Bir Rock Yıldızı Aşk Hikayesi 3. Kitap: Onun Haylaz Prensi
Yazar
Isabel S. Knight
Okur
19.3K
Bölüm
41
Annem kırk beş yaşında kendi masalsı sonunu hak ettiğine karar verdi. Haliyle... Vegas'ta patronuyla gizlice evleniverdi. Adam aynı zamanda bir CEO. Bu da annemi resmen hem Şirket Hanedanı'nın yeni gelini hem de yılın yönetici asistanı yapıyor.
Evrenin de tuhaf bir mizah anlayışı olduğundan, annem tatilde yepyeni üvey ailemle kaynaşmam için üç tam hafta geçirmem konusunda ısrar ediyor.
Üvey kardeşlerimden biri Jaxon Prince olmasaydı bu pek sorun olmazdı; kendisi Lucid Mantra'nın dünyaca ünlü davulcusu, profesyonel kalp hırsızı ve ayaklı bir disiplin suçu.
Şimdi aynı evi, aynı banyoları ve fazlasıyla uzun bakışmaları paylaşıyoruz.
Üç hafta. Çok kötü bir fikir. Ve bu durum için yazılmış hiçbir ebeveyn el kitabı yok.
Bölüm 1: Göl Evi
Jaxon
Bu dünyada deli olduğum üç şey vardı: bateri, büyük motosikletler ve dövmeler. Tabii ki bateri her zaman ilk sıradaydı. On bir yaşımdayken sırf inat olsun diye çalmayı öğrendim.
Annem, sosyal çevresinde müzikle ilgilenmeyen tek çocukların kendi oğulları olmasını “trajik” bulmuştu. Bu yüzden bizi, haberimizin dahi olmadığı bir yarışmaya sokar gibi müzik derslerine yazdırdı.
Ailenin altın çocuğu olan Lee piyanoyu seçti: yumuşak, saygın ve alkışa layık bir tercih. Ben ise şiddeti seçtim. O bagetleri ilk kez davullara vurduğumda, zillerin sesi evimizin duvarlarında bir savaş ilanı gibi yankılandı. Ailem bana ilgi göstermeyecekse, onları buna ben mecbur bırakacaktım. Bu onların kulak zarlarını patlatmak anlamına gelse bile.
İşe yaradı… kısa bir süreliğine. Sonra boşanma gerçekleşti. Lee imzalar atıldıktan bir hafta sonra piyanoyu bıraktı, ama ben bateri çalmayı bırakmadım. Sadece daha da gürültülü çalmaya başladım, ta ki bu benim asıl mesleğim olana kadar.
İlk dövmemi on sekiz yaşımda yaptırdım. Veli olarak imza atması için Colin'in haftalarca başının etini yedim ve sonunda pes etti.
“Tamam, ama baban beni öldürürse sana musallat olurum.”
Güzel zamanlardı. Kendime sadece bir tane yaptıracağımı söylemiştim, ama derimde vızıldayan o iğne bir yemin gibi hissettirdi ve böylece bağımlısı oldum. Benim için bu, amacı olan bir acı gibiydi. Sonsuza dek taşıyacağınız bir sanat.
Ünlü olduktan sonra ilk motosikletimi aldım ve birdenbire özgürlüğün de bir sesi oldu. İnsanın kemiklerini titreten bir motor hırıltısıydı bu.
Zamanla bu takıntı, bana özel birkaç motosiklet garajı açmama yol açtı çünkü görünüşe bakılırsa kötü kararlarımı finansal olarak desteklemek hoşuma gidiyordu. Ama dürüst olmak gerekirse, bu işletmeleri kendi ellerimle kurmak, müzik dışında tamamen bana ait olduğunu hissettiğim ender şeylerden biri oldu.
Turne programlarımız, stüdyo zamanımız ve röportajlar yüzünden bebeklerimden birine binmeyeli aylar olmuştu. Lucid Mantra hiç durmamıştı, ama bugün resmi olarak bir buçuk aylık bir özgürlüğün başlangıcıydı.
Maverick ile ben garajımda motosikletlerimizin ayarlarını yapıyorduk. Havada yoğun bir benzin kokusu vardı ve açık kapıdan süzülen ikindi güneşinin altında metaller parlıyordu.
