And Then Serisi, 1. Kitap: Ve Sonra, Aşk Beni Buldu
Yazar
Ambrosia Starling
Okur
163K
Bölüm
20
Kırık bir kalple, yeni bir başlangıcın dünyasını düzene sokacağı umuduyla sakin bir kasabaya gelir. Beklemediği şey ise, ona güneş ışığı gibi tutunan tatlı ve meraklı küçük bir kız... ya da yalnızlığını sessizlik ve rutinlerin ardına gizlemeye çalışan temkinli bir adamdır. Günler geçtikçe, sonsuza dek kaybettiğini sandığı dostluğu, huzuru ve o yumuşak yuva hissini yeniden bulur. Adam ise, asla hak etmediğine inandığı bir sıcaklığı keşfeder. Aralarındaki çekim anidir, korkuları derinlerdedir ve umutları yavaş yavaş yeşerir. Geçmişlerinin acısı hâlâ taze olan bu iki insan, yeni bir şeye inanmaya cesaret edebilecek mi?
Bölüm 1: Yeni Bir Ev, Yeni Bir Başlangıç
COURTNEY
“Ava bebeğim,” diye seslendim, “hazırlanmayı bitir, birkaç dakika içinde çıkmamız gerekiyor.”
Uzaklardan küçük bir ses yankılandı. “Tamamş, Coco.” Ardından patır patır koşan minik ayakların sesi duyuldu.
Evde son bir kez sessizce yürüdüm; parmaklarım duvarlarda gezinirken bir ömür boyu biriktirdiğim anılar zihnime hücum ediyordu.
Bu ev 1940'ların başında büyükanne ve büyükbabam tarafından inşa edilmişti. Hayes ailesinin dört kuşağına yuva olan, tuğla ve ahşaptan yapılmış sade, tek katlı bir evdi. Tatillerde herkesin bir araya geldiği, doğum günlerinin adeta bir Olimpiyat sporu coşkusuyla kutlandığı; güzel yemekler, daha da güzel şaraplar ve bulaşıcı kahkahalarla dolu pazar yemeklerinin yendiği bir yerdi.
Hayes ailesinin mirası bu evin adeta temellerine işlemişti. Büyükanne ve büyükbabam, annem ve babam, ağabeyim ve ailesi, ve ben; hepimiz bu evi yaşamak için harika bir yere dönüştürmüştük.
Ama artık burası bir yuva değildi; sadece yeni bir ailenin gelip içine taze bir nefes üflemesini bekleyen boş bir evdi.
Bir zamanlar tertemiz olan beyaz duvarlar artık kirli görünüyordu. Koşturan çocuklara ve kovalayan köpeklere dayanan ahşap zeminler çizilmiş ve yıpranmıştı. Babamın çoraplarının “en kaygan” çoraplar olduğunu kanıtlamaya çalışırken göçerttiği buzdolabı ise, geçmişteki güzel günlerin ayakta kalan bir kanıtıydı.
Birisi gelip her şeyi silecekti ve ben bunu görmek için burada kalamazdım. Bu başka bir cenaze, toprağa verilen bir başka aile üyesi gibi olacaktı.
Annemi, babamı, ağabeyimi ve yengemi benden alan o korkunç araba kazasından sonra, söz konusu olan sadece tuğla ve harç olsa bile yeni bir kaybı daha kaldıramayacağımı biliyordum. Bu yüzden, miras işlemlerini halledip satabildiklerimi sattıktan sonra gitmeye, hayatımın bu bölümünü kapatıp yeniden başlamaya karar verdim.
Dört yaşındaki kıymetli yeğenim aniden yanımda bitiverdi. “Ben hazıyım, Coco.”
Gülümseyerek ona baktım. Kire ve üzüm reçeline bulanmış minik yüzünün etrafını dağınık, koyu sarı lüleleri çevreliyordu.
Yaşadığımız o büyük kayıptan sonra beklediğimden daha iyi durumdaydı. Ancak çocukların travmayı farklı şekillerde atlattığını biliyordum. Aradan henüz bir yıl bile geçmemiş olmasına rağmen, ikimizi de habersizce yakalayan ve kendimizi toparlamaya fırsat vermeden bizi geriye çeken anlar oluyordu.
Bu taşınmanın amacı da tam olarak buydu. Ailemi ne kadar sevsem de—sevmiş olsam da—, anılarla çevrili olmak ve bunların tetiklediği duygularla başa çıkmak Ava için daha zordu. Yeniden başlamak, yeni anılar biriktirmek ve ikimizin de iyileşmesine olanak tanıyacak bir yer bulmak en iyisiydi.
