Prens'in Hizmetçisi
Yazar
Tania Shava
Okur
17.6K
Bölüm
63
Aurora günlerini, zenginlerin her bir nefese hükmettiği bir dünyada, saray koridorlarından süzülerek, çok çalışıp dikkat çekmemeye çalışarak geçirmektedir. Sonra kaderin bir oyunu onu, hayatında asla "hayır" kelimesini duymamış olan büyüleyici Prens Caspian'ın hizmetine verir. Prens tam bir özgüven ve cazibe timsalidir; Aurora ise çabalamadan onun dengesini bozan tek kadındır. Aralarındaki çalınmış anlar görev olarak başlar, sıcaklığa dönüşür ve yavaşça korunaklı kalplerinin sınırlarını zorlar. Dünyanın onları ayrı tutmakta ısrar ettiği bir yerde, aralarında nazik bir kıvılcım parlamaya başlar. Ancak bir prens, aslında hiç fark edilmemesi gereken bir hizmetçiye gerçekten aşık olabilir mi?
Bölüm 1: Işıktan Önceki Soğuk
AURORA
Soğuk, her sabah gün ağarmadan önce Aurora'yı bulurdu.
Gün çatıların ardında ağarırken o çoktan bisikletine binmiş olurdu. Odasından sarayın kapılarına uzanan engebeli yolda var gücüyle pedal çevirirdi. Dişlerini birbirine çarptıran dondurucu soğukta ve çamurlu çukurların içinde tam yirmi dakika geçirirdi.
Saray hizmetçilerinin çoğu daha rahat bir hayata sahipti. Onlar saray duvarlarının içindeki hizmetçi yatakhanelerinde uyuyorlardı. Orada sıcak su ve çevrelerindeki diğer insanların sıcaklığı vardı.
Aurora'nın sarayda bir odası yoktu. Önemli kişileri tanımıyordu. Orada yeterince uzun süredir çalışmıyordu. İşini kolaylaştıracak tanıdık bir akrabası da yoktu. Sadece bir yatak ve dar bir masanın zor sığdığı kiralık bir odası vardı. Su kuyusu ters yönde on dakikalık mesafedeydi ve üniforması tek bir askıda duruyordu. Sadece hayatta kalmasına yetecek kadar para kazanıyordu. Mumlar, bir parça ekmek ve parası yettiğinde nadiren bir yumurta alabiliyordu. Daha fazlasını hayal etmeyi çok uzun zaman önce bırakmıştı.
Arkadaşlarının şansını kıskanmıyordu. Sadece, bir şeyleri umut etmenin sonunda hüsran getirdiğini çok erken ve çok iyi öğrenmişti. Bir zamanlar birini sevmişti ya da sevdiğini sanmıştı. Bunun ona neye mal olduğunu hatırlamak, başı önde ve hiçbir şey beklemeden yoluna devam etmesi için yeterliydi. Bu konudan hiç bahsetmezdi. O anıları artık hiç uğramadığı bir köşeye kaldırmıştı ve onları hep orada tutmaya kararlıydı.
Gökyüzü siyahtan griye dönerken saray kapılarına vardı. Bisikletinden indi, rozetini nöbetçiye gösterdi. Bisikletini park yerine kadar elinde taşıdı ve üniformasını düzeltti. Soğuktan dolayı burnu muhtemelen kıpkırmızı olmuştu. Mutfak çalışanları bunu fark edip gülümseyecekti. Bunu hiç dert etmedi.
Kapıyı itip içeri girdiğinde personel mutfağı çoktan sohbet ve kahkaha sesleriyle dolup taşıyordu. İçerideki sıcak hava yüzüne bir duvar gibi çarptı. Derin bir nefes verdi. Yüzünü yeniden hissedebiliyordu.
Çay tezgahındaki sıraya girdi, adını söyledi ve listeden işaretlendi. Bir fincan çay ve bir parça ekmek aldı. Sarayda kalan hizmetçilerin daha fazla yiyecek aldığını biliyordu. Onlar mutfak çalışanlarıyla arkadaş olmuşlardı. Fazladan yemek alabilmek için onlara küçük hediyeler, saç tokaları veya kurdeleler getiriyorlardı. Aurora hiçbir zaman onlara sunmaya değer bir şey bulamamıştı. Tek fincan çayını ve ekmeğini alıp arkadaşlarının yanına gitti.
“Sanki soğuktan donmuş gibisin,” dedi Ida. Aurora'ya yer açmak için bankını geriye doğru çekti.
Aurora oturdu ve çayından dikkatlice bir yudum aldı. Çay kaynar durumdaydı. Hemen dudağını yaktı.
“Bunu her seferinde unutuyorsun,” dedi Ella.
“Bu berbat havada o yolu gelmek zorunda olman çok üzücü,” diye ekledi Lucy. Sesindeki gerçek acıma duygusu Aurora'yı biraz incitmişti.
