Off Limits 1: Aşık Olmamam Gereken Kişi
Yazar
Anne Laura van Rooij
Okur
433K
Bölüm
35
Lena Carter'ın asla çiğnemeyeceği tek bir kuralı vardır: Jaxon Walker yasaklı bölgedir. O, en yakın arkadaşının ağabeyi, okulun yıldız oyun kurucusu ve arzulayacağı son kişidir. Ancak Jaxon hiçbir yere gitmemeye kararlı olduğunda, kuralların esnemek gibi tuhaf bir huyu vardır. Alaycı sataşmalar ve sivri dilli atışmalarla başlayan süreç, yerini yavaş yavaş çalınmış bakışlar ve gereğinden uzun süren anlarla yüklü, daha ağır bir şeye bırakır.
Lena kendine uzak durmasını, sadık kalmasını, güvende olmasını söyleyip durur. Yine de her etkileşim, onu asla aşık olmayacağına yemin ettiği tek kişiye daha da yaklaştırır. Çizgiler nihayet bulanıklaştığında, Lena gerçeği saklamanın, gerçek hissettiren tek bağı kaybetmeye değip değmeyeceğine karar vermek zorunda kalacaktır.
Bölüm 1
LENA
Ethan Walker ile en yakın arkadaş olmanın ilk kuralı nedir? Abisine asla aşık olmamak.
Bu, aralarında dile getirilmeyen bir kuraldı. Arkadaşlık sözleşmelerinde kalın harflerle yazılmış ve altı çizilmiş gibi kesin bir kuraldı. Ethan, yıllar boyunca abisi Jaxon'dan uzak durması gerektiğini ona iyice belletmişti. Ve açıkçası? Bu, Lena için hiçbir zaman sorun olmamıştı.
Jaxon Walker, dünya üzerindeki en kibirli, ukala ve basketbol hastası insandı. Okulun sahibiymiş gibi etrafta kasılarak yürürdü. Yolu üzerine çıkan her kıza o sinir bozucu gülümsemesini atardı.
Maalesef, bütün bunlar Lena'nın şu an onunla bir malzeme dolabında mahsur kaldığı gerçeğini değiştirmiyordu.
Hem de sıradan bir malzeme dolabı değildi. En kötüsüydü. Spor salonundaki o terli çorap, çaresizlik ve kötü kararlar kokan dolaptı. Köşede gerçekten de ölü bir örümcek vardı. Eğer buradan sağ çıkarsa, temizlik görevlilerine kesinlikle resmi bir şikayet yazacaktı.
Sırtını duvara yasladı ve kollarını bağladı. “Bu senin suçun, Walker.”
Jaxon umursamaz bir tavırla rafa yaslandı. Kötü bir romantik komedi filmindeki gibi dolaba hapsolmamışlar gibi çok rahattı. O kusursuz saçları sinir bozucu bir şekilde hala düzgündü. İkisini çocukluğundaki oyun evinden bile daha küçük bir alana kilitleyen birine göre gülümsemesi fazlasıyla halinden memnundu.
“Carter, bunu benim planladığımı düşünüyorsan gurur duyarım.” Jaxon hafifçe öne doğru eğilirken gülümsemesi büyüdü. Sesi sinir bozucu bir şekilde alçalmıştı. “Ama seninle baş başa kalmak isteseydim, inan bana, seni bir malzeme dolabına kilitlememe gerek kalmazdı.”
Lena bıkkınlıkla inleyip elini yüzüne götürdü. “Aman, ne münasebet. Okulun yardım bütçesi söz konusu olmasaydı, buradan çok uzaklarda olurdum. Yanımda da senden başka herkes olabilirdi. Bu saçma sapan bekar erkek müzayedesiyle uğraşmak dışında her şeyi yapardım.”
Ah, evet. İşte bu kabus gibi durumun içine düşmesinin tek nedeni buydu. Yılın en büyük yardım etkinliği bir bekar erkek müzayedesiydi. Okulun basketbol oyuncuları yardım toplamak için açık artırmaya çıkarılacaktı.
Ne şanslıydı ki planlama komitesinde kalmıştı. Bütün okul Jaxon Walker'ı lisenin basketbol ilahı olarak görüyordu. Bu yüzden etkinliğin yıldızı oydu. Bu da Lena'nın her şeyi onunla planlaması gerektiği anlamına geliyordu.
Başka bir deyişle, Jaxon onun hayatını mahvediyordu.
Jaxon kıpırdandı ve kollarını göğsünde bağladı. “Sakin ol, Carter. Eminim birileri eninde sonunda bizi aramaya gelecektir. Ben de burada seninle kilitli kalmaya çok meraklı değilim.”
Lena gözlerini kıstı. “Daha beş dakika önce burası için ‘günün en güzel anı’ dedin.”
“Evet, çünkü senin acı çekmeni izlemek benim en sevdiğim hobim.”
Lena yüzünü astı. “Buradan çıktığımızda seni beş dolara satacağım.”
Jaxon gülümsedi. Sözlerinden derinden etkilenmiş gibi elini kalbine koydu. “Benim için beş dolar mı vereceksin? Çok gururlandım.”
