Dünyanın Sonunda
Yazar
E. J. Lace
Okur
🔥12,1M
Bölüm
150
Savannah Madis, ailesi bir araba kazasında ölene kadar şen şakrak ve gelecek vaat eden bir şarkıcıydı. Yeni bir kasaya yerleştikten ve yeni bir okula başladıktan sonra, bu yeterince kötü değilmiş gibi, okulun kötü çocuğu Damon Hanley ile yolları kesişti. Damon'ın kafası tamamen karışmıştı. Her fırsatta onu şaşırtan bu ukala kız da kimdi? Onu kafasından atamıyor ve her ne kadar itiraf etmekten nefret etse de Savannah da aynı şekilde hissediyordu! Birbirlerini apaçık heyecanlandırıyorlardı. Ama bu yeterli miydi?
Yaş Sınırlaması: 18+ (Grafik Cinsel İçerik, Şiddet)
Uyarı: Bu kitap üzücü veya rahatsız edici olabilecek materyaller içerir.
Olumsuz örnek oluşturabilecek davranış öğeleri içerebilir.
İlk Gün
Savannah
“Acele edin hanımlar, hadi gidelim.”
Koç Kline düdüğünü çaldı ve ona en yakın duran insanları cırtlak sesten uzaklaştırdı.
Gri spor gömleği bira göbeğinden sarkıyordu, beyaz ve mavi basketbol şortu biraz fazla kısa ve sıkıydı.
70'lerin pornocuları gibi olan bıyıkları da gülünçtü.
Eminim saç tarağı kullanıyordur ve muhtemelen üzerine pis bir sapık gibi güneş kremi sürüyordur.
Bu tür bir havası vardı.
Ellerini çırptı ve hepimiz pistten çıktık, teker teker soyunma odasına girdik.
Beyaz badanalı cüruf blokları yolu, mavi fayanslar da zemini kaplıyordu.
Duvara çizilmiş kurt logoları okul ruhunu yansıtıyordu ama bu boktan yer için bir şey hissettiğimi söyleyemem.
En azından henüz değil.
Zoraki fiziksel egzersizden ve bayıltıcı sıcaktan terli ve iğrenç hissediyordum. Duş almaya hazırdım.
Ağustosun en sıcak aylardan biri olması ve sahilde yaşamak yardımcı olmuyordu.
Okul başlayalı sadece üç hafta olmuştu ve ben hala kalabalığa karışamamıştım.
Hala okulun yeni çocuğu olarak görünmenin bir yolunu buluyordum.
Eğer bu sorgulayıcı bakışların nedeni öğretmenlerin isimlerini söylerken dilinin sürçmesi ya da işaret göndermek gibi bir şey değilse, kim olduğum ve Percy’le neden ayrılmaz olduğumuz hakkındaki dedikodulardır.
Hiçbiri kendi işine bakmıyor, ama hey, tabii burası lise.
Yorgun argın soyunma odasına gittim. Üst üste on beşinci gün için pes etmeden ve duşa gitmeden önce, kıyafetlerimi aldım ve okulun verdiği bu aptal kilidi anlamaya çalıştım.
Kilitlerin çok basit olması gerekse de, asla öyle değil, çok karmaşıklar.
Percy nasıl yapıldığını açıklıyor ve yemin ederim onu izlediğimde anlıyorum ama ne kadar uğraşırsam uğraşayım spor salonu dolabımın kilidini asla doğru şekilde açamıyorum.
Bu yüzden şimdiden birkaç kez derse geç kaldım, iki gecikme uyarım oldu ve okula başlayalı daha bir ay bile olmadı.
Okulla işimin bitmesi için sinirimi yuttum, liseyi bitirip böyle şeylerle işimin bitmesi için sabırsızlanıyorum.
Kim lanet bir kilidi doğru takamaz ki?!
Tabii ki ben.
En çok spor salonundan nefret ediyorum, sadece fiziksel aktiviteden nefret ettiğim için değil, ki bundan iğreniyorum, ayrı olduğumuz tek sınıf bu olduğu için.
Percy benim kuzenim ve okuldaki tek arkadaşım. Daha fazla arkadaş edinmek istediğimden değil, sadece yanında birinin olması daha kolay; bana yardım etmeye çalışıyor.
Elinden geleni yapıyor.
