Kenzo Kitap 4
Yazar
Ivy White
Okur
156K
Bölüm
58
Güç ve kontrolün her şey olduğu bir dünyada, karanlık bir geçmişe sahip Kenzo, tehlikeli bir insan kaçakçılığı çetesinden kayıp kadınları kurtarmak için bir göreve atılır. Suç dünyasının derinliklerine indikçe, kendi içindeki şeytanlarla yüzleşmek ve hayal edilemez travmalar yaşamış Rebecca ile olan çalkantılı ve yoğun ilişkisi de dahil olmak üzere karmaşık ilişkilerde yolunu bulmak zorundadır. Her köşede pusuya yatan düşmanlar ve ortaya çıkmak üzere olan sırlar varken, Kenzo'nun adalet arayışı, kefaret ve hayatta kalma mücadelesinin tehlikeli bir yolculuğuna dönüşür.
Bölüm 1: Bilinmeyen Düşman
Kitap 4: Saat 9 Yönünde
BİLİNMEYEN
Kim olduğum ve amacımın ne olduğu konusunda kafanız mı karıştı? Kendimi tanıtmama izin verin. Ben Kenzo ve Rex’in en korkulan düşmanıyım. Hayatlarına girdiğim andan itibaren kaçacak delik aramaya başladılar.
Örneğin, yüzüne indirdiğim her yumrukta Vinx’in hafızanı kaybetmesi heyecan verici bir andı! Daha da iyisi, ona son bir kez vurduktan sonra ona Nikki diye seslendim.
Her ne kadar travmatik olsa da, bu benim için heyecan vericiydi. O duyguyu asla unutamayacaktım. Sonra sıra Vinx’in sevgili karısına geldi, onunla oynamak da çok zevkliydi.
Şu an Rex’i indirmek için mükemmel bir fırsattı. Planım onun zayıf noktası olan Trish’i hedef almaktı. Sert yüzünde bir yarık açıp açamayacağımı görmek istiyordum.
İş saatiyle birlikte trafik yoğunlaşmıştı. İnsanlar işe geç kalmamak için telaşla koşuşturuyorlardı.
Sokaklar, kaldırımlar tıklım tıklım insan doluydu. Bilirsiniz, it gibi koşturuyorlar derler. Bu söz hayvanların bile telaşlı dünyamızın koşuşturmacasında hayatta kalmakta ne kadar zorlandıklarını anlatıyordu.
Bahar yenilenme ve büyüme mevsimidir. Güneşin ışıl ışıl parlamasıyla birlikte ağaçlar yapraklarını yeniden açar, çimler yemyeşil olurdu. Serin, ferahlatıcı hava atmosferi doldururdu.
İnsanlar üzerlerine ince ceketler giyer, kuşlar ise çalı çırpıyla kendilerine yuva inşa ederdi.
Saatime hızlıca bir göz attıktan sonra saati aklıma not ettim, saat dokuzdu. Telefonumu çıkarıp 19 sayısını notlarıma yazdım. Bu, hafta sonları hariç hafta içi her gün yaptığım bir şeydi.
Az önce gelen otobüsün numarasını not ettikten sonra, civardaki otobüslerin tarifesini ve tahmini varış saatlerini notlarıma kaydettiğimden emin oldum.
OTOBÜS PROGRAMI – 30 DAKİKA
No.1 – 08:40
No.40 – 08:57
No.72 – 09:00
No.54 – 09:01
No.108 – 09:10
Gölgelerin arasından hayranlıkla onu izliyordum. Kahverengi dalgalı saçları omuzlarından dökülüyor, yüzünü çevreliyordu.
Pembe yanaklarını ve solgun tenini koyu pembeye çeviren soğuk havaya rağmen varlığımdan habersizdi.
Üzerine kırmızı bir ceket giymişti. Ayağındaki siyah renk dolgu topuklu ayakkabıları yere saçılmış yaprakları çıtırdatıp düzleştiriyordu.
Otobüse adımını atıp büyük çantasına uzandığında gülümsememi bastırdım. Büyük çantayı omzuna atmak için mücadele veriyordu.
Otobüse bindikten oturup sağ eline bir kitap aldı ve yüzünü pencereye doğru çevirdi. Benimle göz teması kurmasa da yeşil gözlerimi üzerinden ayırmıyordum.
Ertesi gün karanlığın içinden bir gölge belirdi. Bu bendim, varlığım sadece bana bakacak kadar cesur olanlar tarafından fark edilebilirdi.
Varlığımı hissedebilenler ani bir farkındalık ve idrak yaşayabilirdi. İşte bugün de, dizlerinde biten elbisesiyle orada duruyordu.
Etrafımızda gürültüyle korna çalan, yorulmadan ve monotonca ilerleyen trafik gibi her hareketine tanıklık ediyordum. Eve doğru yol alırken bir tutam saçını gergin bir şekilde parmaklarının arasına geçirdi.
Neredeyse rutin hâle gelmiş olsa da bu duyguyu asla üzerimden atamıyordum. Gözlerim sulanmaya başlıyor, onu dikkatle izlerken içimden bir ürperti geçiyordu.
