Torian Savaşçıları Kitap 2
Yazar
Natalie Le Roux
Okur
132K
Bölüm
29
Uzaylı savaşçıların ve insan hayatta kalanların birleşmek zorunda olduğu bir evrende, Tulip ve kız kardeşleri kendilerini kozmik bir hayatta kalma mücadelesinin içinde bulurlar. Gizemli Korom tarafından kurtarılan Tulip, gelişmiş teknoloji, gizemli sis güçleri ve Garamore'lardan gelen yaklaşan bir tehditle dolu bir dünya keşfeder. İttifaklar kurulurken ve sırlar ortaya çıkarken, Tulip, yeni yuvalarını yok edebilecek tehlikelerle yüzleşirken Korom ile giderek büyüyen bağını yönetmek zorundadır.
Ön söz
Kitap iki: Tulip’in Hayaleti
Dünya'yı harap eden spinner saldırısı sırasında, Lilly'nin teknoloji uzmanı kız kardeşi Tulip, Miasm ırkının son üyesi olan Korom ile tanışır. Birbirlerinden hemen hoşlanmalarına rağmen, Lilly’nin varlığı, Korom'da güçlerinin -henüz tam çözemediği güçler- karanlık yönünün kontrolünü kaybedeceğine dair bir korku uyandırır.
Komutan Kurmar, önündeki holografik ekrandan geçen sonsuz bilgi akışını izlerken iç geçirdi. Ekranda bir kez daha aynı sonuçlar görününce içini öfke kapladı.
Son üç haftadır, gece gündüz, sahip oldukları tüm bilgilere göre artık var olmayan bir şeyi arayarak saatlerini harcamıştı.
Homurdanarak koltuğundan kalkıp küçücük bir yer olan özel ofisinde volta atmaya başladı.
Bilinen evrendeki en büyük galaktik gözlemevi olan Göz'ün lideri olarak, bir şeyler bulabilmesi gerekiyordu. Onu hedefine götürebilecek herhangi bir şey…
Edindiği tüm bilgilere göre Drift Prowler, otuz yıl önce ortadan kaybolmuştu. O zamandan beri de ölümcül korsan gemisi hakkında hiçbir şey duyan ya da gören olmamıştı.
Kurmar’ın hayal kırıklığı yerini öfkeye bıraktı.
Aklına Drift Prowler'ın kaptanıyla vahşi tayfasının seksen yıl önce zararsız bir araştırma gemisinde Kurmar’ın ırkından iki yüz on sekiz kişiye yaptıkları geldi.
Korom, o vahşi saldırıdan evrenin lütfuyla kurtulmuştu.
Kurmar gözlerini kapatıp başını öne eğerek Korom’un kardeşinin nasıl bir hayat yaşamış olabileceğini hayal etmeye çalıştı.
Büyüyünce nasıl bir erkeğe dönüşmüştü? Hâlâ hayatta mıydı?
Annesi Korom’u bebekken küçük bir havalandırma boşluğuna saklamayı başarmıştı ancak abisi onun kadar şanslı değildi.
Tüm ailesine tecavüz edip katleden acımasız korsanlar tarafından kaçırılan, Talmur'Runa ailesinin en büyük oğlu Talmur, evrenin sunabileceği en kötü şartlarda büyümek üzere ortadan kaybolmuştu.
Drift Prowler en son otuz bir yıl önce, bilinen galaksinin uzak bir noktasında görülmüştü.
Haberlere göre, geminin kaptanı Fasami, Decagon bölgesinin sınırlarındaki yasadışı bir limana demir atmıştı.
Bu liman konseyin ulaşamayacağı, ama korsanların, katillerin, kaçakçıların ve hırsızların Decagon'dan gelebilecek bir ceza korkusu olmadan kötü emellerini gerçekleştirebilecekleri bir yerdeydi.
Kurmar'ın okuduğu raporlardan biri, motor sorunu sebebiyle limana yanaşmak zorunda kalan bir yük pilotuna aitti.