Olması gerekenin yarısı büyüklüğünde, parıldayan bej duş perdesinin arkasına adım atarak suyu açıyorum ve mahremiyet dedikleri yerde soyunuyorum.
Hızla üzerimi değiştiriyorum ve diğer kızların bakışlarından saklanıyorum, böyle devam etmeye çalışıyorum.
Vücudumdaki kirli teri sabunlayıp durularken, kızların geri kalanı soyunma odasından çıkıyor.
Oda sessizlikle doluyor. Yalnız olmayı sevsem de, bu kötüye işaret.
Acele etmezsem yine geç kalabilirim.
Duşumu üç dakika içinde bitirip suyu kapatmak için krom muslukları çevireceğim.
Havluma uzanırken elime hiçbir şey gelmiyor.
Bir panik dalgası beni ele geçiriyor.
Dış panelin tabanındaki taburede hiçbir şey yok, açıklığın yanındaki küçük askıda hiçbir şey yok.
Hiçbir şey.
Duş perdesini açıp göğsüme doğru çekerek etrafıma bakıyorum, kıyafetlerimin hiçbirini ve etrafta kimseyi göremiyorum.
Kıyafetlerim nerede?
Paniğin damarlarımda seyrini ve beni canlı canlı yemeye başladığını hissediyorum.
Belki biri onları yerde görmüş ve dolabıma geri götürmüştü?
Umarım durum böyledir, duş perdesini beyaz halkalarından söküp kendimi içine sarıyorum.
Soyunma odasını tararken hiçbir şeyimin izine rastlamadım.
Dolabımda hiçbir şey yoktu: spor çantası yoktu, ayakkabı yoktu, sütyen yoktu, külot yoktu, saç fırçası yoktu, hiçbir şey yoktu.
Birinin almış olduğunu biliyorum, büyük ihtimalle ilk günden beri bana nefret dolu bakışlar atan züppe kızlar.
Çöp kutularını kontrol ediyorum, belki onları atmış olabilirler diye dua ediyorum ama şansım yaver gitmiyor.
Hızla köşeyi dönüyorum, her yere bakıyorum, hatta açık bir tane bulma umuduyla rastgele dolapları açıyorum, böylece bugün için birkaç kıyafet ödünç alabilirim.
Ama tabii ki şansım şu anki hayatımdan daha kötüydü ve hiçbir şey bulamadım.
Kafamı dolaba vurup varlığıma söverken tek seçeneğimin ne olduğunu biliyorum ve bu hiç hoş değil.
Duş perdesini etrafıma daha da sıkı sarıp üst, orta ve alt kısmın yeterince kapalı olduğundan emin oluyorum ve koşmaya başlıyorum.
Elimden gelen en hızlı şekilde ilerlerken, okulun ilk katına çıkmak için alçak basamaklı merdivenlere kadar koşuyorum.
Sonra erkeklerin soyunma odasına geçiyorum. Kapılardan geçene kadar boş koridorda hızlıca ilerliyorum.
Neyse ki burada kimse yok; şu an ders var ve eminim Percy nerede olduğumu merak ediyordur.
Biraz şans ve bu dolapların da bizimkiler gibi etiketlenmiş olması için dua ediyorum. Percy'nin adını aramak için dolapların arasından geçiyorum.
İkinci sıra ve bingo.
Yine kilit ile boğuşuyorum.
Açamıyorum!
Gözyaşları gözlerimi acıtıyor ve yanağımı ıslatıyor, umutsuzluğun kemiklerime battığını hissediyorum.
Duş perdesine sarılmış ağlıyorum, erkeklerin soyunma odasına girdikten sonra, bu tüm zamanların en düşük seviyesi olmalı.
Bunun üstüne başka ne çıkabilir ki?
Yukarı bakıyorum, hala hayatta olmama izin verdiği için Tanrı'ya sövüyorum, ama mavi ve gümüşle elime bir fırsat geçti.
Bir köşede, üzerinde aptal bir kilit olmayan ve içi kıyafet dolu gibi gözüken bir dolap fark ettim.
Bunun üstüne ne çıkabilir ki?
Masum bir yabancıdan çalmak.
İşte bu.
Nefesimi tutarak, dolabın önüne gittim ve kapağını açtım, kıyafetleri çıkardım ve şöyle bir göz attım.
Bir gömlek ve basketbol şortu, hatta bir çift terlik, Tanrıya şükür!
Büyük, ama iş görür.
