Sana Kandım Kitap 2
Yazar
Luci Fer
Okur
109K
Bölüm
40
Şiddet içeren bir olaydan sonra Trinity'nin hayatı kontrolden çıkar ve bir cinayetin ardından gelen travmayla boğuşmak zorunda kalır. Partneri Stephen ile birlikte ihanet, kolluk kuvvetlerinin incelemesi ve kendi çalkantılı duyguları arasında yol alırken, geleceklerini korumanın bir yolunu bulmak zorundadırlar. Riskler her zamankinden daha yüksekken, aşkları ve dirençleri en büyük sınava tabi tutulur. Yara almadan kurtulabilecekler mi, yoksa geçmişlerinin gölgeleri onları tüketecek mi?
Bölüm 1
Kitap 2
Özet
Trinity ile Stephen’ın tanışmasından bu yana geçen bir yıl içinde çok şey olmuştu. Depoda yaşanan beklenmedik tartışma, Trinity’yi derinden sarsmıştı. Çiftin tek isteği geçmişi geride bırakıp hayallerindeki hayata adım atmaktı. Ancak hayat karşılarına zorlu sınavlar çıkarmakta ısrarcıydı. Acaba aşkları engelleri aşabilecek miydi?
Yaş Sınırı: +18
TRINITY
Yatak odamızdaydım, hâlâ titriyordum.
Az önce yaşananların ardından Stephen, onlar konuşurken Mia’ya beni buraya getirmesini söylemişti.
Yatak odasına girer girmez deliler gibi kusmaya başladım. Kendimi kontrol edemiyordum. Hayatım nasıl bu hâle gelmişti?
Yaptığım şeye inanamıyordum! Ama Stephen’a bir şey olmasına izin veremezdim. O benim her şeyimdi.
Yatak odasının penceresinden bakınca Dave ile Chad’in depoya doğru koştuğunu gördüm. Neler olup bittiğini bilmiyordum. Paniklemiş hâlde odada volta atıp duruyordum.
Gergindim. Oraya gitmem gerekiyordu. Bir şeyleri açıklamam gerekiyordu, polise haber vermemiz gerekiyordu. Bir şeyler yapmamız gerekiyordu!
Odadan çıkıp evin arka kapısına ilerledim. Dışarı çıkıp depoya yürümeye başladım.
Mia, “Trinity, ne yapıyorsun canım?” diye seslendi. “Bize burada beklememizi söylediler.”
“Bekleyemem, Mia. Ben onu öldürdüm! Bir şeyler yapmamız gerek. Polisi aramamız lazım. Ne bileyim işte, bir şeyler yapmalıyız! Hiçbir şey yapmadan öylece duramam!”
“Hayatım, gel otur şöyle. Clint ile Stephen hallediyor, güven bana.”
Söylediğini yapıp oturdum. Ellerim çok kötü titriyordu. Tekrar kusacakmış gibi hissediyordum.
Mia beni hafifçe çekip, “Gel buraya,” diyerek sarıldı. “Tatlım, yanımda olsa sakinleşmen için sana ot verirdim, ama çocuklar işleri halledene kadar burada beklememiz gerek.”
“Merak etme. Stephen sana bir şey olmasına asla izin vermez. Aynı şekilde ben ve Clint de öyle. Anlaştık mı?”
Söylediğine güvenemiyordum. Sonuçta birini öldürmüştüm. Yine de, “Tamam,” diye karşılık verdim.
Yan yana oturup çocukların dönmesini bekledik.
Aradan iki saat geçmesine rağmen dönmedikleri için yerimden kalkıp depoya yürüdüm. Artık daha fazla dayanamıyordum. Hiçbir şey yapmadan oturup beklemek işkence gibiydi.
Beni bir kez daha sakinleştirmeye çalışan Mia, “Trinity, tatlım, otur lütfen. Bak, endişelendiğini biliyorum. Çocukları arayıp ne kadar daha işleri kaldığını öğreneyim. Hadi, otur lütfen,” dedi.
“Tamam, ama cevap vermezlerse bu sefer içeri gireceğim, Mia. Ne olduğunu öğrenmem lazım.”
“Tamam.”
Mia çocukları aradı. Clint’in sesini duyabiliyordum, ama ne dediğini tam olarak anlayamıyordum. Birkaç dakika sonra Mia telefonu kapattı.
“Hayatım, işleri şimdi bitiyormuş. En geç on dakika içinde dönerlermiş, tamam mı?”
İleri geri gezinmeye başladım. Gerçekten daha fazla dayanamıyordum.
Midem bulanıyor, nefes alamıyor gibi hissediyordum. Gözüm kararıyor gibiydi.