Sky’ın sahil evine gidiyorduk. Sörf, bira ve sıfır sorumluluk. Maddox ile Sky çoktan yola çıkmıştı. Hayatın ne kadar güzel olduğunu düşünmeden edemiyordum ki tam da bu yüzden babamın Bentley'si garaj yoluna giriş yaptı.
Başta kafamı kaldırıp bakmadım. Sadece mırıldandım, “Tabii ki. Neden kutsal bir motorcu anında lüks bir sedan ortaya çıkmasın ki?”
Arabanın kapısı, “Ben senin bütün garajından daha pahalıyım” diye bağıran o yumuşak, lüks tıklama sesiyle açıldı.
“Hey, Bay P!” diye neşeyle seslendi Maverick, çünkü Maverick çekici olmamayı beceremiyordu.
Geri kalanımız bu konuda sürekli çuvallarken onun hiç çaba bile sarf etmemesi sinir bozucuydu.
Ellerimi bir beze sildim ve başımı kaldırıp baktım, işte oradaydı, Xavier Prince; kusursuz takımı, kusursuz duruşu ve beni sorumlulukla boğma konusundaki kusursuz yeteneğiyle.
Ve yanında yeni karısı Elvie vardı.
Bunu dile getirmek hâlâ tuhaf geliyordu çünkü oldukça yeni bir durumdu. Vegas'ta anlık kararlar veren iki ergen gibi evlenmişlerdi. Ortada ne bir işaret ne de dramatik bir hazırlık evresi vardı. Kadın bir dakika önce onun yönetici asistanıydı, bir dakika sonra ise Bayan Prince oluvermişti.
Çıkıyorlar mıydı, sikişiyorlar mıydı yoksa başka bir şey miydi en ufak bir fikrim bile yoktu. Bu cidden beni aşan bir durumdu. Üstelik babamın seks hayatını düşünmek bile istemiyordum çünkü çok iğrençti.
Hâlâ bir yerlerden Ashton Kutcher'ın fırlayıp “Kamera şakası!” diye bağırmasını bekliyordum.
Sanırım babam ne isterse onu elde ederdi; emekli olduğunda şirketini devralmam için beni yetiştirmesi de buna dâhildi.
Harley'ime yaslanarak, “Evet,” dedim. “Bu ziyaretin şerefini neye borçluyuz baba? Eğer bir düğün hediyesi arıyorsan, hâlâ hediye paketini yaptırıyorum. Çok nadir ve pahalı bir şey. Adı Duygusal Süreçlendirme.”
Maverick burnundan gülerek ses çıkardı ama babam gülmedi. Bunun yerine yanımdan geçip gitti, gözleri Harley-Davidson Pan America 1250 Special motosikletimin üzerinde, sanki düşmanca bir şirket devralmasını değerlendiriyormuş gibi geziniyordu.
El sıkışırlarken o tok toplantı salonu sesiyle, “Maverick, evlat,” diyerek selamladı. “Karım Elvie ile tanışmış mıydın?”
Bu kelime benim ve Maverick'in hafifçe irkilmesine neden oldu. O irkildi, çünkü haberi yoktu. Ben irkildim, çünkü bu fikre henüz alışamamıştım.
Maverick gözlerini sadece bir kez kırptı ama çabuk toparlandı. “Tebrikler hanımefendi. Bay P. Bu... harika bir haber.”
Elvie sıcak bir şekilde gülümsedi, Filipinli aksanı yumuşak ama belirgindi. “Teşekkür ederim, Maverick. Seni görmek güzel.”
Kulak misafiri olmuyormuşum gibi yaparak bir cıvatayı sıkmakla meşgul göründüm. Havadan sudan konuşmak işkenceydi. Bu tıpkı sözlü bir limbo oyunu gibiydi: Anlamlı hiçbir şey söylemeden daha ne kadar aşağı inebilirdik?
Ama sonra babam boğazını temizledi. “Umarım yarından itibaren önümüzdeki üç hafta için programını boşaltmışsındır evlat.”
Donakaldım.
“Nasıl yani? Anlayamadım?”
