulumayı, doğal olanı yapmasını yasaklamak acımasızcaydı, ama babamın sözleri kadar acı verici değildi.
Annemin ölümüne ben sebep olmuştum. Kız kardeşimle benim onun nazik dokunuşu ve tatlı gülümsemesi olmadan büyümemizin sebebi. Babamın kader eşini kaybetmesinin sebebi. Bundan çok daha kötüsünü hak ediyordum.
“Şimdi, geri dön,” diye emretti. “Gidip kız kardeşine ne yaptığını anlatacak ve affını dileyeceksin, bunu hak etmesen bile. Ondan sonra seninle ne yapacağıma karar vereceğim. Ama Shade Mallory artık yok. Anladın mı?”
İnsan formuna geri dönerken başımı salladım ve yavaşça babamın ofisinden çıktım, kız kardeşime bu çok üzücü haberi vermeye giderken yanaklarımdan gözyaşları süzülüyordu.
