Requiem Şehri Kitap 5
Yazar
C. Swallow
Okur
17.2K
Bölüm
10
Requiem City'nin kalbinde Hazel, kocasının vahşice öldürülmesinin ardındaki gerçeği ortaya çıkarmak için çırpınan yaslı bir duldur. Cevap arayışı onu vampirler, lanetler ve kadim rekabetlerle dolu karanlık bir dünyaya sürükler. Derine indikçe, geçmişiyle gizemli bir bağı olan vampir Devorex ile karşılaşır. Kaderleri, güç, tutku ve intikamdan oluşan tehlikeli bir dansta birbirine dolanır. Hazel gerçeği ortaya çıkarabilecek mi, yoksa şehrin gölgeleri onu yutacak mı?
Birinci Bölüm: Gecenin Kokusu
HAZEL
Deli saçması karalamalarımla dolu bir dairede, “Seni aptal,” diye fısıldadım, kendi kendime. Resmen aklımı kaçırıyordum.
Requiem City’deki en ucuz kiralık evin ortasında, bağıra çağıra dua etmeye başlamıştım. Doğaüstü şeylere inanmadığım hâlde bir şekilde kendi kendini cadı ilan eden birine dönüşmüştüm.
Sebebi? Sebebi çok uğursuzdu. Neredeyse boş oturma odasının ortasında onunla ~bir resmimiz vardı. Nick ile… Tek bir fotoğrafta, mükemmel geçmişimizi temsil eden düğün günümüz... Resimde belime gelen gümüş rengi saçlarım dikkat çekerken gri gözlerimin içi parlıyordu. Elimde bir kılıç, üzerimde Orta Çağ tarzı beyaz bir gelinlik, yanımda şövalye gibi giyinmiş kocam...
En sevdiğim resmimiz...
Nick geçen yıl evimizde başı kesilmiş hâlde bulundu.
Onunla aşk evliliği yapmış olsam da o da benim gibi varlıklı biriydi. Kendi evinizde öldürülmeyeceğiniz türden varlıklı ailelerden geliyorduk.
Yirmi sekiz yaşına kadar mükemmel bir hayatım olmuştu. Şimdi yirmi dokuz yaşındaydım. Artık aileme yabancılaşmıştım.
Kocamı ölü bulmanın acı verici hatırasından kaçmıştım. Bir çözüm arayışı ile memleketimden uzaklaşmıştım.
Requiem City’ye gelmiştim. Nedenini bilmiyordum. Bir rüyada çekici bir fikir gibi görünmüştü, o kadar. İstediğim cevapları burada bulacağıma inanıyordum. Seçkin bir şehirdi. Büyülüydü.
Belki burada huzur bulabilirdim.
Bir yandan ölümü de arayıp aramadığımı merak ediyordum. Ürkütücüydü, evet. Ama hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir yas yolculuğundaydım.
Duvardaki kargacık burgacık yazı, diriliş büyüsü yapma girişimimden kalmaydı.
Ortamı hazırlamak için açtığım müzik karanlık ve ürkütücüydü.
Bir mum yaktım. “Gece” kokulu bir mum... Üzerine Nick’in adını kazıdım.
“Hazel!” Adımı yüksek sesle söyledikten sonra hemen, duvara astığım aynaya döndüm. Kendi yansımama bakması için kendimi çağırmış gibiydim.
Girdiğim saçma transtan çıkarken ayağa kalkıp yumuşacık, siyah sabahlığımın kuşağını bağladım.
Bir cadı olabileceğimi düşünmüştüm. Güya kocamın cinayetini çılgınca yöntemlerle çözecektim. Bu yanılsamadan kurtulmalıydım.
Polis cinayeti araştırmasına rağmen hiçbir şey bulamamıştı.
Kapı çalınca telefonumdan gelen müziği kapattım. Birisi, “Kapat şu lanet şeyi! Delirdin mi sen? Burada uyumaya çalışıyoruz!” diye bağırıyordu.
Damarlarındaki adrenalinin coştuğunu hissettim. Bu yüzleşmeyi istiyordum. Hemen şimdi bir kavga çıkmasını istiyordum.
Gidip kapıyı sonuna kadar açtım. Kimse yoktu.