“Hepimize yer açamamaları çok üzücü,” dedi Agnes gereğinden yüksek bir sesle. Mutfak sorumlularına doğru baktı. “Kraliyet ailesi çok iyi besleniyor ama herkese düzgün bir yaşam alanı sunmaya hiç zahmet etmiyorlar.”
“Sesini alçalt,” dedi Evelyn sert bir fısıltıyla. “Sarayın her yerde gözü kulağı vardır.”
“Sorun değil, gerçekten,” dedi Aurora. Hepsine gülümsedi. Hepsi burada yaşıyordu ama yine de onun adına kızacak bir şeyler buluyorlardı. Onları bu yüzden seviyordu. “Umarım yakında bir yer açılır ve hepimiz bir arada olabiliriz.”
“Belki bir gün,” dedi Barbara içtenlikle.
Aurora iki eliyle fincanını sardı ve sıcaklığın ellerine yayılmasına izin verdi. Çay artık içilebilecek kadar soğumuştu. Bu kez büyük bir yudum aldı ve içi ısındığı için şükretti.
Mutfak sorumlusu odada dolaşmaya başlayana kadar sohbet ettiler. Bu, hepsinin dağılması için bir işaretti. Aurora fincanını bıraktı ve ayağa kalktı. Bugün ona başka bir görev verilmişti.
Madam Beatrice onu önceki akşam yanına çağırmıştı. Bu kısa ve korkutucu konuşmada, baş hizmetçi, kıdemli hizmetçilerden Constance'ın kızamığa yakalandığını ve çalışamayacağını söylemişti. Onun görevlerini Aurora devralacaktı. Ezberlemesi için ona bir oda kuralları kağıdı verilmişti. Geceyi battaniyesinin altında büzüşerek, mum ışığında bu kuralları çalışarak geçirmişti. Bu sabah yolda gelirken kağıdı tekrar gözden geçirmişti.
Süpürgesini aldı ve önce dış avlulara doğru yöneldi. Kağıt üzerinde hâlâ ona ait olan süpürme işini bitirdi. İyice ısınmasına yetecek kadar sıkı çalışmıştı. Etrafında gün çoktan başlamıştı. Hava biraz kasvetliydi ve bulutlar sarayın çatılarının üzerine çökmüştü.
İki saat sonra işi bitmişti. İçeriye doğru yöneldi.
“Aurora! Aurora!”
Sese doğru döndü. Bu, mutfaktan Cathy'di. Biraz nefes nefese kalmış bir halde ona doğru koşuyordu.
“Benimle gelmelisin,” dedi Cathy nefes nefese. “Hem de acilen.”
Aurora, neler olduğunu sormaya fırsat bulamadan onu sarayın koridorlarında takip etti. Madam Beatrice'i iç salonda dururken buldular. Çok hareketsiz duruyordu ve bu, onun sinirle volta atmasından çok daha korkutucuydu. Tek bir bakışla Cathy'yi gönderdi ve kız ortadan kayboldu.
“Günaydın, Madam Beatrice.”
“Aurora.” Madam Beatrice onu baştan aşağı süzdü. “Neden burada olduğunu biliyorsun. Constance iyileşene kadar onun görevleri senin.”
“Evet, Madam.”
Zaten reddetme gibi bir şansı yoktu.
“Beni takip et.”
Aurora onu sarayın içinde takip etti. Dönüşleri ezberlemeye çalıştı ama bundan çabucak vazgeçti. İçerisi çok büyüktü ve o hâlâ buraya yabancıydı.
Bir kapının önünde durdular. Madam Beatrice kenara çekildi. “Bu odayı temizleyeceksin. Kusursuz bir şekilde.”
“Evet, Madam.”
“Seni seçtim çünkü sıkı çalıştığını biliyorum.”
“Teşekkür ederim, Madam. Sizi hayal kırıklığına uğratmayacağım.”
“Orada bir kum saati var. Bir buçuk saatin var. Şu anda kahvaltıdalar.” Durakladı. “Beni hayal kırıklığına uğratma, Aurora.” Sesindeki tehdit hem nazik hem de çok kesindi.
Ardından çıkıp gitti. Aurora kum saatini çevirdi ve işe koyuldu.
Oda oldukça güzeldi. İpek çarşaflar ve Aurora'nın daha önce hiç dokunmadığı kumaşlardan yapılmış giysiler vardı. Yatağı topladı, her yerin tozunu aldı ve yeri süpürdü. Katlanabilecekleri katladı ve yıkanması gerekenleri bir kenara ayırdı. Hızlıca hareket etti ve etrafındaki eşyaların kalitesine dalarak zaman kaybetmedi.
İşi bittiğinde birkaç dakikası artmıştı. Kirli çamaşır sepetini aldı ve kapıya doğru döndü. O sırada içeri giren biriyle doğrudan çarpıştı.
