Tutuşma Kitap 1: Cehennemin Kalbi
Yazar
A. Duncan
Okur
471K
Bölüm
39
Lexi’nin hayatı, hayatta kalma üzerine uzun bir dersti. Kederin pençeleriyle boğuşurken, onu uzaklaştırmak isteyen bir kasaba arasında, en yakın arkadaşı onu yeni bir şeye sürüklemesine izin verir. Ama yeniden başlamak kolay değildir—her köşede sırlar pusuda bekler ve geçmiş, gömülü kalmayı reddeder. Onu gören, onu gerçekten seçen iki adamın güvenliğinde, Lexi sonunda ait olabileceğini hissetmeye başlar. Ne var ki, onlara yaklaştıkça riskler de keskinleşir. Bazı gerçekler görmezden gelmek için fazla ağırdır. Bazı seçimler ise geri dönülemeyecek kadar tehlikelidir. Ve tam Lexi umut etmeye cesaret ettiğinde, hayat annesinin haklı olduğu bir şeyi kanıtlar—hiçbir zaman planladığın gibi sonuçlanmaz.
Bölüm 1
LEXI
Bugün annemi toprağa veriyorum—en yakın arkadaşımı ve bu hayatta beni ayakta tutan kişiyi.
Burada durmuş, kazılmış toprağa bakıyorum. Kuru, tozlu, kırmızı toprak parçaları yüksek topuklu ayakkabılarımın etrafında. Eğilip biraz toprak avuçluyorum.
Toprağın parmaklarımın arasından süzülüşünü izliyorum. Topraktan bir şeyler hissetmeyi umuyorum ama tek hissettiğim boşluk.
Annemi yerdeki derin çukura indirişlerini izliyorum.
Babam yanımda duruyor. Viski şişesinden bir yudum daha alıyor. Mezarlığa gelirken yolda durup almıştık ve lanet şişe çoktan yarısına inmiş bile. “Kurtulduk işte.”
Annemin tabutuna tükürüyor ve uzaklaşıyor. Sendeleyerek yürüyor, etrafındaki şeylere tutunuyor.
Hiçbir zaman iyi bir koca ya da iyi bir baba olmadı. Her gün onu elinde bir şişeyle gördüğümü hatırlıyorum. Elinde olmadığı tek zaman bayılıp yere düştüğünde, şişe de yere yuvarlandığında.
Hep ilk ölenin o olacağını düşünmüştüm. Karaciğerinin bu kadar dayanacağını hiç sanmazdım. İnsan her gün içtiği alkol miktarıyla çoktan karaciğer yetmezliğinden ölmüş olması gerektiğini düşünürdü.
Ama hayır... ilk ölen benim güzel, sevgi dolu annem oldu.
“Hadi Lexi! Eve dönerken içki dükkanına uğramamız lazım!”
Annemin sade kahverengi tabutunun içinde olduğu karanlık çukura son bir kez bakıyorum. Çantamdan tek bir beyaz gül çıkarıp tabuta bırakıyorum ve kısa bir dua ediyorum.
Artık mutlu olduğu için dua ediyorum, özgür olduğu için. Artık geçmişin endişeleri ve acıları yok.
Kendisini sürekli inciten bir dünyada hayatta kalmak için elinden geleni yaptı. Tüm bunlara rağmen hiç şikayet etmedi—bir kez bile. Hep bu hayatın onun sınavı olduğunu, taşıması gereken yükler olduğunu söylerdi. Tanrı'nın huzuruna çıktığında, O'nun gururlu olmasını istiyordu. Gururlusundur, anne.
“Alexis!”
Başımı çevirip babam olan adama bakıyorum.
Bende ona benzeyen hiçbir şey yok. Ne kadar bakarsam o kadar kirli hissediyorum kendimi.
Vücudumda bir yılan gibi aşağı doğru inen o kötü, rahatsız edici his. Neredeyse kusturacak türden.
Boğazının tam arkasında hissediyorsun. Her şeyinle orada kalması için dua ediyorsun.
Takım elbise giymeye bile pek çaba göstermemiş. Pantolonu buruşuk, kravatı gevşek ve çarpık asılı. Gömleğinin düğmeleri bile düzgün iliklenmemiş ve üzerinde lekeler var.
Ceket yok ve ayağında terlik var. Kokuya hiç girmeyin.
Çok, çok iğrenç.
“Seni seviyorum anne. Söz veriyorum, bir şekilde buradan çıkmanın bir yolunu bulacağım.”
Arabaya yürürken, otoyolda doksanla giderken onu yan kapıdan dışarı itip kaza gibi gösterebilir miyim diye düşünüyorum. Benim şansımla hayatta kalır ve sarhoş hikayesini anlatmaya devam ederdi.
Direksiyona geçiyorum, tek koktuğum eski viski ve vücut kokusu. Öğürüyorum ve camı açıyorum. Temiz havanın yanımdaki yürüyen felaketin kötü kokusunu dağıtacağını umuyorum.
“İçki dükkanına uğramayı unutma salak, annenin geberip gitmesi bir şey değiştirmez. Yemek yapmaktan kurtulacağını sanmıyorsun herhalde.”
“Seni eve bırakır sonra dükkana giderim. Akşam yemeği için birkaç şey almam lazım zaten.”
“Her neyse, viskimi al ve acele et! Annen artık seni koruyamaz! Gözüme kestirdiğim gibi yaparım. Çoktan yapılması gereken bir şeyi.”
