Benim Azgın Uzaylım
Yazar
Laila Callaway
Okur
19.7K
Bölüm
29
Lily’nin orduda çalışan amcası, ele geçirdikleri bir uzaylıyı ona hediye ettiğinde, Lily öylece kenarda durup hiçbir şey yapmadan bekleyemeyeceğini anlar. Onun kaçmasına yardım etmek zorundadır.
Ancak tek bir sorun vardır.
Uzaylı, Lily'yi eşi olarak mühürlemiştir ve onunla birlikte kendi gezegenine dönmesini istemektedir.
Tamamen siyah gözleri, boynuzları, dişleri ve pençeleriyle o ve türü insanlardan çok farklıdır ama o Lily'yi istemektedir. "Boynuzlu" kelimesine yepyeni bir anlam yükleme zamanı...
Bölüm 1: Bana Verdikleri Canavar
LILY
“Lily? Buraya gel.”
Açık penceremden amcamın bana seslendiğini duyuyorum ve kaşlarımı çatıyorum. Resim yapmanın tam ortasındayım. Üzerimde boya lekeli beyaz bir tişört ve pijama şortu var.
Aniden bir ilham geldiğinde ne giydiğimi pek umursamıyorum. Genelde hemen eşyalarımı alıp resim yapmaya başlarım. Kıyafetlerimi hiç düşünmem.
“Bir dakikaya çıkıyorum!” diye sesleniyorum.
Amcam beni çağırıyorsa, kesin biriyle tanışmamı istiyordur. Fırçalarımı bir bardak suya koyuyorum. Hızlıca ellerimi yıkıyorum. Kirli tişörtümü çıkarıp temiz ve kısa bir tişört giyiyorum. Pijama şortumu da gerçek bir kot şortla değiştiriyorum.
Yatak odamdan çıkıyorum. Topuz yaptığım saç tokamı çıkarıyorum ve uzun, koyu renk saçlarımın sırtımdan aşağı dökülmesini sağlıyorum. Biraz düzgün görünmek için parmaklarımı saçlarımın arasından geçiriyorum. Parmak arası terliklerimi giyip dışarı çıkıyorum.
Ana eve doğru yürüyorum ve verandaya geçiyorum. Amcamın büyük ihtimalle orada olduğunu biliyorum. O, dışarıdaki büyük masada iş yapmaya bayılır. Masa havuzun hemen yanında. Böylece politikacı arkadaşlarının eşlerini dikizleyebiliyor.
Verandaya geldiğimde yüzüme sahte bir gülümseme yerleştiriyorum. Ama orada toplananları görünce gülümsemem soluyor. Savunma Bakanı olan amcam, Savunma Bakanlığı Müsteşarı ve Gölge Bakan ile yan yana duruyor. Orada iki kişi daha var. Onların da Savunma Sekreterliği ekibinden olduğunu anlıyorum.
Hepsi buradaysa ve onlara katılmamı istiyorlarsa, büyük bir şey oluyor demektir. Sertçe yutkunuyorum ve onlara doğru çekinerek yürüyorum.
“Hey... neler oluyor?”
Ron Amca'nın yüzü kıpkırmızı olmuş. Belli ki bir şeye çok heyecanlanmış. “Sana bir sürprizimiz var. Bu sabah bir baskın düzenledik. Milli parkta bir portal bulduk.”
Mideme kramplar giriyor. Bir portal. Bu artık dünyamız için gayet normal bir durum. Üzerinden bir yıl geçtikten sonra buna alışmış olmam gerektiğini düşünürsünüz.
Bir yıldan biraz uzun bir süre önce, ilk portal Japonya'da açıldı. Başka bir dünyaya açılıyordu. Bizimkinden tamamen farklı bir galaksideki başka bir gezegene açılıyordu. Tek bir portal açıldı ve bildiğimiz her şey darmadağın oldu.
Evrendeki tek üstün türün insanlar olmadığını anladık. Birkaç ay içinde tüm dünyada daha fazla portal açıldı. Böylece Jalix'leri tanıdık. Hayatta kalmak için kana ihtiyaç duyduklarından bizim için daha çok vampirlere benziyorlar. Ama yine de fantastik hikayelerde ve masallarda okuduğumuz canavarlardan çok farklılar.
Yaşadıkları gezegenin adı Jalexus. Oraya sadece portallar aracılığıyla gidilebiliyor. İnsanlar henüz nasıl portal açılacağını bulamadı. Ama bazı Jalix'lerin bu yeteneği var. Dünyamıza işte böyle geliyorlar.