Dikkatli kontrollerden sonra Kurmar, bu pilotun doğruyu söylediğine ve anlattıklarına güvenilebileceğine inandı.
Pilot, limanda gerçekleşen ve neticesinde çok sayıda erkeğin öldüğü garip bir kazadan bahsetmişti.
Drift Prowler kaptanı ve mürettebatının çoğu, elektrikler kesilip tüm istasyon karanlığa gömülmeden sadece birkaç dakika önce büyük bir içme tesisine girerken görülmüştü.
Kısa bir süre içinde elektrikler gelince, Drift Prowler ekibinden geriye sadece paspas ve kovayla temizlenecek şeyler kalmıştı.
Ertesi gün Drift Prowler limandan kayboldu, bir daha da onu gören olmadı.
Ellerini uzun saçlarında gezdiren Kurmar, holografik ekranlara bakıp kendi şaşalı dönemini düşündü.
Bir Miasm'ın hayatındaki o zamanın verdiği acı, korku ve belirsizlik hâlâ tüylerini ürpertiyordu.
Kendisine yardım edecek ya da neler olduğunu açıklayacak kimse olmadan bunları tek başına yaşamayı hayal bile edemiyordu.
Babasını ve onun Kurmar'a hayatının en zor zamanlarında nasıl yardım ettiğini düşününce ağzında kekremsi bir tat oluştu.
Kurmar, gezegeninin yok oluşundan ve türünün neredeyse her üyesinin ölümünden kaçıp kurtulmuştu ancak bu, yaşadığı kayıpların acısını her gün içinde hissettiği gerçeğini değiştirmiyordu.
Sadece kendi türünün kaybıyla uğraşmıyordu, aynı zamanda kendi içinde de sürekli bir savaş halindeydi.
Kurmar’ın karanlık, sis tarafı, kendisini oluşturan temel güç olan Tymora'sı için gözyaşı döküyordu.
Gezegeninin yok oluşunda yenilen Kurmar, evrende kendisini var edip bir bütün haline getirebilecek tek gücü kaybetmenin verdiği boğucu yalnızlık ve acıdan tırnaklarıyla kazıyarak çıkmıştı.
Gözlerinin yanmasını engellemek için bir kez daha gözlerini kapatan Kurmar, birkaç kez uzun ve derin nefesler alarak zihnini sakinleştirmeye ve her an ortaya çıkmaya hazır olan öfkesini dizginlemeye çalıştı.
Hayatının o kısmı için yapabileceği hiçbir şey yoktu. Tymora'sı gitmişti; gezegeninin yok oluşuyla birlikte o da kaybolmuştu.
Bir Miasm için bildiği kadarıyla sadece bir Tymora vardı. Her iki tarafının da derinden sevdiği ve değer verdiği bir Tymora.
Yine de yaşadığı kayıp her geçen gün daha da kontrol edilemez hale geliyordu. Sis yanının özgür kalmak için, dünyasında eksik olan şeyi, ihtiyaç duyduğu şeyi aramak için yalvardığını hissedebiliyordu.
Ama Kurmar, bir an için bile olsa kontrolü bıraktığında, bunun sonu olacağını biliyordu.
Eğer kontrolü elden bırakırsa, sis şeklini son kez alıp bir daha asla şu anki erkek haline dönüşemezdi.
Bu yüzden uysal ve itaatkar bir şekilde, saf güç ve iradeyle onu kilitli tutuyordu.
Anı ve endişelerle dolu zihniyle ofisinin ortasında duruyordu. Bin parçaya bölünmüş gibi hissettiği zihniyle birdenbire hafif bir sinyal sesi algıladı.
Kaşlarını çatıp etrafına bakınarak sesin nereden geldiğini bulmaya çalıştı. Nihayet, gözleri altmış yıldan fazla bir süre önce, saha araştırmacısı olduğu günlerden kalma eski portatif cihaza takıldı.