Yeni ganimetlerimi erkeklerin duşlarına götürürken, benim olmasalar bile üzerime gerçek kıyafetler giyebilmenin deli mutluluğunu yaşıyordum.
Ceketimin gerçek dolabımda güvenli bir şekilde durduğunu bildiğim için oraya kadar sütyensiz gitmek umurumda değildi.
Büyük göğüslere sahip olmak berbat bir şey.
Sütyen giymezsem, çok belli olurlar.
Çok sarkık değiller, sadece... Büyük göğüsler, büyük problemler.
Acil sorun çözüldü, ama vicdanım rahat değil.
Bu yabancının elbiselerini çalamam.
Tanrı aşkına, amcam şerif yardımcısı.
Ama onlara ihtiyacım var.
Yani ödünç alacağım?
Onları eve götür, temizle ve geri ver.
Bu çıkarımım hakkında daha iyi hissediyorum, dolaba geri dönüyorum, üst raftaki yığından yırtılmış bir sayfa ve bir ‘sana borçluyum’ yazısı yazmak için alta atılan kalemlerden alıyorum.
“Sana spor kıyafetleri borçluyum. Kusura bakma.”
Adımı yazacaktım ama kimsenin haberi olmadan iade edersem daha iyi olur.
Üstten sıkıştırarak küçük kancaya asıyorum ki göreceğini bileyim.
Dolabı kapatırken, ön tarafa yazılmış ismi ezberliyorum böylece bunları bir teşekkür notu ve muhtemelen bir hediye kartı ya da öyle bir şeyle kime iade etmem gerektiğini bileceğim.
Bunları aldığım için kendimi bok gibi hissediyorum.
Geri vermeye niyetli olsam bile kendimi hırsız gibi hissediyorum.
“Üzgünüm D. Henley,” diye fısıldadım sessizliğe, soyunma odasından ve arkamdaki bu küçük felaketten ayrıldım.
Gerçek dolabıma vardığımda zil çalıyor ve sınıflar koridora çıkıyordu.
Koridor benim yaşımdaki çocuklarla doluyor ve yan yan bakışları beni çok rahatsız ediyor.
Kollarım göğsümde, dolabımın kapısını açıp ceketimi giyerek serbest sallanan memişlerimi gizliyorum.
“Nerede— Ne giyiyorsun? Ne oldu?” Percy bana endişeli bir bakış atıyor.
Düz sarı saçları yüzünde sallanıyor ve sıcak kahverengi gözleri beni inceliyor, herhangi bir endişe belirtisi arıyor.
“O lanet plastik Barbie'ler eşyalarımı çaldı. Üzerimi örtebilmek için duş perdesi kullanmak zorunda kaldım, sonra senin spor kıyafetlerini giyebileceğimi düşündüm ama aptal kilidini açamadım.
“Neyse ki bunları rastgele birinin dolabında buldum.”
Günün son dersine hazırlanırken parmaklarımı uzun, bal rengi saçlarımda gezdirdim, yüzümden bir tutamı geriye attım.
“Bekle, okulun içinden çırılçıplak geçtin ve erkeklerin soyunma odasına mı girdin? Kimin kıyafetlerini giyiyorsun?” Kaşları birbirine doğru çatılmıştı.
Zil bize devam etmemizi hatırlatarak çaldı.
Kafamı sallayarak ve zihinsel olarak kendimi iterek, Percy ve ben sınıfa yürüdük.
Ne yapmam gerektiğini düşünürken o biraz önümdeydi.
Sonraki bir buçuk saat yavaşça geçti — kağnı gibi yavaş.
Her gün olduğu gibi okuldaki çocuklar yanımızdan yarışarak geçerken eve yürüyoruz.
“Okula tek başıma gidip gelebileceğimi biliyorsun. Araba kullanmayı özlediğini biliyorum, benim için bundan vazgeçmek zorunda değilsin.”
Güneş üzerimize yansıyor ve bizi terletiyordu. Biz de yüzümüzü bir klasörle yelliyorduk.
Yola baktığımızda, kaldırımlardan gelen ısının dalgalandığını görebiliyorduk.
Percy'nin bir arabası, ehliyeti ve okulda parasını ödediği bir park yeri var.
“Sorun değil Van. Yürümek ikimiz için de iyi.” Beni dirseğiyle dürttü.
Sadece kibar olduğunu biliyorum.