Yere diz çöküp onun parıldayan ela gözlerine bakmadan önce etrafa son bir kez göz gezdirdim. “Hazır mısın, canım? Yeni maceramıza başlıyoruz.”
“Ben hazıyım, Coco!” diyerek neşeyle çığlık attı ve kollarını boynuma doladı.
Onu kucakladım, evden çıkarıp eskiden babama ait olan o büyük beyaz kamyonete doğru taşıdım ve arka kapıyı açtım. “Pekala öyleyse,” dedim onu oto koltuğuna bağlarken. “Gidiyoruz!”
***
Yeni evimize varmamız günler sürdü ama acelemiz olmadığı için Ava ile yol boyunca şehirleri ve kasabaları keşfetmenin tadını çıkardık. Her durakta yeni evimizin birlikte yarattığımız bir yuva gibi hissettirmesi için bir şeyler seçmesine izin verdim.
Üzerinde kükreyen bir horozun bulunduğu ve “Rise and Shine, Mother-Clucker” yazan büyük metal bir tabela aldı; henüz okumayı bilmiyordu ama bence bu seçim harikaydı. Her yerinde gözler varmış gibi duran iğrenç pembe bir saksı aldık; Ava'ya göre kimin ziyarete geldiğini görebilmemiz için buna sahip olmalıydık. Başka bir işe yaramasa bile muhtemelen gelenleri korkutup kaçırırdı.
Oturma odamız için şaşırtıcı derecede güzel, turkuaz rengi tüylü bir halı aldık; üzerinde sıcak çikolata içerken sarılıp yatmak için mükemmel olacaktı. Ve en sevdiği eşyası: alnında mavi bir yıldız olan Bay Rockstar Ninja Sprinkles adındaki pelüş kedi. Umarım bizimle gelmek zorunda olan diğer yüzlerce pelüş hayvanla birlikte bu kedi de onun odasında dururdu.
Güne erken başladık. Yeni evimize varmadan önceki son otel olmasını umduğum yerden ayrılıp depoyu doldurmak ve sabah atıştırmalığı almak için durduk. Sonra iki tarafı da nefes kesici manzaralarla dolu virajlı yollarda ilerlemeye başladık.
Elektronik haritaların yardımına rağmen yön duygum çok zayıf olduğu için yolu uzattık. Mount Happily After'a doğru ilerlerken Once Again kasabasından geçmeyi kaçırdık. Yine de, o küçük, sakin kasabada bulamayacağımız ihtiyaçlarımız için orta büyüklükte bir şehre yakın olduğumuzu bilmek güzeldi.
Yeni evimizin adresi telefonumda açıktı. Birkaç kez yanlış yola girdikten sonra o tanıdık mekanik ses duyuldu: “Varış noktanız sağda.” İçimden sessiz bir dua ederek bu “şirin, masalsı kulübeyi” alma kararımın doğru bir seçim olmasını diledim.
Büyük kamyoneti ve taşıma römorkunu, direksiyona ölümüne yapışmama neden olan çukurlarla ve aşınmış kenarlarla dolu toprak bir yolda sürdüm.
Neyse ki Ava arka koltukta bir top gibi zıplayarak hayatının en eğlenceli anlarını yaşıyordu ve benim ne kadar endişeli olduğumdan haberi bile yoktu.
Arazi bir dağın tepesinde değildi —çok şükür— ama düz bir alanda da sayılmazdı. Bu yüzden kış gelip kar yağmadan önce, yolun bakımsızlığı yüzünden kamyonetin ve römorkun tepeden aşağı kaymasını engellemek kesinlikle çözmem gereken bir sorundu.
“Neredeyse geldik, Ava bebeğim.” Yol düzelip ormanlık alan önümüzde açılırken onun kahkahalarını bastıracak kadar yüksek bir sesle şarkı söyler gibi seslendim. “Sadece birazcık—”
Kelimeler boğazımda düğümlendi.
Ah, ulu Tanrım, hayır!
Burası tam bir felaketti. Boğazımdaki yumruyu yutkunarak gözyaşlarımı geri gönderdim.
Yer doğruydu. Evin görebildiğim kadarıyla fotoğraflardakiyle aynıydı ama o fotoğraflar on yıllar öncesine ait olmalıydı çünkü bu… bu yıkılmaya yüz tutmuş bir harabeydi.