Geriliyorum.
Annemi neredeyse her gün dövdü. Annem buna katlandı ki gelip bana zarar vermesin.
Annem benim yüzümden öldü. Zayıf vücudu artık dayakları kaldıramadığı için. Yanlış bir yere bir tekme ve kalbi duruverdi.
Kötü olan kısım, annemi şanslı sayıyorum.
Baba denmeye bile değmez adamı bıraktıktan sonra en yakın sessiz sahile gidiyorum. Güney Florida'da yaşamak bunu biraz zorlaştırıyor ama burada büyüdüğüm için birkaç yer biliyorum.
Ayakkabılarımı çıkarıp ayak parmaklarımın arasında kumu hissediyorum. Deniz kabukları ayaklarımın altını çiziyor.
Geri dönmek istemiyorum—kepenkler düşmüş, çatısı akan o harap eve. Ne kadar tamir etmeye çalışsan o kadar bozulan eve. İçeri girdiğinde tek koktuğun eski alkol ve küf.
Annemle elimizden geleni yaptık ama bazen en iyiniz bile yeterli olmuyor.
“Seni burada bulacağımı biliyordum.”
Sonbahar öğleden sonrasının sessizliğinde onun derin sesiyle irkiliyorum.
Maxwell üniversiteden yeni mezun oldu ve Toronto'da yeni bir işe başlamak için Kanada'ya gitmeden önce ziyarete geldi.
Ben mi? Ben hiç üniversiteye gidemedim. Ailem karşılayamazdı. Annemin faturaları ödemesine yardım etmek için lokantada çalıştım.
Şimdi, faturaların birikmesi için ne kadar süre geçeceğinden bile emin değilim.
Maxwell ise—hayatta yerini bulduğu için mutluyum. Hayat bana ne atarsa atsın, en iyi arkadaşım için her zaman mutlu olacağım. Hakkımda her şeyi bilen ve yine de yanıma gelmekten korkmayan tek kişi.
“Evet. Kötü kokudan uzaklaşmam gerekiyordu.”
“Cenazeye gelemediğim için üzgünüm. Babam beni orada görse çok sinirleneceğini düşündüm.”
“Sorun değil, muhtemelen sinirlenirdi.”
Elimi tutuyor ve sıkıyor. Annemin beni tüm bu yıllar koruduğunu biliyor. Onun için kaldığımı da biliyor. Ona yardım etmek için kaldığımı.
Dokunuşu genellikle beni sakinleştirir ama aynı zamanda duygularımı da serbest bırakır. Tutmakta çok başarılı olduğum o tehlikeli gözyaşlarının öne çıktığını hissediyorum. Onları geri göz kırparak atmaya çalışıyorum. Kendimi kontrol altında tutmaya çalışıyorum ama bu sefer işe yaramıyor.
Max beni kollarına alır almaz hıçkırıyorum. Kontrollü, sadece-içimi-dökeyim türünden bir hıçkırık değil. Kontrolsüz, çirkin, sümüklü bir ağlama. O kadar çok ağlıyorum ki nefes almakta zorlanmaya başlıyorum.
Saklamaya çok uğraştığım şeyleri hissettirebilen tek kişi o.
“Nefes al Lexi, sadece nefes al,” diyor.
“Yapamıyorum.”
“Yapabilirsin.”
Elimi alıp göğsüne koyuyor. “İşte. Bunu hisset. Nefes alışımı hisset. İç ve dış. İç ve dış. Yavaş ve düzenli. Sadece nefes alışımı hisset.”
“Bunu... artık... yapamam.”
“Biliyorum. Yapmani istemiyorum.”
“Ama başka seçeneğim mi var?”
“Benimle gelebilirsin.”
Gözlerim hızla onun yeşil gözlerine bakıyor. Ortaokuldan beri en iyi arkadaş olmasaydık, muhtemelen elde edilmesi zor Maxwell Hayes'e aşık olan birçok kızdan biri olurdum.
Onu tanıdığımdan beri ise sonuna kadar arkadaşlık.
Kör değilim yine de. Kabul edeceğim, koyu saçları, parlak yeşil gözleri, belirgin çene yapısı ve fit vücuduyla Max çok çekici.
“Ne?”
“Annemin son aile tatilimizde bizimle geldiğinde almana yardım ettiği pasaportun hala var mı?”
“Evet.”
“Güzel. Bu gece tüm eşyalarını topla Lex. Gece yarısı seni almaya gelirim. Seni burada yalnız bırakmam mümkün değil.”
“Yapamam. Henüz yeterince para biriktirmedim.”
“Biletini çoktan aldım ve benimle ve arkadaşım West'le kalacaksın. Bol bol yer var.”
“Max...”
“Bir kez olsun Alexis... lütfen, bu konuda benimle tartışma.”
Tam adımı söyledi. Kızgın ya da bir konuda ciddi olmadıkça asla tam adımla çağırmaz. Soru şu ki, yapabilir miyim? Hiçbir şey söylemeden kalkıp gidebilir miyim?
Babama hiçbir açıklama borçlu değilim. Yirmi üç yaşındayım ve o benim için hiçbir şey yapmadı. Canım ne isterse onu yaparım ve olmak istediğim son yer burası.
En iyi arkadaşıma bakıyorum. Her şeyde yanımda olan tek kişiye.
Saçımdan bir tutam alıp kulağımın arkasına atıyor. “Ne diyorsun?”
“Hazır olacağım.”