Arabasını ve onu sürmeyi özledi.
Ama hayatta kalmak için başka bir araca binmediğimden, yalnız kalma konusunda daha iyi hissetmeme yardımcı olmak için deliliklerime anlayış göstermeye karar verdi.
Her zaman böyle değildim.
Ama beş ay önce hayatım değişti.
Bir gün arabayla sinemaya gittik ve yağmur yağmaya başladı.
Yolcu tarafının yan lastiği patladı, bir su birikintisine çarptık, deniz uçağına dönüştük ve refüjden aşağıdaki nehre düştük.
Babam çarpışma esnasında öldü.
Annem, Morgan ve beni arabadan çıkardı ama akıntıya kapıldı ve boğuldu.
Morgan bir hafta sonra hastanede zatürreden öldü.
İki hafta sonra uyandım ve tüm ailemin öldüğünü öğrendim.
Percy ve babası Jonah Amca bana kalan tek şeydi.
Bir araba kazası kapımın eşiğindeki kıyametten daha kötüydü.
Sadece... Sona eren dünyamdı.
Ama hayat devam ediyor.
Etrafındaki insanlar gülmeye ve gülümsemeye, gelecek planlamaya ve mutlu olmaya geri dönüyorlar, ama benim değil.
O zamandan beri ne gülümsedim ne de güldüm.
Zorla girdiğim mahkemenin atadığı terapide üzerinde çalıştığımız şey bu.
Ama Morgan'ın gülüşü bu kadar bulaşıcıyken ve o şimdi sonsuza dek gitmişken nasıl gülebilirim?
Annemin gülümsemesi odayı aydınlatırken ve beni her zaman iyi hissettirirken nasıl gülümseyebilirim?
Babamın şimdi dünyada her şeyden çok özlediğim, beni inleten ve gözlerimi devirmeme sebep olan saçma sapan şakaları olmadan gülecek ne var ki?
“Boktan bir gün geçirdiğin için üzgünüm, pizza gününün daha iyi olmasına yardım eder mi?” Percy ön kapının kilidinin açılmasını sağlayan kodu giriyor ve kapı açılıyor.
Canlı, serin klima bize donuk bir kardan adamın gönderdiği öpücük gibi çarpıyor.
Jonah amcanın evi güzel, şimdi bana hatırlatmayı sevdikleri gibi benim de evim burası.
Ailemin evinden daha küçüktü ama sadece Percy ve amcam olduğu için fazlasına gerek yoktu.
Arkada havuzu olan ve önünde amcamın benim için bir salıncak koyduğu güzel bir verandası olan, basit beyaz tuğlalı, iki katlı bir evdi.
Güzel bir mahalledeydi, çıkmaz sokak gibi havasız ya da kapalı bir sitedeki gösterişli bir yer değildi.
Evimiz çıkmaz yoldan aşağı inen tek ev, ama diğer evler yolun yukarısına dağılmış durumda; onları ön verandadan görebiliyoruz.
“Pizza her şeyi daha iyi yapar.” Gözlerimi devirdim ve yukarı çıktım.
Çantamı atıp yabancının elbiselerini çıkardım, pijamalarımı giydim.
Bir sütyene ve külota yapışmam beni tekrar insan gibi hissettiriyor.
Siyah Odyssey tişörtüm göğsümden sarkıyor ve vücut hatlarımı belli etmiyor.
Basit siyah erkek şortlarım uyluğumdan aşağı yeterince uzun, böylece üst kısımlarda olan kendime verdiğim zararın izlerini gizliyor.
Çamaşır makinesine yabancının gömleğini ve şortunu atarak, ekstra sabun eklediğimden emin oluyorum, böylece onları geri verdiğimde güzel ve temiz kokacaklar.
Mavi ve siyah terlikleri parlatıp kurutuyorum.
“Sence bir mağazadan ya da bir gaz istasyonundan falan hediye kartı almalı mıyım? Bu daha garanti olur, değil mi?”
Percy, oturma odasını çerçeveleyen gri bölümde otururken oyunun durdurma tuşuna bastı.
Duvarda asılı olan düz ekran televizyon, dikkatimizi çekmek için duran bir homing güdüm radyo farı gibiydi.
“Kimin kıyafetlerini aldın? Muhtemelen onları sana yardım edecek kadar iyi tanıyorum.”
Ağzına bir Cheetos atıyor, ben onun yanında külçe gibi otururken paketi benim için tutuyor.
