Kanlı Ay Serisi
Yazar
Rachel Mason
Okur
4,6M
Bölüm
354
Kimse Kanlı Ay'dan güvende değildir. Nadir bir Alfa soyundan gelen Alfa kızı Leila, çıldırmış bir Alfa'dan kaçarken kızgınlık dönemine girdiğinde bunu acı bir şekilde öğrenir. Ormana sığınmaya çalıştığında bir değil, tam beş asi erkek kardeşle karşılaşır. Kanlı Ay'ın etkisi altında büyülenen Leila, her bir kardeş tarafından ihtirasla arzulanıp mühürlenir ve kısa bir süre sonra kendini hamile bulur. Beş eşiyle temiz bir sayfa mı açacak, yoksa kendi geçmişi—ve onların geçmişi—geri dönüp onlara musallat mı olacak?
Yaş Sınırı: 18+
Bölüm 1
Leila yüksek bir karaağaca yaslanmıştı. Başını ağacın sert kabuğuna dayadı. Sabah güneşinin göl üzerindeki parıltısını izlerken, omzundan sarkan uzun, kahverengi örgülü saçıyla oynuyordu.
Sessizlik ona huzur veriyordu. Rüzgarın ağaçların arasındaki hafif hışırtısı ve suyun nazik sesi onu sakinleştiriyordu. Burası onun güvenli alanıydı. Burada kimse onu rahatsız etmezdi.
Üzerinde beyaz bir kazak, kot pantolon ve beyaz spor ayakkabılar vardı. İlkbahar çok yakın olsa da, kışın soğuğu hala havada hissediliyordu.
Bu soğuk teninde pek hoş bir his bırakmıyordu. Ama ekinoksa bu kadar yakınken, diğer seçenekten çok daha iyiydi.
Kanlı aya sadece dört gün kalmıştı.
Mart ayının sonlarıydı ve baharın o bilindik kokusu havayı dolduruyordu. Orman yeniden canlanıyordu. Yeşillikler geri dönüyordu. Normalde yılın en sevdiği zamanı buydu. Ama şimdi kendi felaketini bekliyor gibi hissediyordu.
Kötü düşüncelerini doğrularcasına, çok uzaklardan gelen bir dal kırılma sesi onu sinirlendirdi. Bu ses, bir insanın duyamayacağı kadar uzaktaydı.
Leila gölün karşısındaki ormanın kenarına hızlıca göz attı.
En özel anlarında bile asla tam anlamıyla yalnız değildi.
Onları göremese bile kokularını alabiliyordu. Gregor’un adamları tam olarak duyularının sınırındaydı.
Hep oradaydılar.
Volta atıyorlar. İzliyorlardı.
Bu acı gerçeği hatırlamak midesini bulandırdı. Bütün bu durum onu hasta ediyordu.
Tam o sırada, ana ev yönünden birinin hızla yaklaştığını fark etti.
Kokusu gelmeden önce bile ayak seslerinin o belirgin ağırlığından kim olduğunu anladı. Rüzgar ondan yana esmiyordu.
Annesinin muhafızı arkasından yaklaşırken dönüp bakma gereği duymadı.
“Genç alfa, ana evde sana ihtiyaçları var,” dedi Egnel Romence. Sesi temkinliydi. Sanki Leila bunu zaten bilmiyormuş gibi.
Zaten bu yüzden dışarıdaydı. Leila hiçbir şey söylemedi. Sessizliğin uzamasına izin verdi.
“Bugün okula gideceğini sanıyordum?” diye devam etti Egnel. Ses tonu tuhaftı. Sadece laf olsun diye konuştuğu belliydi.
Muhafızların koruması gereken duygusuz yüz ifadelerine rağmen, Leila Egnel’i anlamakta hiç zorluk çekmiyordu.
Ve o, bu durumdan Leila’dan bile daha çok nefret ediyor gibiydi.
“Hayır. Ne anlamı var ki?” diye yanıtladı Leila hafif aksanlı bir İngilizceyle. Sesi acı doluydu. Aralarındaki hava gerginleşti.
Acısını ondan çıkarmamalıydı. Leila içini çekti.
“Dün evraklarımı aldım, bu yüzden gitmemeye karar verdim,” dedi Leila.
Bugün onun son günü olacaktı. Geçen dönem mezun olmak için yeterli kredisi vardı. Ama insanlarla olan bu oyalanmasını olabildiğince uzatmak için yılı bitirmek istemişti.
Yaşıtları arasında insanlarla birlikte okula giden tek kişi oydu. Annesini ikna etmek çok zor olmuştu.
İnsanlar onu büyülüyordu.
Ama okulu bırakmak zorunda kalmıştı. İki hafta önce Gregor onu sahiplendiğinden beri elinde kalan tek küçük mutluluk buydu.
