Koruma Altında
Yazar
Piper Sullivan
Okur
110K
Bölüm
17
Fiona onun ellerinde güvende olmalıydı; saklanmalı, göz kulak olunmalı ve peşindeki tehlikeden uzak tutulmalıydı. O, yardımını isteyen dostuna sadık, onu koruması için güvenilen adamdı. Ancak Fiona, adamın hatırladığı o küçük kız değildi. Artık büyümüş, cesurlaşmış ve adamın ısrarla korumaya çalıştığı o mesafeyi kapatmaya kararlıydı. Bir bakış, bir dokunuş ve adamın inşa ettiği tüm kurallar sarsılmaya başlar. Direnmek istese de kızın sıcaklığı onu kendine çekmeye devam eder. Düşmanlar yaklaşırken ve aralarında sırlar yükselirken, adam hiç beklemediği bir gerçekle boğuşur: En büyük risk, kızın ona hissettirdikleri ve onun da aynı şeyleri hissetmesi yönündeki umududur.
Bölüm 1: Onu Hayatta Tut
KEANE
“O piçler bana tuzak kurdu, Keane. Haklıydın; Red Shamrocks'a asla güvenmemeliydim.” Arkadaşımın ve liderimin çılgınca bir o yana bir bu yana volta attığını izliyordum; kapkara saçları dimdik olmuştu. “Şimdi Federaller tepeme bindi, koca Seamus O'Malley'nin yakasına yapışmak için fırsat kolluyorlar.”
Elimde bir bardak Jameson, koltuğuma yaslanmış, en eski dostumun dünyasının gözlerinin önünde çöküşünü izliyordum. “Elimizde kanıt var mı, yoksa benim mi bulmamı istiyorsun?” O Red 'Rock piçlerinden birkaçını yıkılmaya hazır bir binanın bodrum katına götürüp analarına ağlatmaktan daha çok istediğim bir şey olmadığını inkâr edemezdim.
Seamus'un örgütü Cearul'daki rolüm biraz sırdaş, biraz danışman, biraz da tetikçiydi. İşimin bu son kısmından en çok zevk alıyordum.
“Hayır.” Seamus volta atmayı bıraktı ve koyu mavi gözlerini bana dikti. “Senden istediğim o orospu çocuklarından çok daha önemli. Hem,” gülümseyip kendine cömert bir viski koydu, “onlarla bizzat ilgilenmeyi planlıyorum.”
Seamus'un bunu tek başına yapması beni rahatsız ediyordu. Gerekirse kirli işleri hallederdi, buna yeteneği fazlasıyla yetiyordu ama yapmasına gerek yoktu. “Ne yapmamı istiyorsun, Patron?”
“Fiona'ya göz kulak olmanı istiyorum. Onu güvende tut, çünkü Callahan ve adamları bana ulaşmak için onu kullanacaklar. Buna izin veremem.”
Ah, lanet olsun. Fiona O'Malley. Erkeklere beyefendiliği unutturacak hatlarla donanmış muhteşem bir kızıl. Öpülmek için yalvaran cinsten dudaklar. Ve Seamus'un kızıydı.
Tamamen yasak bölge. Onunla tanıştığım günden beri öyleydi, ama o zamanlar daha çocuktu. Şimdi hatları, dudakları ve göğüsleriyle yetişkin bir kadın olduğuna göre, dayanmak çok daha zordu. Lanet olsun, o yanımdayken her şey çok daha sert oluyordu.
“Tamam.” Ayağa kalktım. “Nerede o?”
Seamus saatine baktı. “Şu an dersten eve dönüyor olmalı.”
Evet, aynı zamanda yirmi bir yaşındaydı ve üniversiteyi bitirmek üzereydi. Onun gözünde yaşlı bir adamdım, ama onu istiyordum. Lanet olsun, onu çok fena istiyordum.
“Tamam. Peki sen nerede olacaksın?”
“Bir yolunu bulurum, Keane. Sen sadece Fiona'mı hayatta tut.” İçkisini dikip bardağı masaya vurarak kaşlarını çattı. “Bu bokların hiçbirinin ona dokunmasını hiç istemedim. Safça, biliyorum, ama yapabileceğimi düşünmüştüm. Şimdi bunu senin yapmanı istiyorum, Keane. Onu güvende tutacağına güvenebileceğim tek kişi sensin.”
Boston'un oynak havasına karşı vazgeçilmez yoldaşım olan siyah deri ceketimi kaparak onay anlamında başımı salladım. “Şimdi gidip onu alacağım. Ben senin için bir çanta hazırlayıp dönene kadar burada kal.”
“Keane, Allah kahretsin, ben—"
“Sormuyorum, Patron. Sen benim en iyi arkadaşımsın—hatta tek arkadaşım—ve dışarıda tek başınayken ihtiyacın olan her şeye sahip olduğundan emin olacağım.” Seamus'un cevap vermesini beklemedim, çünkü vermesine gerek yoktu.