“Göl evi,” dedi yavaşça. “Sana iki gün önce söylemiştim.”
Ona dik dik baktım. “Baba. Yemin ederim iki gün önce sarhoş değildim. Biraz dalgın mıydım? Evet. Aklım muhtemelen tacolarda mıydı? O da evet. Ama tam olarak... neyin üç haftasına onay verdiğimi hatırlamıyorum.”
“Aile zamanına.”
Bunu söyleyiş tarzı kulağa bir şirket birleşmesi gibi geliyordu, neredeyse basıp kahkahayı atacaktım. Maverick’in gözleri benimkilerle buluştu. Yüz ifadesinden bu durumun çok hoşuna gittiği anlaşılıyordu.
“Ben, Elvie, Lee, sen,” diye devam etti babam, “ve Riley. Hepimiz gidiyoruz.”
“Riley mi?” diye tekrarladım.
“Benim kızım,” diye yumuşakça cevap verdi Elvie.
Dikleştim. “Senin kızın mı var?”
“Evet,” diye yanıtladı.
Gözlerimi kırpıştırdım. “Şey gibi mi... küçük biri? İlkokul? Diş telleri var? Hâlâ Noel Baba'ya falan mı inanıyor?”
Elvie duraksadı. “Yirmi beş yaşında.”
Bez elimden kayıp düştü.
“Yirmi-” Öksürdüm. “Yirmi beş.”
“Doğru duydun,” dedi babam, beni dikkatle izleyerek.
“Vay canına. Bu... vay canına. Onun adına sevindim. Tamamen yetişkin biri. Vergiler ve diğer her şey,” diye geveledim çünkü gerçekten de sürprizlerin ardı arkası kesilmiyordu.
Maverick gülümsememek için dudağını ısırdı.
Boynumun arkasını ovuşturdum. “Bir çocuğun olduğunu bilmiyordum.”
“Bahsetmenin önemli olduğunu düşünmedi,” diye cevap verdi babam.
“Önemli değil mi? Baba, bu sanki ‘Ah, lafı geçmişken bir yat aldım, bir de insan aldım’ demek gibi bir şey.”
Elvie gülmemeye çalışırken omuzları hafifçe sarsıldı. Kendi savunmamı yapmam gerekirse, bir kızı olduğundan gerçekten haberim yoktu. Şirkete ne zaman uğramam gerekse, sürüklendiğim o toplantı her neyse ona katılır, oradakilerle mecburi birkaç kelime eder ve kimse beni başka bir kurumsal saçmalığa bulaştırmadan hemen ortadan toz olurdum.
“Yani,” diye devam ettim, bunu sindirmeye çalışarak. “Hepimiz göl evine gidiyoruz. Üç haftalığına. Bir reality şov gibi.”
“Abartma,” dedi babam.
“Abartmıyorum. Prince'lere Ayak Uydurmak. Şimdiden kafamda o dramatik fon müziği bile çalmaya başladı.”
Xavier Prince bundan hiç hoşlanmadı, bu yüzden bana O Bakışı attı.
İç çektim. “Yarın mı?”
“Evet.”
“Planlarım vardı.”
“Grubunla mı?” diye sordu iğneleyici bir şekilde.
“Akıl sağlığımla.”
Çenesi kasıldı. “Bu önemli.”
Sesindeki o ton beni durdurup düşündürdü. İşle ilgili konuşuyormuş ya da bana emir veriyormuş gibi değildi. Kulağa çok daha ciddi geliyordu.
Elvie'ye baktım ve aynı anda hem umutlu hem de gergin göründüğünü fark ettim.
“Riley... heyecanlı mı?” diye sordum laf arasına sıkıştırarak.
“Seninle tanışmayı dört gözle bekliyor,” diye cevap verdi Elvie.
Kaşlarımı hafifçe çattım çünkü bunun bir yalan olduğunu biliyordum. “Benimle tanışmak mı? Bu neden kulağa tehlikeli bir şeymiş gibi geliyor?”
Babam elini omzuma sıkıca vurdu. “Yarın orada ol. Tek istediğim bu. İstersen sen de bize katılabilirsin Maverick.”
İstiyor muydu? Bu yeni bir şeydi.
