Sahne Işıklarının Altında Kitap 5
Yazar
Andrea Wood
Okur
34.8K
Bölüm
12
Abby, iki haftalık bir tatil için arkadaşları Jason, Gage ve Zepp'in Los Angeles'taki evine gittiğinde, arkadaşları Selena ve Raven'ı da onlara katılmaya davet eder. Grup birlikte geçirdikleri zaman boyunca gerilimler artar, sırlar ortaya çıkar ve ilişkiler sınanır. Geçmişindeki sorunlarla boğuşan Raven, Steele's Army grubunun davulcusu Jason ile ters düşer ve bu durum beklenmedik yüzleşmelere ve yürek burkan itiraflara yol açar. Ortak bir zemin bulabilecekler mi, yoksa farklılıkları onları birbirinden ayıracak mı?
Bölüm 1
Jason
Evimizin kapısını açarken, “Mütevazı yuvamıza hoş geldiniz,” dedim.
Gage, Zepp ve ben, yıllar önce plak şirketimizle yaptığımız sözleşmeden payımızı aldığımızda, birlikte Los Angeles’ın hemen dışında, Ryan’ın sahildeki dairesinden arabayla yaklaşık bir saat uzaklıkta bir ev satın almıştık.
Ayrıca turne sırasında, Ryan’la Abby sayesinde iki haftalık bir mola vermiştik. Bu arayı, Natalie’nin Temperance’ı doğurmasına borçluyduk.
Tatil için Kaliforniya’ya dönmeye karar verdik ve tatil sona erdiğinde hepimizin aynı bölgede olması işimize geldi. Ryan’ın düzene koyması gereken bazı işleri vardı, bu yüzden Kaliforniya idealdi.
Buradayken, hem benim ailemi hem de Zepp’inkileri ziyaret edecektik. Gage de muhtemelen Abby’yle kurduğu yeni ilişki üzerine çalışacaktı.
Mini tatilimiz boyunca bizimle kalacaktı.
Abagail, “Eviniz çok güzel,” derken son kelimesinde ağzı açık kaldı.
Hayran olmuştu ki bence de bir bekâr evi için oldukça güzeldi.
İlk gördüğümüzde hepimiz bunun doğru ev olduğu konusunda hemfikirdik. Bundan önce birkaç eve daha bakmıştık ama hiçbiri bu ev kadar iyi değildi.
Abby, “Kaç yatak odası var?” diye sordu.
Gage benim yerime cevaplayarak, “Altı. Üçü misafir odası,” dedi.
“Neden bu kadar çok yatak odası var? Sadece üç kişisiniz,” diye sordu.
“Abagail, insanlar sık sık bizde kalır. Bu nedende fazladan birkaç yatak fena fikir değil.”
“Ya da benim durumumda, belki de yatmayı planladığın kişi sadece bir geceliktir ve onu kendi yatağına götürmek istemezsin. Misafir odaları mükemmel iş görüyor,” diye açıkladım.
Gage’e ters ters bakarken, “Hah,” dedi.
Pişman olacağı bir şey söylemeden önce Gage’i savunmak için, “Merak ediyorsan söyleyeyim, Gage o odaları hiç kullanmıyor,” diye araya girdim.
Gage ona tatlı bir bakışla, “Sana kendi odamla biten bir tur attırayım,” dedi.
İçim kıskançlıkla cız etti. Abagail’e karşı bir şeyler hissettiğim için değil -çünkü hissetmiyordum-, Gage sonunda mutluluğu bulduğu için kıskanıyordum.
Benden kaçmış gibi görünen ve asla bulacağıma inanmadığım mutluluğun peşindeydim.
Aslında, beklentilerimi düşürmeyi denemiştim ve uzun zaman önce, ebeveynlerim gibi -birbirinin ruhunu tamamlayan- gerçek bir aşk bulamayacağım gerçeğiyle yüzleşmiştim. Gage, Liam ve Ryan’ın bulduğu aşk gibi...
Kadınlar bana, gerçek aşk ve ömür boyu mutluluk gibi saf niyetlerle bakmıyorlardı. Anlık aşkları gerçek dışı ve dengesizdi, gözleri rock yıldızlarına duyulan şehvetle doluydu. Bu benimle değil, statümle alakalıydı. Steele’s Army’nin her üyesi bunu öyle ya da böyle deneyimlemişti.
Hepimiz, soğuk bir yatakla yalnız kalplerimizin yerini dolduracak sevgi ve mutluluğu ararken, özlemini duyduğumuz şeyleri bulma konusunda deliliğin eşiğinde gezinmiş, güvensizliğe ve yanlış yönlendirmeye neden olmuştuk.
Abagail’le Gage, turlarını odalarında sonlandırmadan önce bana geri döndüler.
