Off Limits 1: Aşık Olmamam Gereken Kişi
Yazar
ChaptersByAnne
Okur
18,1K
Bölüm
87
Lena Carter'ın asla çiğnemeyeceği tek bir kuralı vardır: Jaxon Walker yasaklı bölgedir. O, en yakın arkadaşının ağabeyi, okulun yıldız oyun kurucusu ve arzulayacağı son kişidir. Ancak Jaxon hiçbir yere gitmemeye kararlı olduğunda, kuralların esnemek gibi tuhaf bir huyu vardır. Alaycı sataşmalar ve sivri dilli atışmalarla başlayan süreç, yerini yavaş yavaş çalınmış bakışlar ve gereğinden uzun süren anlarla yüklü, daha ağır bir şeye bırakır.
Lena kendine uzak durmasını, sadık kalmasını, güvende olmasını söyleyip durur. Yine de her etkileşim, onu asla aşık olmayacağına yemin ettiği tek kişiye daha da yaklaştırır. Çizgiler nihayet bulanıklaştığında, Lena gerçeği saklamanın, gerçek hissettiren tek bağı kaybetmeye değip değmeyeceğine karar vermek zorunda kalacaktır.
Bölüm 1
LENA
Ethan Walker ile en yakın arkadaş olmanın ilk kuralı nedir? Asla onun abisine âşık olma.
Bu yazısız bir kuraldır. Hatta arkadaşlık sözleşmemizde kalın harflerle yazılmış, altı çizilmiş ve PVC ile kaplanmış bile sayılabilir.
Ethan yıllar boyunca abisi Jaxon'ın bana yasak olduğunu çok net bir şekilde belli etti. Ve dürüst olmak gerekirse? Bu benim için hiçbir zaman sorun olmadı.
Jaxon Walker, bu dünyada yaşamış en çekilmez, en kibirli, kendini en çok beğenmiş ve basketbol takıntılı insandır.
Okulun sahibiymiş gibi kasılarak yürür. Yoluna çıkan her kıza o sinir bozucu yarım gülüşünü atar.
Ne yazık ki bunların hiçbiri şu an onunla bir malzeme odasında mahsur kaldığım gerçeğini değiştirmiyor. Hem de sıradan bir malzeme odası değil, en kötüsü.
Spor salonundaki, terli çorap, çaresizlik ve kötü kararlar kokan o oda.
Köşede resmen ölü bir örümcek var. Eğer buradan sağ çıkarsam, temizlik ekibine resmi bir şikayet yazacağım.
Sırtımı duvara yaslayıp kollarımı göğsümde kavuşturuyorum. “Bu senin suçun, Walker.”
Jaxon rahat bir şekilde bir rafa yaslanıyor. Hiç umurunda değil. Sanki kötü bir romantik komedi filmindeki gibi bir odada mahsur kalmamışız gibi davranıyor.
O aptalca kusursuz saçları hâlâ sinir bozucu derecede düzgün duruyor. Bizi çocukluğumdaki oyun evimden bile küçük bir yere kilitleyen biri için de o yarım gülüşü fazlasıyla halinden memnun.
“Carter, eğer bunu planladığımı düşünüyorsan gururum okşanır.”
Jaxon’ın yüzündeki o yarım gülüş büyüdü. Bana doğru hafifçe eğilerek sesini tam da sinirlerimi bozacak kadar alçalttı.
“Ama seni tamamen kendime isteseydim, inan bana, bunu başarmak için seni bir malzeme odasına kilitlemem gerekmezdi.” İnleyerek elimi yüzüme sürüyorum.
“Hadi oradan.”
“Eğer okulun bağış bütçesi tehlikede olmasaydı, burada değil bambaşka bir yerde olurdum. Seninle değil bambaşka biriyle olurdum. Ve bu saçma Bekar Açık Artırması ile uğraşmak yerine başka her şeyi yapıyor olurdum.”
Ah, evet. Şu an bu kabusun tam ortasında olmamın nedeni tam olarak bu.
Okulun yılın en büyük bağış etkinliği olan Bekar Açık Artırması. Yani basketbol oyuncularının hayır kurumu için açık artırmayla satıldığı o etkinlik.
Ne şanslıyım ki planlama komitesine kilitlenip kaldım.
Ve tüm okulumuz Jaxon Walker'ı bir tür lise basketbol tanrısı sandığı için, etkinliğin ana yıldızı da o.
Bu da her şeyi onunla birlikte planlamam gerektiği anlamına geliyor. Yani hayatımı mahvediyor. Jaxon yerinde kıpırdanıp kollarını göğsünde kavuşturuyor.
“Sakin ol, Carter. Eminim eninde sonunda biri bizi aramaya gelecektir. Benim de seninle burada kilitli kalmaya çok hevesli olduğum söylenemez.” Gözlerimi kısıyorum.
“Daha beş dakika önce buraya tam olarak ‘gününün en iyi anı’ demiştin.” “Evet, çünkü senin acı çekmeni izlemek en sevdiğim hobi.” Kaşlarımı çatıyorum.
“Buradan çıktığımızda seni beş dolara açık artırmaya çıkaracağım.” Jaxon sırıttı, sözlerim ona derinden dokunmuş gibi bir elini kalbinin üzerine koydu.
“Benim için beş dolar mı verirdin? Gurur duydum.” Onu gerçekten öldüreceğim.