Kurmar, küçük ekranı kaldırıp ters çevirdi. Birinden arama geldiğini görünce şaşkınlıktan ne yapacağını bilemedi.
Hattın öteki ucunda ne olacağından emin olamayan Kurmar, tek kelime etmeden cihazı açıp bekledi.
“Neden Drift Prowler'ı arıyorsunuz Komutan?” diye sordu derin, mekanik olarak değiştirilmiş ses.
Kurmar hem sesin garipliğinden, hem de sorduğu sorudan ötürü titredi.
Drift Prowler’ı arayanın kendisi olduğunu kimsenin bilmesine imkan yoktu. Evet, bilgi taleplerinin çoğu Göz'den gelirdi, ama hepsi güvenilir muhbirler aracılığıyla olurdu.
“Kimle görüşüyorum?”
Ses, Kurmar’ın sorusuna cevap vermek yerine “Neden o gemiyi arıyorsun?” diye sordu.
Kurmar, kiminle konuştuğunu teyit etmek ümidiyle “Drift Prowler'ın kaptanı mısınız? Siz Yüzbaşı Fasami misiniz?” diye sordu.
Belki de korsan gemisinin kaptanı otuz yıl önce o gün ölmemişti.
“Ben Lorzarian.”
Kurmar duyduğu isim üzerine durakladı. Antik Miasm dilinde Ölüm Getiren şeklinde tercüme edilen isim, Kurmar'ı huzursuz etti. Sonra karşıdaki ses konuşmaya devam etti.
“Anlamadığınız şeylere burnunuzu sokmayın Komutan Kurmar. Sizi bir daha uyarmayacağım. Drift Prowler'ı aramayı bırakın. O artık yok. Tüm mürettebatı gibi.”
Kurmar, hat kesilmeden “Bir zamanlar Drift Prowler'ı evi kabul eden bir erkek arıyorum,” diyebildi.
“Küçük bir çocukken ailesinden alınmıştı. Talmur adlı bir Miasm erkeği. Eğer Drift Prowler'ı biliyorsanız, onu da tanıyor olmalısınız.”
“Lütfen, sadece yaşayıp yaşamadığını bilmek istiyorum. Türümüzden çok az kişi kaldı…” derken sesi giderek azaldı, karşısındaki yabancıya neden bu kadar çok şey anlattığını bilemedi.
Belki de kendi türünden en az bir kişinin huzur bulmasına yardım etmek istiyordu çaresizce.
Yoksa içinden bir ses karşısındaki adamın Miasmlar ve Talmur hakkında göründüğünden daha fazla şey bildiğini mi söylüyordu?
Uzun bir sessizlik oldu. Kurmar bağlantının hâlâ aktif olup olmadığını anlamak için ekrana baktı. Bir süre sonra “Hâlâ orada mısınız?” diye sordu.
Karşıdaki ses, “O adam uzun zaman önce öldü,” diye yanıtladı. Ancak bu sefer sesi soğuk ve düz değil, daha net ve güçlüydü.
Kurmar gözlerini kapatarak sessizce “Sana inanmıyorum,” dedi. Hattın öteki ucundaki gizemli kişiyi zorluyordu ancak olayı çözüp Korom’a elinden geldiğince yardım etmek için büyük bir istek duyuyordu.
Ses sadece “Neden?” diye sordu.
Kurmar derin bir iç çekip kendini geniş, eskimiş sandalyesine bıraktı. Ne söyleyeceğini düşündü ama bu durumda en iyi seçeneğin gerçeği söylemek olduğuna karar verdi.
“Kardeşi onu bulmak istiyor. Ailesinden geriye kalan tek kişiyle kavuşmak için. Daha fazla yitik ve yalnız hissetmemek için.”
Derin ses yeniden duyulup Kurmar’ın tüylerini diken diken edene kadar uzun bir sessizlik oldu.
“Eğer kardeşim yaşıyorsa, o zaman onu ben kendim bulacağım.”