Sadece iki hafta içinde hayatı daha da kötüye gitmişti.
Uzun bir sessizlik oldu. Leila onun kendisini yalnız bırakmasını umdu. Bunun imkansız olduğunu bilse de.
“Annen seni istiyor,” dedi Egnel sonunda aksanlı bir İngilizceyle. Ses tonu kesindi.
Yani... kendi isteğiyle gitmezse, Egnel onu zorla götürecekti.
Leila isteksizce ayağa kalktı.
“Kız kardeşim orada mı?” diye sordu Leila yürümek için dönerken. Umutlu değildi. Gregor’un onun dışarı çıkmasına izin vereceğini sanmıyordu.
Asla izin vermezdi.
Sahiplenici pislik.
“Hayır,” dedi Egnel. Sesinde hiçbir duygu yoktu.
Bu haber şaşırtıcı değildi ama yine de hayal kırıklığı yaratmıştı.
Egnel onunla yürümek için döndü. Kahverengi saçlı ve kahverengi gözlü, iri yarı bir adamdı. Tehlikeli ve ölümcül görünümüne rağmen, Leila onun kahverengi gözlerini her zaman sıcak bulmuştu.
Belki de bu sadece onun düşüncesiydi. Egnel aileden biri gibiydi.
Öğleden sonra güneşi vururken adamın saçlarındaki birkaç beyazı fark etti. Bunun için çok gençti. Muhtemelen bu beyazların sebebi kendisiydi. Bu düşünce onu gülümsetti.
Büyükbabası hiçbir zaman gerçek bir baba figürü olmamıştı. O her zaman sadece onun alfası olarak davranmıştı. Ama Egnel farklıydı.
Görevi onu korumak olsa da, çocukluğu boyunca onunla zaman geçirmişti. Ona bir şeyler öğretmişti.
Muhtemelen bir babaya en yakın hissettiği kişi oydu.
Eskiden bu duruma kızsa da, artık onun her zaman yanında olmamasını özlüyordu.
Çocukluğu boyunca onun muhafızı olmuştu. Ama o ve kız kardeşi büyüyüp ayrı hayatlar yaşamaya başlayınca, Egnel sadece Joana’ya atanmıştı.
Yıllar içinde muhafızları sürekli değişmişti. Leila, büyükbabası tarafından her zaman baş belası olarak görülmüştü.
Onu kontrol altında tutabilecek doğru muhafızı bulmaya çalışıp durmuştu. Sonuncusu neredeyse altı ay ile en uzun süre dayanan kişi olmuştu. Ama şimdi onun bile görevi değiştirilmişti.
Gregor’un altı Ruguru muhafızı sürekli onu takip ettiği için, büyükbabası ona ayrı bir koruma verilmesini gereksiz bulmuştu.
Bu sadece aşırıya kaçmak gibi görünüyordu.
“Benimle yürümen gerekmiyor, ben kendim giderim,” dedi Leila. Dönüşmeye hiç niyeti yoktu ve havanın soğuk olduğunu biliyordu. Egnel çıplaktı.
İnsanların aksine, onların türü çıplaklığı umursamazdı. Onlar tamamen doğanın yaratıklarıydı. Bu şekilde doğmuşlardı. Çıplaklık onlar için doğal bir şeydi, cinsel değildi.
Bu, onun insanlar hakkında asla anlayamayacağı bir şeydi.
Ama anlamadığı pek çok şey vardı. Makyaj, estetik ameliyat, kısacası tüm kozmetik sahtelikler gibi. İnsanlar neden kendilerini değiştirmeyi bu kadar takıntı haline getiriyordu?
Onların türü bunlarla hiç ilgilenmezdi. Onlar doğaya değer verirdi.
Kıyafet giymiyor değillerdi. İnsan formundayken, doğa şartlarına karşı tıpkı insanlar kadar savunmasızdılar. Ama daha doğal kumaşları tercih ediyorlardı. Kimyasallara karşı hassastılar.
Egnel onun sözlerini duymazdan geldi ve yanında yürümeye devam etti.
Birçok toprak yoldan birine ulaşana kadar ormanlık alanda ilerlediler. Ana eve yaklaştıkça, yol birçok yöne ayrılıyordu.
Bölgede dağınık halde bulunan kulübeler ve evler vardı. Bunların hepsi düşük rütbeli sürü üyeleri için olan evlerdi.
Leila bazen onların mahremiyetini kıskanıyordu.
Sürü evine giden son virajı dönerken, ormanın kenarındaki toprağa dağılmış çeşitli küçük kıyafet parçalarını fark etti.
Ormana doğru baktı. Onların sesini ağaçların çok derinlerinden duyabiliyordu.
Eğlenceli hırlamalar ve toprağa vuran pençe sesleri çok belirgindi. Onu fark etmeleri uzun sürmedi. Leila kendini hazırladı.