Birkaç ay geçtikten sonra insanları kaçırdıkları ortaya çıktı. Hükümet de onların gezegenini öğrenmek için Jalix'leri yakalamaya başladı. Jalix'ler insanları kendilerine eş, yani hayat arkadaşı yapmak için kaçırıyor. İnsanların doğurganlığı onlarınkinden çok daha yüksek. Kendi sayılarını artırmak için bizim türümüzü kullanmaya çalışıyorlar.
Ülkedeki çoğu insan Jalix'leri sadece haberlerde duyar. Onlarla hiç yüz yüze gelmezler. Ama benim vasim olan amcam Savunma Bakanı. Bu yüzden onlar hakkında çok fazla şey duyuyorum.
“Ne sürprizi?” diye soruyorum dikkatle.
“Onu dışarı getirin,” diyor Ron Amca ordu muhafızlarına.
Şaşkınlıkla nefesimi tutuyorum. İri yarı bir Jalix, güçlendirilmiş bir hapishane minibüsünden çıkarılıyor. Onu zorla önümüzde diz çöktürüyorlar. Daha önce gerçek hayatta hiç Jalix görmemiştim. Onları sadece internetteki fotoğraf ve videolarda gördüm. Birini canlı olarak görmek gerçekten çok korkutucu.
Jalix'lerin boyu genelde iki metre civarında olur. Bu erkek dizlerinin üzerindeyken bile devasa görünüyor. Vücut yapıları bizimkinden çok daha büyük. Üstelik kas yığını gibiler. Vücutlarında neredeyse hiç yağ yok. Bunun sebebi muhtemelen tek besin kaynaklarının kan olması. Vampirler gibi iki sivri dişleri var. Ancak güneş ışığından hiç etkilenmiyorlar.
Saçları genelde koyu renkli ve uzun olur. Bu Jalix'in saçları geriye doğru örülmüş. Gerçi yaşadığı arbede yüzünden bazı tutamlar dağılmış. Tenleri çarpıcı bir gün batımındaki koyu altın rengine benziyor. Alınlarının hemen arkasında küçük, sivri siyah boynuzları var. Bu boynuzlar saçlarının arasına gizlenmiş. Kulaklarının uçları da oldukça sivri.
Göğüs uçları yok. Göğüsleri tamamen pürüzsüz ve kılsız. Göğüslerindeki siyah desenler onların rütbesini, ailesini ve klanını gösteriyor. Tüm Jalix'ler kendi dünyalarında klanlar halinde yaşarlar. Ancak klanlar arasında düşmanlık olduğunu duymuştum. Bu yüzden birbirleriyle nadiren görüşürlermiş.
Gezegenlerinin havası çok sıcak. Bu yüzden sadece peştamal gibi küçük parçalar giyiyorlar. Bu Jalix de onlardan farksız. Bacaklarının arasını örten, deri görünümlü basit bir etek giyiyor. Vücudu kavgadan kalan kurumuş kanlarla kaplı. Onların kanı koyu mavi renkte. Ancak yaraları çoktan iyileşmiş bile.
Anormal derecede kalın olan boynunda kocaman gümüş bir halka var. Tıpkı bir tasma gibi görünüyor.
“Amca... bunun anlamı ne?” diye mırıldanıyorum. Kendi sesim bile kulağıma dehşete düşmüş gibi geliyor.
Jalix sesimi duyduğunda başını kaldırıyor. Gözleri benimkilerle buluşuyor. Yüzleri insanlarınkine çok benziyor. Onların da bizim gibi burunları, ağızları ve yanak yapıları var. Ama çeneleri daha keskin hatlı. Gözlerinde iris yok. Sadece siyah göz bebekleri var. Bu Jalix'in ne kadar yakışıklı olduğu gerçeği beni çarpıyor.
“Bu Jalix, türünün ilk koruması olacak,” diyor Ron gururla. “Boynundaki tasma bu amaç için özel olarak tasarlandı. Onu test etmek için de biz seçildik.”
“Anlamıyorum,” diye mırıldanıyorum. Gözlerimi hala bana bakan Jalix'ten ayıramıyorum.
“Tasma uzaylıya elektrik akımı verecek. Senin saçının teline veya başka bir insana zarar vermeye kalkarsa onu şoklayacak. Onu iki hafta boyunca izleyeceğiz. Sonra iyi birer koruma olduklarını doğruladığımızda, türlerinden daha fazlasını yakalayabiliriz. Onlara tasma takıp orduda kullanabiliriz. Onlar cephaneliğimizdeki en yeni askerler olacak.”