Babası her gün onu alıp eve bırakıyor, dört saat boyunca onu yapayalnız bırakıyordu.
Ondan habersiz, dikkatle onu izliyordum. Ne kadar yalnız hissettiğini, ne yiyip içtiğini, kendi başına ne kadar zaman geçirdiğini biliyordum.
Bu yalnızlıkta onu çevreleyen karanlık oluyordum, benim için tanıdık ama onun için hâlâ bilinmez bir karanlık.
Karanlık çöktüğünde uzaktan, aşina olduğum gece rutinini sürdürmesini izliyordum.
Ay ışığında kusursuz soluk tenini takdir etmekten kendimi alamıyordum. Diz kapaklarını yeni çürükler süslüyordu. Dün gece çakıl zemine çarparken çıkardığı sesi hatırlayınca içimi heyecan kaplamıştı.
Çığlıkları ve acısı içimde beni tatmin eden bir şeyi ateşliyordu. Gözyaşlarının yanaklarından süzülüşü ve acısının yüzüne vuruşunu izlerken içimden sadistçe bir zevk geçiyordu ama yine de karanlıktaki varlığım hakkında hiçbir fikri yoktu.
Yirmi altı yaşındaki genç kadın, dünyasının karanlığından tamamen habersiz bir şekilde hayatına devam ediyordu. Üniversite ve notları hakkında endişeleniyor, geleceği için çok şey vaat eden şen şakrak bir masumiyet sergiliyordu.
Seçkinlerin işe yaramaz olarak adlandırdığı karanlık ağdakiler daha iyi bilirlerdi. Onun etrafındaki gölgelerde gizlenen tehlikeleri görmüşlerdir.
Polis, görülen ve duyulmayan şeylere dair bilgisi ve dikkatiyle her zaman gayretliydi. Ama yine de tehditler gizlilik yemini etmeye devam ederdi. Sırlarla dolu bir dünyayla çevrili olmasına rağmen, sorunlar hâlâ çözülmemiş gibi görünüyordu.
Keşke hemen önündekinin ötesine bakabilseydi, etrafındaki tehlikeyi daha net görebilirdi.
Bir kez daha, bilmem kaçıncı kez, aynı otobüse bindi ve orta koridordaki koltuğa doğru yürüdü.
Elinde birkaç kez okuduğu bir kitap vardı. Öyle ki, sorulsa kelimesi kelimesine ezbere kitabı anlatırdı.
Trene ya da taksiye binmek veya bir günlüğüne evden çıkmamak gibi sürdürdüğü rutini değiştirmenin gerekliliğini anlaması gereken bir yaşta olmasına rağmen bu kız bildiği şeye bağlı kalmayı seçiyordu.
Çatık kaşları ve yüzündeki hafif kızarıklık uykusuz olduğundan biraz daha fazlasını gösteriyordu. Etrafındaki karanlıktan hâlâ habersizdi.
Gecenin durgunluğuna ve annesinin yokluğuna rağmen, her zamanki rutinine devam edecekti. Akşam yemeğini yiyecek, duş alacak ve saat tam dokuzda yatağına girecekti.
Ben de dikkatlice onu izleyip aklıma notlar alacaktım. Yatak odasının penceresinin yanındaki ağaca tünemiş baykuşun altından onu izleyecektim. Karanlıktaki tek ses baykuşun uğultusu olacaktı.
Dallar gecenin esintili havasında hafifçe bir o yana bir bu yana sallanıyordu.
Kırmızı ceketli kız, yakındaki bir kafeden aldığı sıcak kahveyle otobüste ilerlerken karanlık onu örtüyordu.
Sağ elinde sıkıca tuttuğu telefonu unutmuş, etrafındaki dünyadan habersiz kitabını okurken kitabın sayfalarında kaybolmuştu.
İki eski dost arasında son bir kez birbirine bakıp saat dokuzda yeni bir şeyin başlayacağı konusunda anlaşmaya vardılar. Bu karanlığın ortasında bir fark yaratmak ve güçlerini geri almak için bir fırsattı.
Kız, ceketini omuzlarına daha sıkı doladı ve kendisine karşı hazırlanan planlardan habersiz sıcak kahvesini yudumladı. Farkında değildi ama yarın uğursuz bir değişiklik olacaktı.
O otobüsten inip kampüse adımını attığında, planlarımı gerçekleştirme zamanı gelmiş olacaktı. Onun tarafından fark edilmeden, hamlemi yapmaya hazırdım.
İntikam planımızı hayata geçirmenin zamanı gelmişti. Kenzo ve Rex’e merhamet ya da sempati göstermeyecektim, ektiklerini biçsinler. İntikamımız hızlı ve eksiksiz olacaktı, inkâr edilemez sonuçları olacaktı.
Bilinmeyen.
Saat 9 yönünde.
Bu ne anlama geliyor olabilir dersiniz?
Bunu sadece zaman gösterecekti.