Abagail bana, “Düşünüyordum da, belki arkadaşlarımı arayıp bir haftalığına buraya davet edebilirim. Tabii sen ve Zepp için de uygunsa. Gage onun için sıkıntı olmadığını söyledi,” dedi.
Bize arkadaşlarını çağırmasını, bizimkilerin misafirlerini ne kadar önemsiyorsam o kadar önemsiyordum. Zerre kadar umurumda değildi.
“Benim için sorun değil, Zepp’in de aldıracağını sanmıyorum. Aramayı yap. İstersen onlara uçak bileti ayarlarım, bilgilerini vermen yeterli.”
Gülümseyerek, “Emin misin? Benim için bunu yapar mısın?” diye sordu.
“Tabii ki,” dediğimde, sarılmak için beni kendine çekti.
Bu kızların dokunmayla derdi neydi? Natalie, Layla ve şimdi de Abagail… Aşık olur olmaz, iş dokunmaya gelince sanki duygusal delilere dönüşüyorlardı.
Kızgın, üzgün, neşeli, heyecanlı ya da ne hissediyorlarsa, bunu ifade etmek için hemen karşılarındaki kişiye dokunuyorlardı ve partnerleri de buna aldırmıyor gibi görünüyordu.
Dokunulmayı engellemek için Gage’in kızmasını -ya da belki kıskanmasını- tercih ederdim ama aksine, bunu teşvik ediyor gibiydi.
Herhangi birinin bana dokunması konusunda sınırlarım olduğunu biliyordu ve masum olsun ya da olmasın, vücuduma dokunan bir el söz konusu olduğunda, duyduğum huzursuzluk hoşuna gidiyordu.
Göt herif!
Zevk aldığının farkında olduğumu belli eden bir bakış attım, o da bana göz kırptı. Abagail’in ellerini yavaşça üzerimden çekerek, “Sorun değil. Dediğim gibi, bana gerekli bilgileri ver, ben de rezervasyonları yapayım,” dedim.
Abagail, gülümseyerek, “Hemen Selena’yı arayacağım. Teşekkürler,” derken de mutfağa kaçtım.
Geçmişimde dokunmayla ilgili trajik bir şey yaşadığımdan değildi. Kimse beni taciz falan etmedi.
Mesleğimiz yüzündendi. Herkes her zaman bana uzanmaya, beni kucaklamaya, yüzümü öpmeye, çoğu zaman da kıçımı ellemeye hakkı olduğunu düşünüyordu.
Eğer benden sarılmamı isteselerdi, bununla ilgili bir sorunum olmazdı. O zaman birinin bana dokunacağını bilirdim. Ama bunun yerine, bu bana zorla dayatılıyordu ve bundan hoşlanmıyordum.
Abagail gelip, “Selena’ya ulaştım; Raven’ı arayacak ve sen onlara uygun bir uçak bulur bulmaz uçacaklar,” diye bilgi verdi.
Oturma odamızdaki büyük siyah köşe koltuk takımının uzun parçasına yayılmıştım, bir ayağım kenardan sarkıyor, dizüstü bilgisayarım da kucağımda duruyordu.
“Ben de tam uçuşları araştırıyordum; eğer istersen, onlara gecelik bir uçuş ayarlayabilirim. Yeterince hızlı toparlanabileceklerini düşünüyorsan, zamandan tasarruf etmek için onları havaalanına götürecek bir araba da ayarlayabilirim.”
“Gerçekten mi, Jason? Çok tatlısın. Ne ayarlarsan onunla idare edecekler. Emin olabilirsin.”
“Tamam o zaman. Rezervasyon için havayolu şirketini arayacağım, hatta onları birinci sınıfa alacağım. Böylece uçuşları daha kolay geçer.”
“Teşekkür ederim. Normalde, olduğum yere arabayla bile gelirlerdi.”
“Çok uzakta olmayan gösterilerde ya da duraklarda bana katılırlar. Sana ne kadar teşekkür etsem az,” dedi. Dizüstü bilgisayarımı yanıma koyup şirketi aramak için telefonumu çıkardım.
“Gage mutlu olduğu sürece, bu kadar teşekkür yeter. Ona verdiklerinin karşılığını ödeyemem.”
“Sen de mutluluğu bulacaksın Jason ve bu düşündüğünden daha erken olabilir. Her halükârda olacak. Kaçırılmayacak adamsın.”
“Evet, evet, bu kadar duygusallık yeter. Beni yoruyorsun,” dedim.
“Pekâlâ. Seni bırakayım da arayıp biletleri al. Sonra lütfen bana haber ver ki ben de Selena’yı arayıp bilgi vereyim.”
“Tamamdır, Abby.”
***
“Arkamızda ve önümüzde yatan şeyler, içimizde yatan şeylerle kıyaslandığında küçük meselelerdir.”
-Ralph Waldo Emerson