“Ah... Lanet olsun, sanırım unuttum.” Aklım isim etiketine bir boşluk çizerken Percy'i güldürüyor ve o kafasını sallıyor.
Kafa travması hakkında eğlenceli bir gerçek, hafıza kaybı bunun büyük bir parçası.
Kısa süreli ya da uzun süreli ve ne kadar kötü olduğu, samanlıkta bir iğnedir.
Benimki oldukça iyi. Ben 50 İlk Buluşma’daki On Saniye Tom falan değilim.
Eskiden bir filin hafızasına sahipken şimdi küçük bilgiler saklamak bile benim için daha zor.
Artık konuşmaları kolayca unutuyorum, çalışmak daha zor, bir liste yapmazsam ihtiyacım olan şeyleri unutuyorum ve birinin adını öğrenmek benim için gülünç derecede zor.
Hepsi bu kadar da değil. Kontrol edilemeyen öfke nöbetlerim, kabuslarım ve mide bulandırıcı migrenim var.
Saatte 120 km hızla giden arabanın camına kafanızı vurmak sorunlara neden olur.
Kim bilebilirdi, değil mi?
Ben de bir süre suyun altında kaldım, oksijen eksikliğiyle ilgili bir şey beynimde bazı şeyleri mahvetti.
“Hatırlayacaksın, merak etme. Benim dolabıma göre neredeydi?” Bir avuç cips yiyor.
Ellerimi kullanarak oranın nasıl kurulduğunu gösteriyorum.
“Ben bile bilmiyorum. Dolabın burada, sanırım dolabı dışarı bakıyor ve belki de dördüncü olan?” Ben de bir avuç cips alıp düşünmesine izin veriyorum.
“Benzin kartını al diyorum, muhtemelen Noah'ın, Patrick'in ya da Zack'in dolabıdır. Bekle hayır, kilidi olmadığını söylemiştin?”
Kahverengi gözleri, kimin dolabı olabileceğini fark ettikçe endişeyle genişledi.
Başını sallayarak oyun kumandasını aşağı attı ve ayağa kalktı.
“D. Henley miydi?” Sesi hayır dememi istiyordu ama isim doğru geliyor ve tam olarak öyle olduğuna eminim.
“Bilmiyorum, belki? Belki de değildir.” Ona kaşımı kaldırıyorum ve neden birdenbire bu kadar korkmuş göründüğünü merak ediyorum.
Yüzündeki tüm renk çekildikçe yüzü solgunlaştı.
“Kimse seni görmedi, değil mi?” Önüme eğildi, göz hizama geldi.
“Tabii ki hayır, duş perdesine sarılmışım.” Endişesinin neden kaynaklandığını anlamıyorum.
Bir elini yüzüne koydu ve iç çekerek saç tellerini çekti.
“Onları kimden aldığını öğrenene kadar onları geri vermeyi unut ve olanları kimseye anlatma. Babama bile, tamam mı?”
Başını sallayarak ayağa kalktı, yemek odasından oturma odasının ortasına doğru yürüdü.
“Belediye başkanının çocuğunun dolabına falan mı girdim?” Meraklanmaya başlıyordum.
Percy durdu, kuru bir şekilde kıkırdadı.
“Daha çok şeytanın çocuğu gibi. Damon Henley, babamın sürekli kavga ettiği motor grubunun lideri olan Lucien Henley'nin oğlu.”
“Eğer onlardan biri hakkında tutuklama olursa, her zaman bir şeyler olur, ya dava çöpe atılır ya da kanıtlar kaybolur, tanıklar kaybolur. Her zaman bundan kurtulurlar.”
Başını sallıyordu. Başka bir şey soramadan Jonah Amca, üç tane ekstra büyük pizza kutusu ve dudaklarında bükülmüş yorgun bir gülümsemeyle kapıdan içeri adımını attı.
“Selam çocuklar, askerlerim nasıllar bakalım?”
Sesi hafif ama içindeki yorgunluğu ve stresi duyabiliyorum.
Tıpkı kendi babam gibi Jonah Amca da yetişkin sorunlarını çocuklarından saklamak için elinden geleni yapıyor.
Daha da kötü hissettim.
Motorcu çetesini kızdırmadan önce hasar kontrolü yapmak zorundaydık.
Harika.
Tam da ihtiyacımız olan şey.