Dehşet içinde ağzım açık kalıyor. Bu uzaylıları köleleştirip savaşta kullanmak mı istiyorlar? “Bu iğrenç bir şey,” diye atılıyorum. “Bu barbarca! Buna nasıl onay verirsin?”
Hükümet yetkililerinden onaylamayan mırıltılar yükseliyor. Ama onları duymazdan geliyorum. Amcam bana kaşlarını çatıyor.
“İşte bu yüzden siyasete karışmıyorsun, Lily. Sen sadece normal günlük yaşantına devam edeceksin. Ama Jalix hakkında öğrendiğin her şeyi bize rapor edeceksin. O senin yeni koruman.”
Gözlerimi iğrenç amcamdan ayırıyorum. Tekrar ayaklarımızın dibinde zincirlenmiş ve tasmalanmış uzaylıya dönüyorum. Gözlerini kısarak amcama bakıyor. Fakat bana döndüğünde bakışları bir parça yumuşuyor.
“Peki ya reddedersem?”
“Benim çatım altında, benim evimde yaşıyorsun,” diye sertçe çıkışıyor Ron. “Bu konuda bir seçeneğin yok.”
“O...” diye duraksıyorum. “İngilizce konuşabiliyor mu?”
“Buraya gönderdikleri her Jalix, İngilizce ve Mandarin Çincesini akıcı bir şekilde konuşur,” diyor Ron gayet doğal bir şeymiş gibi. “Görsel hafızaları kusursuzdur. Dünyaya ilk sızdıklarında en çok konuşulan dilleri öğrendiler.”
Bunu hiç bilmiyordum. Bu bilginin halktan saklandığı çok açık. Ağzımızdan çıkan her kelimeyi anlayabilen uzaylıya bakıyorum. Onunla yalnız kaldığım ilk an özür dilemeye karar veriyorum.
“Seninle birlikte misafir evinde kalacak. Sadece birkaç saat uyumaları yetiyor. Bu yüzden harika bir koruma olacak. İlk birkaç gün güvende olduğundan emin olmak için evinin etrafına devriyeler yerleştireceğim. İhtiyacın olursa diye telefonunda alarm var zaten.” Amcam bana kaşlarını çatıyor. Yüz ifadesi çok ciddi. “Onlar Britanya'nın geleceği, Lily. Biz bu canavarlardan birini başarıyla evcilleştiren ilk ülkeyiz.”
Ancak benim durduğum yerden bakınca, asıl canavar bizmişiz gibi görünüyor.
“Amca? Seninle yalnız konuşabilir miyiz?” diye tıslıyorum.
Yüzünü ekşitiyor ve beni evin yan tarafına, diğerlerinden uzağa doğru takip ediyor.
“Ne halt ediyorsun? Bu iğrenç bir şey. Bu resmen işkence,” diye bağırıyorum ona. “Peki ya onun hakları ne olacak?”
“Ne hakkı? O bir hayvan, Lily.”
“Hayır, o hisleri olan bilinçli bir canlı! Jalix'lere böyle davranamazsınız. Onlardan öğreneceğimiz çok şey var. Duyduğuma göre onlar barışçıl bir türmüş.”
“Duydukların tamamen yanlış basının yalanları. Onlar birer vahşi. Klan savaşlarında birbirlerini kesmek için kılıç kullanıyorlar. Arkadaki o Jalix var ya? O bir savaşçı. Zarar vermek üzere eğitilmiş. Bu yetenekleri dizginleyip kendi düşmanlarımıza karşı kullanmalıyız.”
“Sen iğrenç birisin. Birinin hayatını bu şekilde kullanmayı nasıl haklı çıkarabilirsin? Eğer annem ve babam hayatta olsaydı, bu yaptığından utanırdı—”
“Onlar artık yok, Lily,” diyor buz gibi bir sesle. “Bunun seninle hiçbir ilgisi yok. Dediğimi yap, yoksa bir hükümet emrine doğrudan karşı geldiğin için seni tutuklatırım.”
Bu sözler üzerine ağzımı sımsıkı kapatıyorum. Amcamın berbat biri olduğunu yıllardır biliyorum. Gözünü bile kırpmadan beni tutuklatırdı. Vicdanını rahatlatmak için burada yaşamama izin veriyor. Sadece biricik kızlarına “göz kulak olursa” annemle babamın ruhlarının yakasına yapışmayacağını düşünüyor.