“Gelmeyi çok isterdim Bay P ama önceden planlanmış bazı işlerim var.” diye hemen araya girdi Maverick.
Yalancı. Adamın planlanmış tek işi o akşam hangi kulübünü varlığıyla onurlandıracağına karar vermekti.
Babam başını salladı ve, “O zaman başka sefere,” dedi.
“Kesinlikle,” diye yanıtladı Maverick.
Sonra babam tekrar bana döndü ve ciddi olduğunu anlamama yetecek kadar sert bir bakış attı. “Yarın, Jaxon.”
İçimde kabaran itirazı yuttum ve “Tamam. Orada olacağım,” dedim.
Halinden memnun bir şekilde Elvie ile birlikte Bentley'ye doğru ilerledi. Elvie arabaya binmeden önce bana usulca el salladı. Motorun mırıldamasıyla birlikte garajı bir sessizlik kapladı. Araba caddenin sonunda gözden kaybolduğunda Maverick uzun bir ıslık çaldı.
“Yirmi beş.”
“Çeneni kapat,” dedim.
“Bir üvey kız kardeşin oluyor.”
“Çeneni kapat,” diye tekrarladım.
“Üç hafta. Aynı ev.”
Elime bir bez alıp suratına fırlattım. “Eğer aklından geçenlere en ufak bir şekilde benzeyen tek kelime daha edersen, seni bu motorla ezerim.”
Yüzündeki bezi çekerken güldü. “Ben bir şey söylemedim ki!”
“Söylemene gerek kalmadı. Kaşların yeterince şey anlattı.”
Güçlü bir nefes vererek ellerimdeki yağı sildim. Kromdaki yansımam halinden eğleniyor gibiydi. Ama içten içe? Huzursuz edici bir his uyanmıştı.
Babam stratejisi olmayan hiçbir işe adım atmazdı. Üç hafta ve hepimiz bir aradaydık. Göl evi sıradan bir kulübe değildi; izole, sessiz ve her şeyin kontrol altında tutulabileceği bir yerdi.
“Neden bunun bir tuzak gibi olduğunu hissediyorum?” diye mırıldandım.
Maverick başını yana eğdi. “Ne için?”
“Bilmiyorum. Bir müdahale mi? Kurumsal beyin yıkama? Zorunlu kaynaşma egzersizleri?”
“Güven testleri,” diye fikir yürüttü.
“Eğer o adam benden kendimi arkaya doğru kollarına bırakmamı isterse, yemin ederim göle atlarım.”
Bacağımı Harley'imin üzerinden aşırdım, gidonu kavradım. Tanıdık ağırlık beni sakinleştirdi.
“İyi misin?” diye sordu Maverick, artık daha yumuşak bir sesle.
Başımı salladım. “Evet. Sadece... tuhaf.”
“Karısı yüzünden mi?”
“Her şey yüzünden,” diye itiraf ettim. “Önemli bir şey olmadığı sürece asla şahsen karşıma çıkmaz.”
Maverick beni dikkatle süzdü. “Belki de önemlidir.”
Garaj aniden üstüme üstüme gelmeye başladı, ben de bu konuyu daha fazla düşünmemek için kaskı hemen kafama geçirdim.
“Duygusallaşmaya başlamadan önce gidelim.”
Sırıttı. “Bunu istemeyiz.”
Motorlarımız kükreyerek çalıştı. Yarattıkları titreşim göğsümü sarsıyor, kafamın içindeki o gürültüyü bastırıyordu. Sokağa doğru fırladığımızda rüzgâr yüzüme çarptı; dünya hareketin ve güneş ışığının içinde bulanıklaştı.
Bir an için kendimi özgür hissettim. En azından şimdilik. Ama sahile doğru hızlanırken, aklımın bir köşesinde inatçı bir düşünce dolanıp duruyordu.
Yirmi beş. Riley nasıl bir kadındı? Ve neden aniden bu “aile tatili” tüm dünyamı altüst edecekmiş gibi hissetmeye başlamıştım?
Çünkü içgüdülerim bunun normal bir gezi olmayacağını söylüyordu. Ve bu işin ne kadar sarpa saracağı hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.