Olduğum yerde çöküp güçlükle nefes almaya çalıştım. Bayılacak gibi olduğum sırada birinin güçlü kollarıyla bana sarıldığını hissettim; Stephen’dı.
“Bebeğim, dinle beni. Hadi doğrul. Bak ben seni tutuyorum, merak etme.”
Stephen’ın dediğini yaptım. Ben doğrulurken belimi bırakmadan bekledi. Sonra beni kendine çekip bir kolunu belime, diğerini omuzlarıma doladı. Beni tutmasa gerçekten düşebilirdim; bacaklarım tutmuyordu.
“Aferin, bebeğim. Şimdi derin derin nefes alıp ver, tamam mı? Sadece sesime odaklan, başka bir şey düşünme. Derin derin nefes alıp veriyoruz, anlaştık mı?”
Başımı salladım. Stephen’ın yatıştırıcı sesine odaklanmaya çalıştım. Birlikte nefes alıp verirken bana sarılmaya devam ediyordu.
Bir süre sonra daha iyi hissetmeye başladım; nefes alıp verişim de normale dönmüştü. Kalp atışlarım normale dönene kadar Stephen beni bırakmadı. Ben sakinleştikten sonra da kulağıma tatlı sözler fısıldamaya devam etti.
“Yanındayım, bebeğim. Hepsi geçti. Ben yanındayım. Derin derin nefes alıp vermeye devam et. Sevgilin yanında.”
Panik atak geçirmek üzere olduğumun farkındaydı. Beni rahatlatmak için elinden geleni yapıyordu.
“İyi misin bebeğim? Bir şey ister misin?” diye sordu.
Başımı hayır anlamında sallayıp hıçkırarak ağlamaya başladım.
Beni kucaklayıp verandadaki koltuklara yöneldi. Kucağına oturtup sırtımı okşamaya başladı. Yüzümü göğsüne gömüp kendimi tutmaya çalışmadan hıçkıra hıçkıra ağladım.
Stephen’ın rahatlatıcı varlığı, son iki saattir bastırmaya çalıştığım tüm duygularımın boşalmasına sebep olmuştu.
İçimdeki tüm korku, öfke ve acı dışarı çıkıyordu. Bana tekrar sarıldı.
Sonunda biraz da olsa sakinleşmiştim, ama yine de Stephen’a sarılmayı bırakamıyordum. Yüzümü ellerinin arasına alıp şefkatle gözlerimin içine baktı.
“İyi misin, bebeğim? Ne istersin? Söyle, ne istersen yapayım, aşkım.”
“İyiyim, merak etme. Seni kaybedeceğim diye çok korktum, sevgilim. Sadece sarıl. Lütfen beni hiç bırakma.”
“Şşş... Ben buradayım. Hiçbir yere gitmiyorum.”
Mia ile Clint’in ortalıkta olmadığını o anda fark ettim. “Neredeler?” diye sordum.
“İçerideler, bebeğim. Seni biraz yalnız bırakmak istediler. Şu anda yaşadıkların kolay şeyler değil. Kendini kötü hissetme, bebeğim. Sen ne yaptıysan…”
“Hayır bebeğim, onu öldürdüğüm için kötü hissetmiyorum; onu gözümü bile kırpmadan, öldürmeyi umursamadan öldürdüğüm için kötü hissediyorum. Tek önemsediğim seni kurtarmaktı.”
“Seni seviyorum. Gel buraya.” Stephen beni kendine çekip tekrar kucakladı. Bir süre öylece sarılarak oturduk.
Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyorum, ama Clint ile Mia’nın geldiğini duyunca başımı kaldırıp baktım.
Clint nazikçe omzumu okşadı. “İyi misin, tatlım?”
Hafifçe gülümseyip, “İyiyim, galiba,” diye karşılık verdim.
Oturdular. Clint bir tane ot sardı. Döndürerek içmeye başladık.
Sessizliği bozup, “Peki şimdi ne olacak?” diye sordum.
Clint, “Nasıl yani, canım?” diye sordu.
“Ne demek istediğimi biliyorsun. Yapma, Clint.”
“Hayır, bilmiyorum. Cidden anlamadım. Sen anladın mı, Stephen?”
Stephen bana dönüp, “Bu geceyi mi kastediyorsun, bebeğim?” diye sordu. “Anladım. Geç oldu, yemek yiyelim diyorsun. Haklısın. Sakin bir gece olsun, sadece dördümüz…”
Stephen’ın kucağında oturduğum yerde doğruldum. “Ciddi misiniz çocuklar? Neden bahsettiğimi gayet iyi biliyorsunuz. Depodaki ceset diyorum… Onu ne yapacağız?”
Clint, “Ceset mi? Ne cesedi?” diye sordu.
Ha?