Onu gerçekten öldürecekti.
***
Sonunda dolaptan çıkabildiklerinde Lena hala burnundan soluyordu. Onları hararetli bir kavganın ortasında bulan kafası karışmış bir hademe sayesinde kurtulmuşlardı.
Ama en kötüsü neydi biliyor musunuz? Jaxon bu konunun peşini bırakmıyordu.
“Benimle bir dolapta mahsur kaldın ve şimdiden benim için para harcamayı mı hayal ediyorsun?” O sinir bozucu şekilde sırıttı. “Carter, bana karşı böyle hisler beslediğini hiç bilmiyordum.”
Lena oflayarak notlarını çantasına tıktı. “Aman, hiç havalara girme. O beş doları yakmayı tercih ederim.”
“Çok acımasızsın.” Yıkılmış gibi yaparak elini göğsüne götürdü ama çok geçmeden normale döndü. “Bundan emin misin? Bence benden hoşlanmaya başlıyorsun.”
Hızla arkasına döndü ve gözlerini kıstı. “Şunu öpmeyi tercih ederim—”
“Dikkat et,” diyerek onun sözünü kesti Jaxon. Başını hafifçe eğdi. “Eğer ‘taş’ dersen, bunu kişisel algılarım.”
Lena ona öfkeyle baktı. “Bir kaktüsü.”
Jaxon aniden kahkaha atmaya başladı. Bu çok içten ve gür bir kahkahaydı. Lena, kısacık bir an için bile olsa onun gülüşünü beğendiği için kendinden nefret etti.
Bu bekar erkek müzayedesi onun sonunu getirecekti.
***
O günün ilerleyen saatlerinde, müzayede hazırlıklarını tamamlamak için spor salonuna gitti. Jaxon'ın onu en azından beş dakika rahat bırakması için dua ediyordu. Ama elbette, bu imkansız bir istekti.
“Selam, Carter.” Elindeki basketbol topunu çevirerek yanına koşarken sesi salonda yankılandı. “Beni özledin mi?”
“Gıda zehirlenmesini ne kadar özlersem seni de o kadar özledim,” diye mırıldandı elindeki panoya odaklanarak.
“Vay canına,” diyerek kıkırdadı. “Hakaretlerin gittikçe güzelleşiyor. Benimle vakit geçirmeyi içten içe sevmediğine emin misin?”
Yürümeyi bıraktı ve ona döndü. “Jaxon, seninle ilgili sevdiğim tek şey benden uzaklaştığın o an.”
Gülümsemesi daha da belirginleşti. “Beni kırıyorsun.”
Lena ona cevap veremeden Ethan ortaya çıktı. En yakın arkadaşı ve abisi arasında süren savaştan tamamen habersizdi. “Selam, Lena,” diyerek her zamanki rahat gülümsemesiyle selam verdi. “Müzayede işleri nasıl gidiyor?”
“Harika!” dedi Lena, zoraki bir şekilde gülümseyerek. “Onunla uğraşmak zorunda olduğum kısımlar dışında her şey harika.”
Ethan güldü. “Evet, hayatıma hoş geldin.”
Jaxon sanki çok üzülmüş gibi bir elini göğsüne koydu. “Vay be. Bir dakikada iki ihanet. Bu yeni bir rekor.”
Lena ona karşılık veremeden spor salonunun kapıları açıldı ve içeri Ryan Porter girdi. Çocuğun gözleri onu bulduğu an Lena'nın midesine bir ağrı saplandı.
Ryan Porter, Jaxon’ın takım arkadaşıydı ve okul takımının yıldızlarından biriydi. Aynı zamanda, dünyanın en kötü insanına dönüşen eski erkek arkadaşıydı. Ve şimdi, bir zamanlar çekici bulduğu o ukala ifadeyle doğrudan ona doğru yürüyordu.
Nefesi kesildi ama kendini başka tarafa bakmaya zorladı. Onun için zaman harcamaya değmezdi. Enerjisini tüketmeye hiç değmezdi.
Fakat Jaxon’ın bakışları anında keskinleşti. O alaycı gülümseme mi? Tamamen kaybolmuştu. Gözlerindeki o her zamanki şakacı parıltı yerini karanlık bir ifadeye bırakmıştı.
“Harika,” diye mırıldandı kendi kendine. “Bugün tam da ihtiyacım olan şey buydu.”
Ryan’ın bakışları ona odaklandı. Gülümsemesi o kadar rahat ve kendinden emindi ki, bir zamanlar Lena bu gülüşe aşık olmuştu.
Onu şaşırtan bir şekilde, Jaxon yerinden bile kıpırdamadı. Sadece izledi. Durumu süzdü. Hesaplar yaptı. Ardından, sadece Lena'nın duyabileceği kadar kısık bir sesle mırıldandı. “Endişelenme, Carter. Arkandayım.”
Lena şaşkınlıkla gözlerini kırpıştırdı. “Ne?”
Ama o cevap veremeden Ryan yanlarına ulaştı. Yüzündeki ukala gülümsemesini hiç bozmadan konuştu. “Lena, görüşmeyeli uzun zaman oldu.”