Duygularımla boğuşurken, bir yandan da kamyoneti ve römorku geri geri sürüp gölgeli ağaçların altındaki tek boş alana park edebildiğim için kendimle gurur duyuyordum.
“Ava, bebeğim, Coco römorku halledene kadar burada bekle, tamam mı?”
“Tamamş.” Camdan dışarı bakarken gergin görünüyordu. “Kemerimi çözebilir miyim?”
Şort ve parmak arası terliklerle o uzun çimlerin arasına adım atma düşüncesiyle yüzümü buruşturarak kamyonetin kapısını açtım.
Bu bölgede yılanlar yaygın mıydı? Görebildiğim kadarıyla, bu gür çimlerin içinde kahrolası bir ayı bile kış uykusunda olabilirdi.
“Evet, tatlım, çözebilirsin ama kamyonette kal.” Küçük parmaklarının oto koltuğunun tokasına gidişini, kafasının heyecanla aşağı yukarı sallanışını izledim. “Böcek girmesin diye kapıyı kapatacağım. Kamyonetin arkasına geçip römorku çıkaracağım, sonra hemen döneceğim.”
O çoktan arka kapının camının önüne geçmiş, yüzünü cama yapıştırmıştı bile. “Tamamş, Coco.”
Derin bir nefes alarak dikkatlice yere atladım ve kapıyı kapattım. Çimler belime kadar geliyordu; ayakta kalabilmek için bir elimi kamyonete dayayarak adeta çimlerin içinde yüzmek zorunda kalıyordum.
Nihayet kamyonetin arkasına ulaştığımda, destek ayağını indirmeye ve römorku kamyonetten ayırmaya koyuldum. Geceyi geçirecek bir yer bulmak için tepeden aşağı kasabaya inmek zorunda olduğumuz kesindi. Eğer bugün emlakçıya ulaşıp bu karmaşayı çözemezsem, muhtemelen orada daha da uzun süre kalacaktık.
Sürücü kapısına doğru geri dönerken Ava'nın kapısının önünde durdum ve kapıyı açtım. “Biz bir maceradayız, değil mi?”
Başını sallayarak onayladığında, gece çantamızı aldım ve içinden esnek bir yoga pantolonu çıkardım. “Lütfen yere bakıp bana spor ayakkabılarımı verebilir misin?” Koltuktan atlayıp yerdeki çantaları karıştırmaya başladı. “Doğru kıyafetleri giymezsek maceraya çıkamayız, bu yüzden üstümüzü değiştirmeliyiz.”
Ben esnek pantolonumu giymeyi bitirdiğimde ayakkabıları bana uzattı. “Bens de mi değistiyeyim?”
Omuzumun üzerinden geriye dönüp baktığımda, bunun işe yaramayacağını biliyordum. Büyümüş otların arasında kaybolurdu. Ayrıca otların arasında ne tür hayvanların saklandığına dair hiçbir fikrim yoktu, bu yüzden onun zarar görme riskini göze alamazdım.
Ayakkabılarımı giyerken, “Sana ne diyeceğim,” dedim. “Kirlenmemen için seni taşıyacağım ama telefonun sorumlusu sensin, anlaştık mı?”
Bütün yüzü aydınlandı. “Bunu yapabiyiyim!”
Onu kucağıma alıp telefonu ona verirken, “Elbette yapabilirsin,” dedim. “Sen kocaman bir kızsın.”
Ben eğilip çimlerin arasına karışmış büyük bir dal parçasını kurtarırken, o da sevinç çığlığı atarak kollarını boynuma doladı. “İşte şimdi gerçekten bir maceradayız. Güvenilir yardımcım ve kılıcım yanımda, hazine aramaya çıkıyoruz!”
“Yaşasıııın!” diye çığlık attı ve bacaklarını belime doladı. Ben de hayvanları korkutup kaçırmak umuduyla elimdeki sopayı geniş kavisler çizerek çimlerin arasında sallamaya başladım.
Bulabileceğimiz tüm o hazine türlerini saymasını dinledim: parlak taşlar, güzel çiçekler, bir tavşan... Liste sonsuzdu ve bir kez bile külçe altınlardan veya parlak mücevherlerden bahsetmedi. Ama ben bahsettiğimde omuz silkti ve onların sıkıcı olduğunu, eğer onları bulursak benim alabileceğimi söyledi.
Bu bana uyardı. Alabileceğim tüm yardıma ihtiyacım vardı.