Bu şehirde birlikte büyümüştük. Okulda olup bir şeyler öğrenmemiz gerekirken sokaklarda koşturmuştuk. Seamus'un evlendiği ve benim askere gittiğim yıllar dışında hayatımız boyunca birbirimizin sırtını kollamıştık.
Lanet olsun, Fiona'yı bir kız evlat gibi görmem gerekirdi ama göremiyordum. Görmüyordum. O masum ve el değmemiş haliyle benim tipim bile değildi aslında, ama o dış görünüşün altında bir tutku gizlendiğini biliyordum çünkü bana sesleniyordu. Bunu açıklayamıyordum ve harekete de geçemiyordum, bu yüzden mesafemi korumuştum.
Ama artık bunu yapamıyordum. Red 'Rocks sayesinde.
Gaza sonuna kadar basıp öğleden sonra trafiğinin arasından sıyrılırken, Fiona'ya ulaşmam gerektiğine dair içimde bir aciliyet hissettim ve bu duyguya uydum.
Yıllarca ordu keskin nişancısı olarak edindiğim tek bir ders vardı: içgüdülerimi asla görmezden gelme. Ve şu an içgüdülerim Fi'nin bana ihtiyacı olduğunu haykırıyordu. Cearul Ağı'na katılmak isteyen küçük bir çete olan Red Shamrocks'la iş yapma hatasını yaptığımız için, önce Fiona'ya saldıracaklarını biliyordum.
Arabam onun lüks Beacon Hill apartmanının önünde lastik yakarak durdu ve koşar adımlarla mesafeyi yuttum. Lobiye girdiğimde kapıcıyı yerde buldum. Yanına çömelip nabzını kontrol ettim. Yaşıyordu.
İçgüdü ve adrenalinle hareket ederek asansörün acil durum kolunu çektim ve merdiven boşluğuna daldım. Fiona'ya zarar vermek için burada biri varsa, önce benimle karşılaşmadan kaçamazdı.
Koridoru taradığımda Fiona'nın kapısının önünde bir adam fark ettim. Boynunda kırmızı bir yonca dövmesi vardı. Elinde 9 mm'lik bir tabanca tutuyordu ama adam onu kullanmaya hazır değildi; duruşu fazla rahattı, tutuşu gevşekti. O serseme kolayca yaklaştım; daha dikkatli olması gerekirdi. Benim şansıma.
O piçi öldürebilirdim ama ceset temizlemeye vaktim yoktu, bu yüzden kolumu boynuna doladım ve gözleri kararana kadar sıktım. Onu sessizce yere bıraktım, silahımı çekip Fiona'nın dairesine yöneldim.
“Pis ellerini üzerimden çek, seni dangalak!” Babasının ağzına çekmiş, küstah bir kızdı. Ama sesindeki mücadeleyi, korkuyu duyabiliyordum. Ne ile karşı karşıya olduğumu görmek için ilerledim.
“Merak etme, Kızıl, ben ve adamlarım ellerimizi her yerine süreceğiz. İçine de.” O boğuk sesi Callahan'ın adamlarından biri olarak tanıdım ve namını biliyordum. Birçok hayat kadınını morarmış, kırık dökük ve çalışamaz halde bırakmıştı.
Fiona'ya dokunursa o piçi öldürürdüm. Ve bundan zevk alırdım.
“Senin gibi birinin sikişebilmesinin tek yolu bu herhalde. Ama sanırım siz yoncacı oğlanlar tecavüzle halledersiniz. Hapiste çok kalmaktan olsa gerek,” diye kışkırttı.
Gülümsemeden edemedim. Korunaklı büyümesine rağmen Fiona diğer mafya prenseslerine benzemiyordu. Ayakları yere basıyordu. Zekiydi. Ve o keskin dili başını belaya sokacaktı.
“İstiyorsan tecavüz olmaz. Ve Kızıl, biliyorum benim için sırılsıklamsın.” Güldü ve boynunu kavradı, işte o an saldırıya geçtim.
“Biriniz sırılsıklam olacak, ama onun olacağından şüpheliyim.” Böbreklerine iki yumruk ve adam yerdeydi, ayağım boynunda. Kıpırdamaya çalıştı, baskıyı artırdım. “İyi misin, Fi?”
“Artık iyiyim. Sağ ol, Keane.” O sıcacık, komşu kızı gülümsemesini yüzüme fırlattı; öyle bir gülümsemeydi ki onu ıslanıp benim için titreyene kadar öpmek istiyordum.
Bunun yerine göz kırptım. “Ne demek. Bir çanta hazırla. Soru yok.”
O dolgun pembe dudaklar açıldı, sonra emrimle birlikte kapandı.
İtaatkâr, güzel. “Kalk bakalım, seni pislik.” Bu herif için planlarım vardı. Kendimi Fiona'yı güvende tutmaya adamadan önce son bir iş.
Söz verdiğim gibi.