Kafamı boş koridora uzatıp grafiti kaplı duvarlara, kırık kapılara baştan aşağı baktım. Gelen her kimse evine dönmüştü
Bu dairelerin Req City’deki en ucuz daireler olmasının bir sebebi vardı. Duvarlar kâğıt inceliğindeydi ve koridorlar berbat kokuyordu.
Tam içeri girip kapıyı kapatacağım sırada ensemdeki tüyler diken diken oldu.
Yoğun panik hissine yenilerek bir kez daha koridora baktım. Merdivenlerden ayak sesleri geliyordu. Ardından, duvarda bir grup gencin gölgeleri belirdi.
Bu kata çıkmalarını izledim. Durup dik dik baktıktan sonra, ilk kapıya ilerlediler.
Birlikte eve çıkmış üniversite öğrencileri idi.
Koridorun diğer tarafına bakarken şüphelerim yeniden arttı. İzleniyor muydum? Yoksa sadece delirmiş miydim? Üniversite öğrencilerine geri döndüm. Kapılarını sertçe kapatıp kilitlemişlerdi.
İçimde hâlâ ürpertici bir his vardı. Bekleyip ne olacağını görmek istiyordum.
O küçük sessizlikte, son kapıdan içeride biri düşmüş gibi bir ses geldi. Sonra, kapı gıcırdayarak açıldı.
İçgüdüsel olarak geri çekilip kapı aralığından baktığımda üstünde göbeği açık, kısa, gotik tarz, siyah bir elbise ile file çoraptan başka neredeyse hiçbir şey olmayan bir kadın gördüm.
Sersemlemiş bir hâlde dışarı çıktı.
Uzun, siyah saçları boynundaki kırmızı lekeyi gizleyemiyordu.
Son baktığımda beni fark etmeden sadece merdivenlere bakarak bir zombi gibi tökezleyerek aşağı iniyordu.
Az önce çıktığı daireye bakınca hemen içeride heybetli bir gölgenin belirdiğini gördüm ama kim olduğunu göremedim.
Hemen daireme dönüp kapıyı kapattım.
Omzumun üzerinden, kendi yarattığım dağınıklığa baktıktan sonra alnımı kapıya dayayıp nefeslerimi sayarken titrek bir nefes verdim.
Aptal değildim. Deli değildim. Sadece öfkeliydim.
Çok ama çok öfkeliydim.
Kocamı geri istiyordum. Hayatımı geri istiyordum. Mutluluğumun geri gelmesini istiyordum.
Ama asla gelmeyecekti ve kocamı başsız bulduğum an asla hafızamdan silinmeyecekti. Üstelik başı asla bulunamadı. ~Asla iyileşemeyecektim!
Kafamı kapıya dayayıp avazım çıktığı kadar bağırdım.
Sonra, sustum.
İçimden öldüğümü hissediyordum. Hiçbir şey beni tekrar canlı hissettiremezdi.
DEVOREX
Kapıyı üstüme kapatmasından sonra içeriden ürpertici bir çığlık duydum.
Kapıya yaklaşıp başımı eğerek başka bir ses gelip gelmediğini dinledim.
Tuhaf fısıltılar duyunca gülümsememeye çalıştım.
Kapıyı çaldım ama cevap veren olmadı. Fısıltılar kesilene kadar bekledikten sonra, arkamı dönüp daireme döndüm.
Başka bir gün, başka bir beden...
Geçici olarak kiraladığım evin içinde, mutfağın parke döşemesinde bir kan gölü vardı. O fahişeyi becerip kanını içtikten sonra parasını verip yollamıştım. Kanla hayatta kaldığım başka bir karanlık gündü.
Ben bir vampirdim. Daha doğrusu, bir ejderhaydım. Bir zamanlar yani...
Sonsuz bekleyişin son bin yılı boyunca sakin ve izole bir hayat süren bir avcı olmayı öğrenmiştim.
Duygularım var mıydı? Hissetmeyi umursadığım bir duygu yoktu.
Nerede o? Nerede o? Kim yaptı bunu? Neden artık benimle değilsin?
~Birçok perişan düşünceden oluşan bir fısıltı kafamın içinde süzülüyordu. Bu, onun sesine benziyordu. Onu hiç unutmamıştım.
