O Mavi Gözlü Çocuk
Yazar
Kataya Winston
Okur
1,0M
Bölüm
63
Yurtdışında okulunu bitirdikten sonra Stella, tanıdık tarlaları, aile içindeki o alışıldık kargaşayı ve her zaman çok sevdiği özgürlüğü bulma beklentisiyle eve döner. Beklemediği şey ise, çiftliğin yeni çalışanının onu havalimanından almak için bekliyor olmasıdır. Beau sessiz, yetenekli ve işine odaklanıp basit bir yaşam sürmeyi planlayan biri için fazla dikkat dağıtıcıdır. Stella ise cesur, hayat dolu ve kendi bildiğini okumaya alışkındır; bu da aralarındaki her konuşmanın tatlı bir çekişmeyle kıvılcımlanmasına neden olur. Onun varlığıyla çiftlik hayatı aniden çok farklı hissettirmeye başlar. Günler çamurlu çizmeler, alaycı takılmalar ve uçsuz bucaksız tarlalarda atılan kaçamak bakışlarla dolup taşarken, her ikisi de hiçbir şey değişmiyormuş gibi davranmaya çalışır. Ancak kalplerin her zaman kendi bildiğini okumak gibi bir huyu vardır; özellikle de iş ile çekimin çarpıştığı noktada yolları sürekli kesişen iki inatçı ruh söz konusuysa.
Onunla Tanışma
STELLA
“Hanımefendi, Amerika'ya inmeye hazırlanıyoruz, lütfen koltuğunuzu dik konuma getirin,” diyor güler yüzlü hostes. Beni yaklaşık iki saat önce daldığım uykudan uyandırıyor. Panama'dan Georgia'ya olan yolculuğumun ilk kısmı Porto Riko'ya yapılan kısa bir uçuştu. Oradan da Atlanta'ya aktarmalı uçağıma bindim.
Mezuniyetten beri babamı görmedim. Bu da neredeyse iki ay önceydi. Öte yandan, annemi de mezuniyetten iki yıl öncesinden beri görmemiştim. Sanırım genel duruma bakılırsa, iki ay hiçbir şey sayılmaz.
Ben on üç yaşındayken annem ve babam boşandı. Annem, şehirde çalıştığı büyük şirketteki patronuyla yasak aşk yaşamıştı. Babamdan ve onun çiftliğinden iki haftada bir uzak kalıyordu.
Boşandıktan hemen sonra annem yeniden evlendi. Yeni kocası ve kız kardeşim Bryndle ile birlikte Panama'ya taşındılar. Annem şimdi kocasının sahip olduğu şirketin genel müdürü.
Sanırım annemin oldukça başarılı olduğunu söyleyebilirsiniz. Ben ise Panama'da sahildeki büyük bir köşkten ayrılıyorum. Georgia'da hiçbir yerin ortasındaki, beş kuşaklık küçük sığır çiftliğimize dönüyorum. Ancak babamın bana ihtiyacı var. Bu, ondan şimdiye kadar ayrı kaldığım en uzun süre.
Yanımda birinci sınıf koltukta oturan yüz maskeli kadının üzerinden eğiliyorum. Pencereyi açıp Georgia'nın manzarasını görmek istiyorum. Ancak tekerleklerimizin Atlanta'ya indiğini hissettiğimde hayal kırıklığına uğruyorum. Hâlâ yeterince yüksekte olmayı umuyordum. Böylece eyaletin diğer ucundaki küçük çiftliğimizi görebiliyormuş gibi hayal kurabilirdim.
Uçağımız kapıya yanaşıp inmemize izin verilir verilmez bagaj alım alanına koşuyorum. Babamı göreceğim için çok heyecanlıyım. Beni almak için Atlanta'ya kadar uzun bir yol geldi. Bagaj bandının hareket etmesini bekliyorum. Bir yandan da havalimanında babamı arıyorum ama onu göremiyorum. Belki de gecikmiştir.
Parmaklarımı açık sarı, dalgalı saçlarımın arasından geçiriyorum. Saçlarım son iki ayda bolca güneş ve kum gördü. Uçaktan ilk çıkanlardan biri olan mor çantamı alıyorum. Yolcu karşılama alanında yürümeye devam ediyorum. Babamı göremediğim için endişelenmeye başlıyorum.
Kovboy çizmelerim taş zeminde ses çıkarıyor. Durup etrafıma bakınıyorum. O sırada ismimin bağırıldığını duyuyorum. “Stella!” diye gürlüyor bir adamın sesi. Ses sağ tarafımdan bir yerden geliyor.
Ancak bu sesi babamınki olarak tanıyamıyorum. Sonunda sesi çıkaran adamı buluyorum. Üzerinde dar bir Wrangler kot pantolon ve küt burunlu kovboy çizmeleri var. Başında kirli krem rengi bir Stetson şapka, üzerinde ise açık mavi, uzun kollu ve düğmeli bir gömlek bulunuyor.
Bana doğru yaklaşan adama bakarken kaşlarımı çatıyorum. Onu tanımıyorum. Kahretsin, adam güneş kadar yakıcı. Ancak babam bana her zaman yabancılara karşı dikkatli olmamı öğretmişti.
“Sen Stella Hawkley misin?” diye soruyor.
Adam benden birkaç adım ötede durup beni inceliyor. Ona başımı sallayarak onay veriyorum. Başka bir şey söylemeyecek gibi durduğunda, “Babamın bana verdiği isim bu,” diyorum koyu Güneyli aksanımla.
“Benim adım Beau Morris. Seni almam için beni baban gönderdi. Son dakikada bir sığır müzayedesi ilgisini çekti. Ben de ahır görevlisi olduğum için buraya beni yolladı,” diyor Beau adındaki bu adam. Bir yandan da bavuluma uzanıyor.
Gözlerimi kısarak, “Babam hayatı boyunca hiç yardımcı çalıştırmadı,” diyerek onu suçluyorum.
“Saman yapma mevsiminde onu yüzüstü bıraktığın için sanırım bazı değişiklikler yapması gerekti. İkimiz bile tüm işlere zar zor yetişiyoruz,” diye cevap veriyor Beau. Bunu söylerken hiç duraksamıyor ve gözünü bile kırpmıyor.
“Madem onu bu kadar iyi tanıyorsun, en sevdiği atın adı ne?” diye soruyorum. Bavuluma uzandığında onu tekrar kendime çekiyorum.
“Faith adında bir Palomino kısrağı. Şimdi gidebilir miyiz lütfen? Dönüş yolu oldukça uzun. Senin için de uygunsa, güneş batmadan önce oraya varıp günlük işleri bitirmek istiyorum,” diyor Beau net bir tavırla. Hızla bavulumu kapıyor. Bana da onu takip etmekten başka çare bırakmıyor.
Beau beni doksanların başından kalma, arkası düz bir Dodge kamyonete götürüyor. Kamyonetin uzun bir ön koltuğu ve yarım bir arka koltuğu var. İçeri girerken bavulumu arkaya fırlatıyor. Kıçımı koltuğa yerleştirmek için küçük bir sıçrama yapmam gerekiyor. Ancak kamyonete biner binmez en sevdiğim şapkamı görüyorum. Bu, babamın on altıncı doğum günümde bana verdiği siyah bir Stetson şapka.
“Şapkam!” diye sevinçle bağırıyorum. Onu hemen ön panelden alıp başıma takıyorum.
“Onu getirmemi baban söyledi. Onu özlemiş olabileceğini düşündü,” diyor Beau. I-75 otoyoluna doğru yönelmeden önce havalimanı otoparkından çıkış manevrasını yapıyor.