Sonsuzluktan sonra... Ama artık benim değildi.
Yani...
En azından henüz...
Bir puro yakıp burun deliklerimi yakan bir nefes çektim. İçeride hareket ediyordu. Yakında o fare deliği gibi yerden taşınacaktı.
Bu, tam da istediğim şeydi. Taşınması…
Requiem City’nin İskelet Mahallesi, ejderhalar yıkılmış sınırların dışında dolaşmak için ayrıldıktan sonra çok tatsızlaşmıştı. Ejderhalar artık özgürdü.
Onlar gidince doğaüstü faaliyetlerle dolu şehir önceki gibi sessizliğe bürünmüştü. Altı ay önce, her şeyin ortaya çıkışını izlemiştim. Freesia’nın lanetinin bozuluşunu... Yerine sükûnet ve sıkıcı bir huzurun gelişini…
Her ne kadar tarafsız olsam da o lanetin bozulmasını yakından izlemiştim ancak o kaltağın laneti beni ~öldüremedi. Sadece o zamanlar sevdiğim herkesi öldürdü.
Taze kan nihayet beynime ulaştığında artan duyularım sayesinde, uyuduğunu hissettim. Yorgunluktan sızıp kalmıştı.
Puromun dumanını içime çekerken, “Kelebek,” diyerek gülümsedim.
Hazel beni hissedebiliyordu.
Deli kalbimin kanadığını, sessizce ~çığlık attığını hissedebiliyordu. Bu, onu çıldırtıyordu. Bunu yapan, ona yakınlığımdı. Yavaş yavaş gerçekleşmesine izin veriyordum. Ayağa kalkıp banyoya girdim. Kırık aynada kırmızı gözlerime, siyah saçlarıma, kare çeneme, az önceki yemek yüzünden kıpkırmızı olmuş dudaklarıma ve kelebek dövmeli, geniş omuzlarıma baktım.
Her dövüşü kazanmak için çok çalışmıştım. Kontrollü hissetmek için vasatın altında bir yoldu. Üzerimdeki işaretler zevk için değildi. Bir kelebek dövmesi yaptırmıştım çünkü o, buyeniden buluşmanın saatiydi. Hikâyeyi benden başka bilen yoktu. Geçmişte, uzun zamanönce, Freesia’nın bir ikiz kardeşi vardı. Adı Hazel’dı. Kan Kuzgunu ile Kılıç Dansçısı olarak da bilinen bu iki kardeş, çok nadir bulunan dördüzler dört ejderha ~ileeş olmuşlardı. Hercula, Versa ve Korserath adında üç erkek kardeşim vardı. Hepsi öldü.
Adım Devorex’ti ama siz bana Rex diyebilirsiniz.
Rex bir kralın adıydı. Bu yüzden bana Karanlık Ring’de Kan Kralı deniyordu. Dövüşmek benim rahatlama yolumdu.
Yeniden doğan kraliçemin dudaklarını nasıl öpeceğimi, kalbini nasıl çalacağımı hayal ediyordum.
Ne yazık ki nazik olmak tabiatımda yoktu.
Bu yüzden zihni, cezadan kaçamayacaktı. Benim gibi bir canavarın eşi olmak kan kaybetmesine sebep olacaktı bu yüzden amacım sadece hayatta kalmasını sağlamaktı.
Kirli lavaboya baktım. Yumruk yaptığım ellerimdeki belirgin damarlarım kan pompalıyordu.
Yansımama bakarken tüm dişlerimi gösterdim. Büyük, sivri dişler...
Hayır, onu öldürmeyecektim. Sadece sevmek istiyordum.
Bu düşünceyle yanaklarımdan süzülen gözyaşlarım, ruhumdaki bu ~yalan yüzünden simsiyahtı. Ölüm ile cehennemin ikiz alevleri olan kıpkırmızı gözlerim, kendimi onu sevebileceğime ikna etmeye çalışırken samimiyetsizdi.
Sevgi hissediyormuş gibi yapamazdım ama ona şimdiden acıdığımı biliyordum. Zavallı kelebek...
Ben bitmiştim. Artık, ruhumu hiçbir şey kurtaramazdı.
